Tom Dice - Teardrops (2010)

Tom Dice behoort dit jaar samen met o.a. de zweedse Anna Bergendahl, de Israelische Harel Skaat en de Turkse MaNga tot mijn persoonlijke favorieten op het songfestival (ik kan er nog wel een paar opnoemen trouwens).
Harel Skaat is een grote favoriet bij fans en bookmakers en die kende ik al wat langer, Bergendahl's album is inmiddels door mij hoogstpersoonlijk goedgekeurd en ik was ook wel benieuwd naar die van Tom Dice, alhoewel ik daar wel een beetje vrees voor had, want hoe leuk ik Me and My Guitar ondanks al zijn clichés ook vind; een album vol trek ik niet.
Het valt mee: de afwisseling is voldoende en Dice laat horen meer in zijn mars te hebben. Jammer dat het toch allemaal niet in mijn straatje past.
O ja hoor: op het songfestival is het een leuke, frisse afwisseling, maar op het grote speelveld moet Tom nog behoorlijk groeien en weten zijn liedjes me niet echt te pakken (i.t.t. die van tegenstander Anna Bergendahl). Ik mis iets: het sprankelt niet voldoende, het weet de middenmoot niet genoeg te onstijgen: het is mij allemaal wat te vlak, te doorsnee wat op zich niet erg hoeft te zijn maar het weet mij gewoon niet te pakken.
Op zich allemaal niet zo'n ramp natuurlijk omdat dit toch een hoek binnen de pop is die mij sowieso niet zo veel doet.
Tom Dice zal het bij een bepaald deel van het popluisterend publiek vast goed doen en ik hoop nog steeds dat hij de finale weet te halen inclusief een hoge notering want dat verdient hij wel.
Maar of het echt gaat gebeuren??? Gelukkig blijft het maar bij dat ene liedje en valt dat genoeg op.

Het klinkt toch allemaal zeer steriel en geproduced, hij zal waarschijnlijk wel een pop-publiek aanspreken maar mij zegt het allemaal niet veel.
Me and my guitar vond/vind ik goed omdat het door de soberheid tussen al de bombastische eurosong-liedjes uitsprong.
Maar songs als 'forbidden love' vind ik maar héél erg cliché.

Het album heeft een beetje een valse start: Start Without the Ending is exact wat de titel zegt - het begint veelbelovend, en er zit een goed nummer aan te komen, als het plots wordt geaborteerd en de prullenbak in wordt gekieperd. Excuus voor de vergelijking, maar hier zat een volwaardig nummer in. Nu begint het album met een 'snippet'. Zo lijkt het toch.

'Me and My Guitar' blijf ik één van de beste Belgische inzendingen van de laatste 20 jaar vinden. Goeie hese stem, sympathieke zanger, eenvoudig aanstekelijk liedje...

''Lucy is wat minder, de melodie is wel heel erge eenvoudig en de tekst is ronduit clichématig...
But Lucy I love you, why don't you love me?
I will be waiting.
My heart is empty cause you're not with me.

Carrying Our Burden is wat funky-achtiger. Live moet dit echt knallen: paar gitaartjes erdoor, perfecte afsluiter van een broeierig concert. Nu nog de rest van dat optreden kunnen vullen met even sterke nummers...

Het merendeel van dit album is aardig tot goed, met dus enkele uitschieters. Lang niet zo slecht als je van een schijnbaar snel-inelkaar geflanst album because of eurovision zou verwachten...

***1/2