Uriah Heep - The Magician's Birthday (1972)

En Byron vervolgens in de gedaante van een volleerd EO zanger, die alles met alleen maar de liefde aan het oplossen is. Jaja, het kan raar lopen...

Tja, Uriah Heep en goede teksten.....

Dat album heb/ken ik niet.

Dan houdt het op. Als je hem ooit eens ziet liggen, hij is zeker de moeite waard.

Ik zal het in ieder geval wel eens streamen.

Ben niet zo kapot van deze, begint wel erg sterk met "Sunrise" de sfeer en magie van Demons and Wizards is meteen te pakken. Wel die sfeer wordt meteen de nek omgedraaid met "Spider Woman" een song die elk lokaal kroegbandje uit z'n mouw kan schudden.
Met "Blind Eye" in de herkansing, veelal akoustisch met Thin Lizzy-achtig gitaarwerk erin. Prima song maar we hebben nu al 3 totaal verschillende songs achter elkaar wat erg fragmentarisch overkomt.

"Echoes in the Dark" begint oheilspellend en dreigend, mooi uitgewerkt verder maar had beter tot uiting gekomen als het tussen songs had gezeten in datzelfde soort sfeertje.
Want hierna komt "Rain", piano en zang erg mooi op zich maar weer een totaal andere setting deze song.
"Sweet Lorraine" kabbelt maar een beetje ongeinspireerd door, en irriteert mij nogal door het overdreven keyboardgeluid dat wil zeggen 2 noten keihard ingemixt te vaak en niet al te subtiel.

Het ingetogen "Tales" is dan wel weer erg mooi gedaan en matcht mooi met het titelnummer wat tot de hoogtepunten van Uriah Heep gerekend kan worden.
Wat was Gary Thain toch een fantastische bassist, vooral goed te horen in de titelsong.

Ik tik deze recensie terwijl ik 'm beluister. begon met dat ik er niet zo kapot van ben maar valt zo op het eind toch wel mee.
Begin en eind geweldig, 2 flutsongs en de rest gewoon wel O.K. Zit 'm vooral in het fragmentarische karakter van dit album. Had 'm daarom nooit op CD aangeschaft, heb wel de LP maar die liggen al tientallen jaren op zolder te verstoffen. Lang leve Spotify, elk album verdient een 2de kans!

Ik moest in het begin ook niet zo veel hebben van Spider Woman en Sweet Lorraine, maar omdat deze (samen met Demons and Wizards) op een cassettebandje stond. Die van 90 minuten dus op elke kant paste een lp. Met een walkman kon je wel vooruitspoelen, maar dat deed je toch niet snel, dus luisterde je gewoon de wat mindere songs mee, en die worden dan uiteindelijk gewoon onderdeel van het geheel.

Ik kan ook nu geen nummers skippen omdat de eenheid en volgordelijkheid dan niet meer klopt.

Heb sinds kort de LP (weer) in de collectie als Bronze uitgave en niet zo'n Island. Daarmee is het plaatbestand van Uriah Heep tot meer dan tien uitgegroeid waarvan The Magician's Birthday de belangrijkste ontbrekende was. Op CD doet er al jaren een oude Mercury dienst zonder verdere franje. Spider Woman vind ik ook een flutnummer maar dat vind ik ook van All My Life van het befaamde Demons and Wizards; in beide gevallen niet door Ken Hensley geschreven - die schreef weer de een na de andere prachtcompositie op dit album. Favorieten zijn met name Sunrise, Tales, Echoes in the Dark en Rain.

Er is wel een flop-10 van Heep te maken, me dunkt. Maar ik vermoed dat het zwaartepunt dan wel ligt op de periode 1979-1989. Mensen vergeten weleens hoe zwak High n Mighty is en Return to Fantasy is ook niet overal sterk.

Wat ik bij deze plaat niet snap is waarom mensen Rain niet leuk vinden.

Een leuke solo-plaat uit deze periode is Proud Words on a Dusty Shelf, met Gary Thain en Lee Kerslake. Een erg Heepesque plaat, en daar staat ook een versie van Rain op.

Rain is prachtig, in al zijn eenvoud. Spider Woman is lekker luchtig, met een fijne slidegitaar. Hensley is verantwoordelijk voor de (basis van) veel klassiekers, maar schreef ook het gros van de minder geslaagde platen. High & Mighty klinkt als een Hensley soloplaat, Mick Box zit ergens diep in de mix verborgen. Een heavy rockband met zo'n waterig gitaartje ... Ken's solowerk kan voor mij (op het debuut na) niet tippen aan de latere Heep, dus ik kan weinig met Hensley = Uriah Heep-sentimenten.

Inderdaad. Mocht een lokaal kroegbandje het nummer al zo uit de mouw kunnen schudden, zoals Lonesome Crow beweert, bij het luisteren naar het gitaarspel is meteen duidelijk dat ze het in ieder geval niet zouden kunnen spelen zoals het op dit album staat.

Hensley vind ik hier en daar echt geweldig gitaar spelen. Die slide-solo op The Spell, ook zo prachtig.

Ik las ergens dat de lead op Weep in Silence ook van Hensley is.