Morcheeba - Blood Like Lemonade (2010)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: [PIAS]
-
Crimson (5:10)
-
Even Though (4:18)
-
Blood Like Lemonade (4:51)
-
Mandala (2:40)
-
I Am the Spring (3:27)
-
Recipe for Disaster (5:19)
-
Easier Said Than Done (3:41)
-
Cut to the Bass (4:18)
-
Self Made Man (5:09)
-
Beat of the Drum (6:09)
-
Straight Ahead * (3:26)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
45:02
(48:28)
0
geplaatst: 4 juni 2010, 23:40 uur
Morcheeba, met of zonder Skye, het is en blijft Morcheeba zo ook op Blood Like Lemonade.
De eerste keer dat ik het een beetje begon te geloven met deze band was met het album Fragments of Freedom, dat een poppy weg inging waar ik blijkbaar minder mee had. Ook opvolger Charango deed me iets minder en toen dacht ik dat het einde oefening zou zijn voor wat betreft de relatie tussen Morcheeba en mij.
The Antidote en Dive Deep zorgden ervoor dat er toch weer hoop was in onze relatie, maar nu bij Blood Like Lemonade ervaar ik toch weer een dip: ik ken dit nu toch echt wel. Het is de relaxte, oudere sound die hier terug te horen is maar dat ken ik nu wel.
Natuurlijk spreek ik mezelf tegen want toen ze een andere weg ingingen was het ook niet goed. Misschien juist wel door de terugkeer van Skye dat ik het als minder ervaar hoe goed ik haar verder ook mag vinden. Dive Deep was interessanter met al die verschillende artiesten.
Is Blood Like Lemonade dan niet goed? Welnee. Het is een prima album. Niks mis mee. Alleen kennen we het onderhand wel, maar dat neemt niet weg dat ik het graag op mijn iPod zet en morgen lekker mee de zon in neem. Roseetje erbij, cliché weer rond en gaan met het album.
Kabbel kabbel en je doet er niemand kwaad mee. Maar de innige liefde is wel een beetje over nu. We zijn leuke vrienden van elkaar, Morcheeba en ik.
De eerste keer dat ik het een beetje begon te geloven met deze band was met het album Fragments of Freedom, dat een poppy weg inging waar ik blijkbaar minder mee had. Ook opvolger Charango deed me iets minder en toen dacht ik dat het einde oefening zou zijn voor wat betreft de relatie tussen Morcheeba en mij.
The Antidote en Dive Deep zorgden ervoor dat er toch weer hoop was in onze relatie, maar nu bij Blood Like Lemonade ervaar ik toch weer een dip: ik ken dit nu toch echt wel. Het is de relaxte, oudere sound die hier terug te horen is maar dat ken ik nu wel.
Natuurlijk spreek ik mezelf tegen want toen ze een andere weg ingingen was het ook niet goed. Misschien juist wel door de terugkeer van Skye dat ik het als minder ervaar hoe goed ik haar verder ook mag vinden. Dive Deep was interessanter met al die verschillende artiesten.
Is Blood Like Lemonade dan niet goed? Welnee. Het is een prima album. Niks mis mee. Alleen kennen we het onderhand wel, maar dat neemt niet weg dat ik het graag op mijn iPod zet en morgen lekker mee de zon in neem. Roseetje erbij, cliché weer rond en gaan met het album.
Kabbel kabbel en je doet er niemand kwaad mee. Maar de innige liefde is wel een beetje over nu. We zijn leuke vrienden van elkaar, Morcheeba en ik.
* denotes required fields.
* denotes required fields.