Uriah Heep - Innocent Victim (1977)

Innocent Victim is een album dat vaak afgekraakt wordt, omdat het een stuk commerciëler/poppier is dan het oude werk van Uriah Heep. Dat kan ik enigszins wel begrijpen, maar toch vind ik dit album best genietbaar. Vooral de zang van John Lawton vind ik erg sterk op dit album (Hij heeft een krachtige, 'soulvolle' stem (hij doet mij zelf nogal denken aan David Coverdale en Graham Bonnet (Lawton heeft iets ruws in zijn stem, wat Bonnet ook heeft)).

De twee openingsnummers Keep On Ridin' en Flyin' High lijken nogal op elkaar, maar zijn opzich wel nummers die lekker wegluisteren en waar je niet teveel bij na moet denken. Roller is een beetje funky-nummer wat mij nogal aan Whitesnake doet denken, vooral qua zang. Het gitaarwerk van Mick Box vind ik in dit nummer een genot om naar te luisteren. Het einde is wel erg abrupt, maar al met al vind ik het een geslaagd nummer. Free 'N' Easy is mijn favoriete nummer op dit album, het is een lekkere harde rocker die erg doet denken aan Easy Livin'. Het gitaarduel halverwege het nummer is echt geweldig. Illusion is een traag, dromerig nummer, wat helaas nogal eentonig wordt. Op een gegeven moment komt er een versnelling in het nummer (waardoor het nummer interessant lijkt te worden), maar dan volgt al snel een fade-out. Op de remaster van dit album schijnt de complete versie van dit nummer te staan, die 8 minuten duurt. Wel raar dat ze het nummer hebben ingekort voor de release van dit album.
Free Me is een poppier nummer met akoestische gitaren. Het is geen geweldig nummer, maar het is goed gezongen, het nummer is makkelijk mee te zingen en het blijft lekker hangen.
Van Cheat 'N' Lie vind ik alleen de trage stukken goed (waarin Lawton steeds zingt: "It seems to me that I've been cheated"), het refrein is mij iets te poppy, en tegen het einde toe is er mij iets teveel herhaling (Mick Box speelt in dat nummer twee keer dezelfde gitaarsolo). Ik heb dus een beetje gemengde gevoelens met dit nummer. The Dance vind ik een erg bijzonder nummer. Het is een beetje reggae-achtig, maar toch met een mysterieuze sfeer (wat vooral komt door de tekst). Een erg genietbaar nummer, wat wederom goed gezongen is door John Lawton. Het afsluitende Choices vind ik zelf het minste nummer van het album. Waarschijnlijk door komt het door de vele herhalingen en omdat er niet echt vaart en een climax in zit

Al met al vind ik Innocent Victim een best genietbaar album. Niet alle nummers zijn sterk, maar het album is goed geproduceerd en de zang van John Lawton weet zelfs de minder interessante nummers nog aardig omhoog te trekken. Lang niet zo'n slecht album dus naar mijn mening.

Best wel een leuke plaat van ze. De eerste 3 liedjes zijn allemaal wel aardig. Free 'n'easy is klasse. Één van de stevigste nummers die ze gemaakt hebben. Illusion mag ik ook graag horen, wel een vreemd einde. Opde remaster staat dus de complete versie. Ik blijf niet aan de gang, deze oude cd van Castle classics kan er prima mee door. Free me is de minste, maar nog geen skip moment. Cheat 'n'lie is weer wat beter. Met de rock/ reaggae crossover The dance komt er weer een uitschieter langs. Vreemd genoeg niet door hun zelf geschreven, maar door een kameraad van Hensley. Deze Williams schreef ook het afsluitende Choises. Klinkt op zich wel leuk, maar er zit niet echt wat in. Wat vlak allemaal. Dan toch samen met Free me de minste.Wel weer goed gespeeld. Innocent victim is ruim voldoende.

Ja, het is vooral een heel sfeervolle plaat.
Eigenlijk de beste met zanger John Lawton (ze hadden er 3 gemaakt met hem).
De nummers zijn dik in orde, helaas maakt men altijd de vergelijking met de klassieke line-up (die met zanger David Byron) want dat zou veel beter zijn.
Nou is dat ten dele waar, tegenover een "Demons & Wizzards" kan deze plaat niet op maar hij verslaat met gemak "Sweet Freedom" en "Return to Fantasy" wat mij betreft.

Heb dit album op vinyl, tevens het enige Uriah Heep album dat ik in bezit heb.

Word toch eens tijd dat ik me wat meer in deze band ga verdiepen!

