Jewel - Revolution in Heaven (1991)

Best lekker album, maar hier en daar een beetje te vrolijk. Circle of Despair vind ik denk ik het mooiste nummer.

Te vrolijk? Metal moet boos en grim zijn?

Jasper, je bent weer eens niet te peilen.

Iemand die graag naar majeurakkoordenverslindende Dungeons & Dragonsmetal luistert, vindt Jewel te vrolijk. Het kan verkeren.

Maar goed. Jewel was ook een vrolijke band. Geboren om te entertainen. Hun shows waren hele belevenissen. En ik heb spijt als haren op mijn hoofd van dat ik hun live album Nou Al Moe? ooit de deur heb gedaan.

Revolution In Heaven is toch alweer een stukje serieuzer en volwassener dan de, overigens bijzonder aardige, La Morta EP. Ik vind het jammer dat het hierbij bleef. Jewel, een band balancerend tussen stevige hardrock en stoere speedmetal werd ingehaald door het spook van de jaren 90.

Zanger was volgens mij Ambrosia. Ken alleen La Morta en het live album Nou Al Moe?. Deze toch eens zien te vinden.

Hoewel Helloween zowel vroeger als nu nog weleens jolig uit de hoek probeert te komen en bepaalde bands zoals Edguy en Freedom Call daar ook wel navolging aan geven, vind ik de meeste powermetal nou niet vrolijk in de regel. Rhapsody, Hammerfall, Sonata Arctica, Stratovarius en Kamelot doen mij op hun manier ernstig aan. Misschien wel positief of opzwepend in vergelijking tot de meeste metal, maar niet vrolijk of iets.

Jewel komt me in ieder geval een beetje losbollig en spontaan over om het wat specifieker proberen te duiden. Een titel als Nou Al Moe? bevestigt mijn gevoel wel.

Je doet net alsof Jewel geen serieuze band is, maar ik weet niet of een nummer als The Vietnam Requiem gehoord heb, dat is echt niet jolig bedoelt. Natuurlijk ze hebben een aantal spontane en losbollige nummers, maar dat is helemaal niet verkeerd. Ik vind het juist wel lekker. Ik zie het probleem er niet echt in,

Maar Hammerfall doet ernstig aan?

Inderdaad. De band deed het voor de lol. Maar de nummers zijn niets losbandiger dan andere gelijkwaardige metalnummers.

Dat kan natuurlijk. Jewel klinkt heel erg gemotiveerd en strak, maar tegelijkertijd frivool ofzo. The Vietnam Requiem is geen uitzondering wat mij betreft. De lading eronder zal best heftig zijn, maar het sfeertje blijft hetzelfde op de een of andere manier met bijvoorbeeld die traditional erdoor heen.

Maar dat ze frivool klinken lijkt mij toch juist goed? Heerlijk dat het zo luchtig is. Beter dan al die bands die het geluid zo dichtsmeren dat er een muur op je afkomt waar je gek van wordt. Nee ik vind dit een aardige band en het klinkt zeker niet minder dan de meeste thrash bands uit de tijd.Er zit wel een aardige punk feel in. Wellicht is dat wat je bedoelt?

Ja precies. Of dat frivole een goede zaak is heeft natuurlijk alles met smaak te maken.

Jewel is een naam die frequent voorkwam in mijn oude Aardschokken, lang geleden. Als ik me niet vergis, waren ze lyrisch over de live-optredens van deze groep. Ik kende ze enkel van naam want nooit iets van gekocht, misschien ooit iets beluisterd lang lang geleden.

Een aantal draaibeurten hebben een sympathieke plaat opgeleverd met overwegend uptempo nummers en toffe solo’s. Een aantal bedenkingen heb ik bij o.a. de cover These Boots (wat ik enkel in de originele versie een tof nummer vind) en het geluid van die bassdrum. Ik heb ook nog mijn twijfels over zanger Rick Ambrose, zijn accent stoort me niet. Daar kun je over alle zangers, die Engels niet als hun moedertaal hebben, iets zeggen.

Als memorabele nummers heb ik aangeduid: Blasting Glory en The Vietnam Requiem. God’s Heart Attack vind ik niet zo geslaagd. Aan tegelplakker Lonely Without You vind ik niets, zoals te verwachten.

Nederlandse metalbands ken ik (vreemd genoeg) relatief weinig, dus ik was nieuwsgierig naar dit Jewel. Een vergeten juweel is deze plaat toch niet gebleken, maar ik heb er met plezier naar geluisterd de afgelopen tijd.
In tegenstelling tot Jasper vind ik dit album niet (te) vrolijk, maar qua zanglijnen, teksten en geluid komt het zo nu en dan een beetje knullig, onbeholpen over. Soms lijken de zinnen net te lang om in de muziek te passen bijvoorbeeld. Dirty Bitch en God's Heart Attack, om over Lonely Without You maar niet te beginnen, zijn nummers om snel weer te vergeten. Daarentegen zijn Circle of Despair, Blasting Glory en Road to Katmandu prijsnummers.

Kortom, een paar uitschieters in positieve en negatieve zin. Dat tegen elkaar afwegend kom ik op 3,5* uit.