Reinhard Mey - 20.00 Uhr (1981)
mijn stem
3 stemmen
West-Duitsland
Pop
Label: Intercord
-
Musikanten Sind in der Stadt (3:11)
-
Susann (2:39)
-
Die Heisse Schlacht Am Kalten Büffet (3:01)
-
Über den Wolken (3:06)
-
Annabelle, Ach Annabelle (4:06)
-
Der Alte Bär Ist Tot und Sein Käfig Leer (4:32)
-
Zwei Hühner Auf dem Weg nach Vorgestern (3:32)
-
Mädchen in den Schänken (1:57)
-
Ich Bin aus Jenem Holze Geschnitzt (2:45)
-
Wie Vor Jahr und Tag (3:31)
-
Bevor Ich mit den Wölfen Heule (3:07)
-
Was Kann Schöner Sein Auf Erden, Als Politiker zu Werden (3:03)
-
Mein Achtel Lorbeerblatt (2:55)
-
Der Mörder Ist Immer der Gärtner (6:05)
-
Die Zeit des Gauklers Ist Vorbei (3:17)
-
Aus Meinem Tagebuch (2:39)
-
Wie ein Baum, den Man Fällt (2:55)
-
Alles Was Ich Habe (1:35)
-
Schade, Dass du Gehen Musst (3:37)
-
Es Gibt Keine Maikäfer Mehr (3:27)
-
Herbstgewitter über Dächern (2:44)
-
Ich Bin Klempner von Beruf (3:39)
-
Mein Testament (4:11)
-
Mann aus Alemannia (5:00)
-
Gute Nacht Freunde (2:07)
0
geplaatst: 29 oktober 2024, 16:31 uur
Dit jaar dus exact 50 jaar geleden dat dit concert is opgenomen en uitgebracht. Ik blijf deze dus enkele keren per jaar beluisteren.
Het lijkt zo simpel en vanzelfsprekend, een man en zijn gitaar en zijn liedjes op een podium. Maar dat is het niet. Om maar wat te noemen: de door mij bewonderen Steve Earle kan kiezen uit een zeer uitgebreide catalogus aan goede songs. Maar ga eens kijken als hij - enkel met zijn gitaar - op het podium staat: nee, dan slaat het dood neer. Hoezeer de man ook zijn best doet.
Maar het kan wel: zo zag ik bijvoorbeeld dat Janis Ian (een aantal jaar geleden) wél het publiek anderhalf uur kon boeien.
En daarin slaagt Reinhard Mey dus ook met verve. Vooral door de enorme variatie in songs en daarbij horende sferen. Nu eens intiem, dan weer satirisch. En hij schakelt makkelijk tussen absurdisme en melancholie. Jeugdherinneringen wisselen weer af met de beschrijving van de verschijnselen van de (destijds) moderne tijd.
Wat een album, wat een feest om te luisteren!
Het lijkt zo simpel en vanzelfsprekend, een man en zijn gitaar en zijn liedjes op een podium. Maar dat is het niet. Om maar wat te noemen: de door mij bewonderen Steve Earle kan kiezen uit een zeer uitgebreide catalogus aan goede songs. Maar ga eens kijken als hij - enkel met zijn gitaar - op het podium staat: nee, dan slaat het dood neer. Hoezeer de man ook zijn best doet.
Maar het kan wel: zo zag ik bijvoorbeeld dat Janis Ian (een aantal jaar geleden) wél het publiek anderhalf uur kon boeien.
En daarin slaagt Reinhard Mey dus ook met verve. Vooral door de enorme variatie in songs en daarbij horende sferen. Nu eens intiem, dan weer satirisch. En hij schakelt makkelijk tussen absurdisme en melancholie. Jeugdherinneringen wisselen weer af met de beschrijving van de verschijnselen van de (destijds) moderne tijd.
Wat een album, wat een feest om te luisteren!
* denotes required fields.
* denotes required fields.