Het nummer Free 'n Easy is zeker qua gitaar zo hard en opvallend snel, en onheilspellend agressief gespeeld dat het zo op één van de eerste Metallica lp's had kunnen staan. Ook roept het een vergelijking op qua flitsend gitaarwerk met het nummer Burning of Atlanta van de Amerikaanse Speed-Thrashband Whiplash uit 1987. M.a.w., ik hoor in Free 'n Easy eigelijk al een Thrash nummers zelfs, in iedergeval een blauwdruk. Uriah Heep heeft natuurlijk zelf niets, maar dan ook helemaal niets met Speed of Thrashmetal...maar toch, wat is dit toch een opvallend hard nummer. In 1977 werd er door hen op de elektrische gitaar al op de typische Thrashmanier gehakt/gespeeld...ongelooflijk! Toen al! Zelfs bij Judas Priest of Motörhead hoorde je dat destijds niet zo. De apparatuur toen is daar waarschijnlijk ook debet aan. De zang is wel weer Hardrock/Heavymetal...krachtig en SUPER! En de drums rolt/knalt ook keurig in de maat mee, om hard te eindigen achter in het briljante nummer.Trouwens die hoes is ook erg goed; is ie nou komisch, of toch zo kwaad als de pest? Je wordt een beetje op het verkeerde been gezet constant; je kunt er meerdere kanten mee op. De hoes lijkt grappig en zelfs een beetje lief. Maar is wel degelijk evil. Ook super.

Mijn favo Heep album met John Lawton. Hoewel het misschien niet kan tippen aan de eerste 5 a 6 albums met David Byron. Maar deze mag er zeker zijn. Vooral Choices is erg mooi.

Niks mis met John Lawton, of Uriah Heep met John Lawton...

Na het tegenvallende High n' Mighty, revancheerden Heep zich toch met Firefly en Innocent Victim.

Het stevige en funky hardrock... Niet echt meer magisch zoals Return to Fantasy, Demons and Wizards of Magician's Birthday.

John Lawton zingt rauw en Trevor Bolder speel heel funky... Je kan horen dat Mick Box en Lee Kerslake het erg naar hun zin hebben.

Free 'n' Easy is hun hardste nummer tot nu toe en Illusion is een waanzinnig mooi en magisch lied...

Free Me en Keep on Riding zijn de zwakke momenten op deze plaat.

Voor de afwisseling zijn "Free Me en Keep on Riding" toch wel aardige songs.
Vanaf "High & Mighty" t/m "Conquest" vind ik hun albums minstens 3,5 ster waard.
Uitgebalanceerder en beter geproduceerd vooral.

Daarvoor vond ik hun 4 studio-albums uitgebracht in 1971 en 1972 echt goed, de rest toch wel een stuk minder (hele goede en vrij zwakke songs) maar gezien het tempo waarin ze het een na het andere album uitbrachten is dat geen schande.

Ja, dit is hun beste album met John Lawton, binnenkort maar eens luisteren voor een waardering (misschien wel 4,5 ster).

@Lonesome Crow... Heb je de uitstekende livedubbelaar "Live in Europe '79" weleens beluisterd...

Veel twingitaargeweld tussen Hensley en Box en een uitstekend zingende Lawton...

Nee, ik heb hem vroeger wel vaak zien staan.
Ik vind er vrij veel David Byron songs op staan, ik ben alleen geintereseerd in die John Lawton nummers live.
Als ik ergens wel een hekel aan heb zijn het zangers die live nummers zingen die studio eigenlijk door een andere zanger zijn ingezongen.

Er staan echt een hoop Lawton nummers op... minstens 2 kanten van de 2 elpees... De cd-versie is rommelig en heeft een groter aanbod songs... Zoek het eens op...

Ja, ik heb nog helemaal niets live van Uriah Heep.
Toch maar eens naar speuren....

Lawton is een krachtige zanger, die heel goed past bij het geluid van Uriah Heep. De composities zijn over het algemeen redelijk goed, met één uitschieter naar boven in het furieuze Free 'n easy.

Ik selecteer telkens Flyin' high als favoriete track, maar het sterretje raakt even snel weer leeg als ik het aanklik. Bij deze is dus Flyin' High één van mijn favoriete tracks van dit album.

Flying High heb ik altijd al een geweldige rocksong gevonden. Kort, sterk en met veel tempo. Heerlijk !!!!!

