Tom Dice - Teardrops (2010)

Ik vind 't - vergeleken met andere Eurovisie Songfestival-liedjes waarvan mijn oren altijd moeten bloeden - dat 'Me and my guitar' toch een relatief leuk nummer is..

Maar kom op, Tom Dobbelsteen... Die naam is toch gewoon lachwekkend!

zwaar irritant

Prachtig album!
Ik was gisteren aanwezig op de cd-voorstelling en live klonk het alleszins super. Nadien met de cd in de auto naar huis gereden en de cd verveelt geen moment! Het feit dat hij zo goed als alle nummers zelf geschreven heeft, verdient een pluim.
Ik ben benieuwd wat hij gaat presteren op het songfestival.

4,5* voor
-Too Late
-Carrying Our Burden
-Always and Forever
-Broken

Tom Dice behoort dit jaar samen met o.a. de zweedse Anna Bergendahl, de Israelische Harel Skaat en de Turkse MaNga tot mijn persoonlijke favorieten op het songfestival (ik kan er nog wel een paar opnoemen trouwens).
Harel Skaat is een grote favoriet bij fans en bookmakers en die kende ik al wat langer, Bergendahl's album is inmiddels door mij hoogstpersoonlijk goedgekeurd en ik was ook wel benieuwd naar die van Tom Dice, alhoewel ik daar wel een beetje vrees voor had, want hoe leuk ik Me and My Guitar ondanks al zijn clichés ook vind; een album vol trek ik niet.
Het valt mee: de afwisseling is voldoende en Dice laat horen meer in zijn mars te hebben. Jammer dat het toch allemaal niet in mijn straatje past.
O ja hoor: op het songfestival is het een leuke, frisse afwisseling, maar op het grote speelveld moet Tom nog behoorlijk groeien en weten zijn liedjes me niet echt te pakken (i.t.t. die van tegenstander Anna Bergendahl). Ik mis iets: het sprankelt niet voldoende, het weet de middenmoot niet genoeg te onstijgen: het is mij allemaal wat te vlak, te doorsnee wat op zich niet erg hoeft te zijn maar het weet mij gewoon niet te pakken.
Op zich allemaal niet zo'n ramp natuurlijk omdat dit toch een hoek binnen de pop is die mij sowieso niet zo veel doet.
Tom Dice zal het bij een bepaald deel van het popluisterend publiek vast goed doen en ik hoop nog steeds dat hij de finale weet te halen inclusief een hoge notering want dat verdient hij wel.
Maar of het echt gaat gebeuren??? Gelukkig blijft het maar bij dat ene liedje en valt dat genoeg op.

de naam is een beetje verkeerd gekozen
maar de liedjes gaan er wel mee door

denk omdat dit jaar een jury de punten meebepaald
dat we wel eens een kans zouden kunnen hebben om een
keer wat hoger te scoren op het songfestival

succes Tom

hij speelde niet zo lang terug nog in een plaatselijk bandje uti eeklo, dat 'the dice'" heet, vandaar de naam.

hehe dat wist ik niet merci voor de vakkundige uitleg ik ben weeral een beetje slimmer geworden

kheb ze nog bezig gezien paar jaar terug in het jeugdhuis, vandaar

hehe en waren ze een beetje goed of is maar beter dat Tom solo is gegaan?

toen in de tijd klonk het wel leuk allemaal, ik herinner mij ng dat ze één erg aanstekelijk nummer hadden dat zowat iedereen volledig kon meezingen, en dat moesten ze dan minstens 2 keer op een avond spelen

maarja verder was het eigenlijk ook maar gewoon een streekbandje gelijk je ze overal wel kan vinden he

Het klinkt toch allemaal zeer steriel en geproduced, hij zal waarschijnlijk wel een pop-publiek aanspreken maar mij zegt het allemaal niet veel.
Me and my guitar vond/vind ik goed omdat het door de soberheid tussen al de bombastische eurosong-liedjes uitsprong.
Maar songs als 'forbidden love' vind ik maar héél erg cliché.

haha jha meestal hoor je dan zo'n onbekend bandje ergens spelen en denk je bij jezelf oh wat een goed nummer. waar je dan de volgende dag voor de rest van die dag met in je hoofd zit.
en dan weet je de naam van de groep of het liedje niet meer
hehe dat is wel redelijk deprimerend

aha, kheb gehoord dat hij op zijn volgend album het nummer gaat uitbrengen waarover ik het heb, follow my path noemt het

beetje de belgische damien rice , niet slecht maar moet nog veel aan gewerkt worden !!!

Je haalt de woorden uit me mond. Slecht geproduced, klinkt allemaal te netjes en gelikt. Het nummer als 'Me and my guitar' slaat volledig de plank mis op het album. Een nummer dat (mede door de titel) gewoon akoestisch opgenomen moet worden met alleen een gitaar. Zonde. Hopelijk gaat hij het met z'n volgende album over een andere boeg gooien, want live klinkt het gewoon goed.

Ik zit toch echt liever op een album van Jon Lilygreen te wachten..

Met Me and My Guitar werd Tom Dice wereldberoemd in Vlaanderen waardoor dit album ook goed verkocht. Niet onaardig album en Tom Dice heeft een mooie stem maar memorabel ... neen! Daarvoor is het songmateriaal wat te vlak, te doorsnee, niet pakkend genoeg, de productie is mij ook te steriel. Talent heeft Tom Dice zeker maar het moet nog rijpen. Anders vrees ik dat hij als ééndagsvlieg zal worden geklasseerd.

Sommige mensen vinden dit erg "mooie" muziek, ik vind hem gewoon een irritante, opschepperige stem hebben.

Het album heeft een beetje een valse start: Start Without the Ending is exact wat de titel zegt - het begint veelbelovend, en er zit een goed nummer aan te komen, als het plots wordt geaborteerd en de prullenbak in wordt gekieperd. Excuus voor de vergelijking, maar hier zat een volwaardig nummer in. Nu begint het album met een 'snippet'. Zo lijkt het toch.

'Me and My Guitar' blijf ik één van de beste Belgische inzendingen van de laatste 20 jaar vinden. Goeie hese stem, sympathieke zanger, eenvoudig aanstekelijk liedje...

''Lucy is wat minder, de melodie is wel heel erge eenvoudig en de tekst is ronduit clichématig...
But Lucy I love you, why don't you love me?
I will be waiting.
My heart is empty cause you're not with me.

Carrying Our Burden is wat funky-achtiger. Live moet dit echt knallen: paar gitaartjes erdoor, perfecte afsluiter van een broeierig concert. Nu nog de rest van dat optreden kunnen vullen met even sterke nummers...

Het merendeel van dit album is aardig tot goed, met dus enkele uitschieters. Lang niet zo slecht als je van een schijnbaar snel-inelkaar geflanst album because of eurovision zou verwachten...

***1/2

"Before I fall" - Mijnheer is een visionair.

Beschuldig me gerust van bashen, voor deze ode aan de wansmaak heb ik echter weinig goede woorden over. Wat me het meest voor de borst stuit is de hypocrisie. Hier wordt het beeld van een gevoelige jongen naar voren geschoven (de ideale schoonzoon, zo u wil), terwijl hij tijdens de opnames van dit album nacht na nacht de straten van zijn thuisstad met zijn braaksel plaveide. Om van te kotsen, zeg ik dan.

Europa kon misschien heel even misleid worden. Gelukkig was de betovering snel uitgewerkt en zag men Tom Dice intijdig zoals hij echt is: een lief klein brakend trolletje.

Verder mag hij zo vaak op zijn gitaar spelen als hij zelf wil. Doet hij niemand kwaad mee.