Uriah Heep - High and Mighty (1976)

iedereen zegt dat dit de band hun minste album is!

maar nummers als misty eyes en cant keep a good band down zij klasse!

wat ee sound en met mijn lievelings zanger!

Wat een ondergewaardeerd album is dit. Geweldig songs als "One way or another", "Weep in silence", "Midnight", "Can´t keep a good band down" en "Footprints in the snow" maken dit album voor mij. Bovendien is het korte "Confession", een van de mooiste ballades die Heep ooit geschreven heeft. Het laatste album met David Byron.

Ik stem nog niet, omdat ik het hele album niet ken. UH noemde dit album slappe poprock en daar zit wat in. Huiscomponist Hensley heeft definitief afgezwenkt naar het midden van de weg. De tijd van gedurfde composities is definitief voorbij.
Dat neemt niet weg dat er een paar goede dingen op staan. Weep in Silence is opmerkelijk, omdat het een ballad is in de stijl waarmee later de Scorpions (Still lovin' you) beroemd zouden worden. Byron blijkt weer eens de perfecte zanger te zijn.
Misty Eyes bevat een paar cliché's maar ook een zeer meezingbaar refrein.
Midnight is een draak en doet aan een sentimentele John Denver denken. Alleen is daar fabuleus drumwerk van Lee Kerslake en ook nog een fraaie bassolo van John Wetton aan het eind.
Mijn favoriet tot nu toe is Footprints in the Snow. Niet toevallig is dat door Wetton geschreven.
De algehele indruk is toch één van teleurstelling. Waar is de lef gebleven (Shadows of Grief, Beautiful Dream)? Waar de relativering (Poet's Justice, Seven Stars)? Het is allemaal wel degelijk, maar weinig avontuurlijk. In één woord: risicomijdend. Dat is niet de UH waar ik van houd. Gezien de teruglopende verkoopcijfers ben ik de enige niet.

Hierboven staat een storende typo en om één of andere reden lukt bewerken niet. Lees UH-specialist Arjan Hut noemde dit album ...

Het album "High and Mighty" ken ik niet . Ik heb afgelopen week in London de driedubbel verzamelaar "Loud, Proud & Heavy" gekocht. Bij het beluisteren van die drie cd's is inderdaad pijnlijk waar te nemen dat Uriah Heep in de loop der tijd is verandert van een heel goede rockband in een nietszeggend "middle of the road" gezelschap. En dat is heel erg jammer .

Ja, CD-2 en CD-3 zien er knap beroerd uit. En op CD-1 ontbreekt nog wel wat - Paradise/The spell bijvoorbeeld.
Ik heb de lijst van je verzamelaar even bekeken op de officiële website van UH. Ik zou hem niet willen hebben. Maar ik vind dan ook dat UH zich na het vertrek van Byron en Wetton had moeten omdopen .... en na het vertrek van Hensley helemaal.
Ik ben bezig mijn eigen particuliere verzamelaar van UH samen te stellen, deels legaal, deels illegaal. Afgezien van 2 live-CD's zit ik op vier schijven van ongeveer 60 minuten, allemaal volgezongen door Byron. Van daarna zou ik nog geen 20 minuten volkrijgen. Dat geeft de verhouding wel ongeveer weer.
Byron heeft na zijn vertrek ook nooit meer potten kunnen breken. Het is een beetje als Deep Purple Mark II. Hensley en Byron verdroegen elkaar niet meer, maar zonder elkaar was het nooit meer zoals vroeger.

Inmiddels ken ik de rest ook. Can't keep a good bad down is een gezellige rockmeestamper, maar ook niet meer. Van Confession springt het glazuur van mijn tanden, zo mierzoet. Er staan op High and Mighty dus maar twee acceptabele liedjes, Weep in Silence en Footprints in the Snow.

One Way Or Another gezongen door Wetton en Byron vind ik anders een prima opener en een rocker met ballen. Vooral het puntige basloopje en de ''spooky'' backing vocals zijn prachtig. Verder vliegt deze ''High And Mighty'' m.u.v. de paar genoemde betere tracks een stuk lager dan de titel suggereert. Maar dat wist ik al sinds '76.

Velen zien deze plaat niet zozeer als een volwaardige Heep-plaat maar als een soloplaat van Hensley.
Niet raar, als je weet dat Hensley alle tracks heeft geschreven (alleen One Way en Footprints zijn co-geschreven met Wetton).

Los van het gebrek aan inspiratie, de mislukte experimenten met pop en de ruzies binnen band (dit is de laatste plaat met Byron en ook Wetton vertrekt) staan hier een aantal songs die het verdienen om echte Heep-klassiekers te zijn.
Weep in Silence, Misty Eyes, Midnight en Footprints in the Snow zijn meer dan uitstekende songs.

Can't Stop Singing en Woman of the World zijn gewoon wanstaltig slecht.

Eindelijk eens op cd gehoord en dat klinkt natuurlijk stukken beter dan een oude kraak lp. De opener One way or another klinkt vrij hard en scherp.John Wetton zingt dit stuk. Wat mij opvalt is dat dit een harde UH plaat wordt.Mick Box staat lekker op de voorgrond en de ritmesectie van Lee Kerslake & John Wetton klinkt zeer solide. Weep in silence is een vrij serieuze en beklemmende ballad waarin zanger David Byron weer uitblinkt. Mick Box speelt een uitstekende solopartij. Misty eyes klinkt weer als de oude Heep. Voor de rest zijn Can't keep a good band down en Footprints in the snow en Midnight aanraders voor in ieder geval mijzelf. Er staan ook wel wat mindere deuntjes op,maar daar stoor ik mij niet aan. Vier sterren voor Uriah Heep. Originele hoes. Leuk bedacht.

