Herbie Hancock - The Imagine Project (2010)

Aha.......
Een album vol met samenwerkingen van Herbie Hancock ben erg benieuwd wat dit allemaal is, maar vrees voor het laatste nummer daar zijn naar mijn meening maar 2 goede versies van Sam Cooke (org) en Otis Redding.

Imagine Project EPK

Op basis van deze EPK moet ik zeggen dat ik nieuwsgierig ben naar het resultaat. Alleen heb ik wel het idee dat bepaalde credits boven niet helemaal kloppen. Zo te horen doen Seal en Pink samen Don't Give Up en kon het wel eens zo zijn dat bijna iedereen te horen is op Imagine.

Wat te denken van Bob Dylan's versie ?

Haalt het niet bij Sam of Otis.
Ben toch al geen groot fan van Dylan zijn stem zeker niet slecht, maar ook niet bijzonder goed.

Een coverplaat van Herbie Hancock, ik ben hier wel naar geïntresseerd, maar ik vrees een ontgoocheling.

Ik zou dit geen coverplaat noemen net zo min als ik z'n Joni Mitchell project zo zou noemen. De man doet wat jazzmuzikanten vanaf het vroege begin in de jazz hebben gedaan: bestaande songs gebruiken als basis.

Wederom een CD van Herbie Hancock vol met bekende songs en met artiesten zoals Chaka Khan, Seal, P!nk en James Morrison.

Het zijn bijna allemaal bekende songs zoals Imagine, Don't Give Up en A Change Is Gonna Come. Toch valt het album me erg tegen (op nr 1 en 2 na.). De nummers duren allemaal verschrikkelijk lang en alles word zo langdradig allemaal...

Herbie Hancock trekt de wereld in

Hancock levert met The Imagine Project een indrukwekkend werkstuk af door in samenwerking met grote namen uit de hele wereld een muzikale verbinding tot stand te brengen.

It utilizes the universal language of music to express its central themes of peace and global responsibility. The Imagine Project embodies an extraordinary lineup of international superstars from all corners of the world. (bron: herbiehancock.com)

De reeds 70-jarige jazzpianist Herbie Hancock doet al een tijdje niet meer mee in de poplijstjes. In de jaren 80 was hij daar nog wel een regelmatig geziene gast. Zijn veelzijdigheid stelde hem in staat fantastische funkmuziek (bijvoorbeeld Feets Don’t Fail Me Now, 1979 en Magic Windows, 1981) en een bijdrage te leveren aan de doorbraak van de breakdance met zijn hit Rockit (1983). Daarnaast hebben groten uit de hip hop wereld zijn jazz in samples geknipt en voorzien van een stevige beat gebruikt voor de begeleiding van hun rijmelarij.

Heden ten dage zit Herbie meer in de easy listening en jazzhoek. Voor The Imagine Project werd een hele schare grote namen van stal gehaald: Dave Matthews, Jeff Beck, The Chieftains, John Legend, India Arie, Seal, Pink, Juanes, Chaka Khan, K'Naan, Wayne Shorter en James Morrison. Het album bevat een aantal geslaagde en ook een aantal minder geslaagde covers. Zo zijn wat mij betreft Imagine van John Lennon en Don’t Give Up van Peter Gabriel minder geslaagd en daar begint het album nu net wel mee. Even doorbijten dus, want de bijdragen van Juanes, Céu en Chaka Kahn zijn het wachten waard.

Het concept van de Imagine Project werd al eerder toegepast door Hancock. Possibilities (2005) is daar een voorbeeld van en dat leverde zelfs regelmatig airplay op met het nummer Stitched Up. Mogelijk was dat het gevolg van de populariteit van John Mayer die de zang verzorgde. Hoewel een coveralbum met grote namen neigt naar makkelijk succes is dit toch bij Hancock niet het geval. Het project is groots uitgewerkt en resulteert in originele uitvoeringen met een jazzsausje hier en daar overgoten in pianosolo’s door de meester zelf. Hancock wil naast het vermaak met dit album ook een bijdrage leveren aan de wereldvrede, de menselijkheid en de tolerantie en het respect voor onze planeet. En dat kan nooit kwaad.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Ik vind de eerste 2 nummers echt geweldig, zowel instrumentaal als kwa zang...en ik ben echt geen grote fan van Pink en John Legend. Maar vooral Pink brengt toch een mooie stem te gehoor met heel veel gevoel. Toen ik nummer 3 hoorde dacht ik dat het Sara Tavares was..maar goed anyway ook weer een mooi nummer hoor. De rest is inderdaad wat lang, maar instrumentaal vind ik dit toch wel zeer in orde. De cd is geen klassieker maar luistert toch zeer fijn weg en ik vind de gastartiesten goed uitgekozen per nummer. Voor mij is het 3,5 tot 4. Voor nu 4* eens zien wat de houdbaarheid is.

ja, Herbie heeft veel betekend voor de muziek. Hij heeft nieuwe stijlen ontwikkeld en uitgediept, misschien niet allemaal even interessant, maar hij deed het toch maar. En nu: tja, nu hij al op leeftijd begint te komen hoor je inderdaad de rust en (relatieve) eenvoud in zijn pianospel, het valt inderdaad wel onder de "smooth jazz, of easy-listening jazz". Maar dit album is met kwaliteit gemaakt, dat hoor je absoluut op ieder nummer terug. En ach, hij hoeft ons toch niet meer te verbazen met weer iets nieuws? "He did his thing for a long time..."