Na het vertrek van David Byron is Uriah Heep voor mij geen Uriah Heep meer. De zanger bepaalt toch een zeer groot deel van het geluid. David + Uriah Heep hoorden bij elkaar

Kan ik wel begrijpen Neal. de eerste periode klonk zo vertrouwd dat het enorm wennen is met een andere zanger. Hoe denk je daar bij ACDC dan over Bon Scott --> Brian Johnson

@ Heer Hendrik, ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik AC/DC altijd links heb laten liggen.
Ik heb daar dan ook niets van. Wel geprobeerd, maar de vlam sloeg daarvan nooit over
(even Off topic)

Als de band nu geen Uriah Heep heette maar de Bolder-Kerslake-Lawton-Hensley-Box-band, wat had je dan van de plaat gevonden?

Persoonlijk vind ik het één van de lekkere glamrockplaten.

@ Ozric dat heeft er niets mee te maken. De stem van Byron en Uriah Heep dat was ''een groot feest en werd daarn helaas alleen maar minder (steeds ook een andere zanger dat zegt ook genoeg)

Mister Uriah Heep was voor mij Ken Hensley.
Prima plaat trouwens, sfeervol en ik hoor er vrijwel geen glamrock invloeden op (een verschrikkelijk genre trouwens).

Ik vind de drie Lawton platen meer dan prima. Een andere Heep, maar een goede Heep. Redelijk glam vind ik, dan.

Sloman is ook goed, en de Goalby/Sinclair-periode is ook lekker en ook de Shaw/Bolder/Box/Lanzon/Kerslake periode heeft ook geweldige platen afgeleverd.

Zo heeft elke Heep-lineup naar mijn mening te gekke platen afgeleverd. Allemaal verschillend met als enige constante factor het smaakvolle gitaarspel van Box.

Snap nooit zo waarom een line-up per sé altijd dezelfde moet blijven.
Kan me maar met moeite voorstellen dat Byron deze recht-toe-recht-aan rock zo overtuigend had kunnen inzingen als Lawton.

Dat zul je nooit weten beste Ozric. Nogmaals de Byron periode van Uriah Heep is voor mij de beste periode. Allemaal topalbums daarna heb ik het wel geprobeerd, maar vond ik of de nummers veel minder of stoorde ik mij aan de veel mindere zang. Dus verslapte mijn aandacht in Uriah Heep.
(misschien vergelijkbaar met deep Purple dat ook Deep Purple niet meer is op hun laatste album, maar gewoonweg klinken als een Steve Morse soloalbum)

Ik bedoel het ook allemaal niet zo boos als dat er soms uitziet.

Ik snap ook wel dat de Byron/Hensley zang van de eerste platen heel anders klinkt dan de stemmen van Lawton en Sloman en Goalby en Shaw.

Neemt niet weg dat ik het wel stuk voor stuk te gekke zangers vind.
De muzikale koers verschoof ook van langdradige symfo-achtige hardrock naar meer standaard hardrock en later zelfs Arena-rock.
Kan natuurlijk ook zo zijn, dat niet iedereen die koerswijzigingen zo fijn vond/vindt.

Ik heb deze nog maar eens helemaal beluisterd en ik vind echt een heel lekker album. Eigenlijk geen missers en om eerlijk te zijn ben ik ook wel fan van het stemgeluid van Lawton. Nummers als Free me, The Dance en Roller liggen prima in het gehoor. De nummers Free 'n easy en Cheat 'n lie tillen het album nog naar een hoger niveau. En dan heb je flying high nog, waar zo'n lekkere korte drumsolo in zit.
Heerlijk Album!!!

Zwak album van Heep
Het nummer Free ‘n’ Easy steekt er met kop en schouders bovenuit.

Free 'n' Easy is zeker vet. Maar Illusion mag er ook zeker zijn.

Best wel lekkere glamplaat, maar Firefly vind ik stukken beter.
De live '79 plaat is wel weer superdik.

Best een degelijke plaat van de Heep. Eentje, die ik op latere leeftijd ben gaan waarderen. Ze zakken hier nergens door de mand, en de remaster klinkt ook nog eens erg fijn. De 3 outtakes bij de bonustracks zijn zeker de moeite waard en tillen het album naar een hoger plan.

Op dit album laat Hensley zijn liefde voor Southern rock de vrije loop met verschillende nummers in de boogie stijl als gevolg. Het rockt allemaal erg lekker en soms zijn er nog vleugjes oude Heep te horen. Maar in combinatie met het gladde AOR geluid lijkt Innocent Victim net als de opvolger toch vooral gericht op de VS.

77/100