Het einde in zicht.

Jammer dat John Wetton zich nooit met hart en ziel in Uriah Heep had gestort, het openingsnummer smaakt toch wel naar meer.
Het schijnt dat hij het vooral als een rustperiode zag, even geen ingewikkelde muziek maken meer (zoals hij daarvoor met King Crimson deed).

Verder is dit een nogal onderschatte plaat, vind hem stukken beter als een bv "Wonderworld" of "Return to Fantasy".
Op enkele zwakke nummers na is de magie weer volledig terug, een waardig afscheid van David Byron.

Een redelijk degelijke plaat, waar de aanwezigheid van Byron een groot verschil maakt in positieve zin.

Het laatste album met David Byron, daarna zou het nooit meer hetzelfde zijn. Hij was nou eenmaal de frontman van Uriah Heep, ondanks dat Ken Hensley het meeste werk geschreven heeft voor de band. Dit album is zeker niet hun beste, maar door de jaren heen ben ik het toch nog meer gaan waarderen, vandaar de waardering van 3,5. Er staan toch wel enkele lekker klinkende nummers op, overigens doet "weep in silence" me heel sterk denken aan "when my guitar gently weeps" van the Beatles. Maar dat geeft niets, het is een prima album.

Het laatste puike werk van Uriah Heep. Hierna verliet David Byron deze top formatie ne was het voor mij echt afgelopen. Een paar jaar later volgde de exit van Ken Hensley (1980), bleef van de oude garde alleen nog Mick Box over. Die zit er nog steeds....

Ik vind dit album iets minder als zijn voorganger... maar het is zeker geen tegenvaller (op een paar nummers op de B kant na dan...).
Net als bij Return To Fantasy vind Ketwiezel de gehele A kant erg sterk, al wordt (en dat geldt voor het gehele album) de inbreng van Box en Byron hier qua composities gemist. En dat is nu net het mankement op deze plaat: teveel Hensley.
One Way Or Another wordt hier gezongen door John Wetton en Ken Hensley (en dat klinkt helemaal niet vies!). Deze plaat klinkt ook qua productie niet vies... en dan te bedenken dat dit het eerste album is dat door de band zelf is geproduceerd. Klinkt iets vetter en gepolijster.
Trouwens op de B kant staat ook nog een pareltje: 'Footprints In The Snow'.

Na dit album ging het (naar mijn smaak) bergafwaards.

Hier al een aantal keren gezegd maar nogmaals: zeer ondergewaardeerd album.
Heb het in mijn jeugd op het moment dat het uitkwam grijs gedraaid, pak het nu nog regelmatig en zing ieder woord nog mee; heerlijke melodieuze rock van het nivo UH.
Zeer goede songs, puike sound, alle muzikanten in topvorm wat mij betreft: 4 sterren!

High and Mighty is m.i. samen met Wonderworld het minste Uriah Heep-album met als overeenkomst onooglijke hoezen. En daar zit alleen Return to Fantasy tussen. De koek was wel een beetje op bij Ken Hensley die zich met het sterkere Firefly zou revancheren maar dat zou David Byron al niet meer meemaken. High and Mighty heb ik als 2015-heruitgave nieuw op LP aangeschaft en alhoewel ik daar wel aardigheid aan heb is het album niet in waardering gestegen. Met name de flirts met pop in Woman of the World en Can't Stop Singing zijn ronduit zwak. Make a Little Love voelt aan als een snel uit de mouw geschud standaard barrocker waar een beginnend bandje nog mee weg kan komen maar Heep niet. De rest valt beter te verteren al had David Byron van mij niet meteen al buitenspel gezet hoeven te worden in de albumopener. Gelukkig is er nog het onvolprezen Weep in Silence en Misty Eyes heeft iets van de oude mystiek. Midnight doet me niet zo gekke veel en Can't Keep a Good Band Down lijkt een doorslagje van Something or Nothing, zoals het mierzoete Confession een herhaling van zetten van The Easy Road lijkt, maar dan zonder strijkers. Footprints in the Snow is dan nog goed maar bevat wat irritante gilletjes in de koortjes. Productie is top.

Dit is eerder een Ken Hensley-soloplaat, zo klinkt het tenminste. Midnight vind ik het sterkste nr, al is het ook voor '76 ouderwets, een echo van Procol Harum.

Dit was ooit mijn eerste plaat van Heep. Daarna Sea of Light (den ik) en ik was helemaal om. Laat in mijn leven ontdekt (ik was al 18), maar ik ging gelijk aan de slag. Toen kostten lp's een schijntje. Ook gaf Castle toen alles opnieuw uit, met bonustracks, dus ik sloeg lekker aan het verzamelen.

Er klopt iets niet met mijn geheugen. Volgens mij ontdekte ik Heep iets eerder, want ik had eerst alles op lp, daarna de remasters op cd en nu weer alles op lp.

Dit was wel mijn eerste. En omdat ik eerst een symfo-kneusje was ging het mij in eerste instantie om John Wetton. Zijn enige twee schrijf-bijdragen staan op deze plaat.

Verder is het met name Mick Box hier, die afwezig is, oc lijkg te zijn. Hensley speelt enorm veel leadgitaar hier, waaronder Weep in Silence.