The Steve Miller Band - Bingo! (2010)

Na 17 jaar (!) maakt Steve Miller Band zijn comeback en deze comeback bevalt me zeker goed. Lekkere bluesy rocknummers waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten. Dit is één van de soundtracks voor mijn zomer. Vooral Hey Yeah! is gewoon een geweldig Rock & Roll nummer zoals die gemaakt werden in de jaren 70.

Maar natuurlijk zijn er minpunten. Zo vind ik de songs niet bijster origineel. De meeste nummers bestaan uit standaard bluesloopjes die ik allanng ken. Dat is ook de reden dat ik dit album niet nummer per nummer review; De nummers lijken echt teveel op elkaar. Jammer, want vrolijk word ik er zeker van. En dat vind ik ook belangrijk. Daarom een ruime 3,5*.

Uitstekende comeback plaat van Steve Miller. Op deze bluesgeoriënteerde plaat keert Steve Miller terug naar zijn roots. En dat doet hij niet onverdienstelijk. Muzikaal zit het allemaal uitstekend in elkaar, en Miller speelt meer dan uitstekend gitaar en perst smaakvolle solo's uit zijn instrument. Ook de dubbele zang werkt uitstekend. De gekozen covers zijn weliswaar niet de meest spannende uit het bluesgenre, maar Miller weet er toch iedere keer zijn eigen draai aan te geven, zonder het respect voor het origineel te verliezen. De arrangementen liggen grotendeels dicht bij de oerversies van de nummers, maar op details en nuances voegt Miller een mooie dimensie toe. Daarnaast is het een energiek album geworden, waar duidelijk op te horen is dat Miller en zijn band gedreven zijn en er plezier in hebben. Dit straalt uit op de muziek. Lof en hulde voor The Joker!

de opvolger van het matige, mainstream "Wide River" (1993) liet 17 jaar op zich wachten. op "Bingo!" staan covers van veel van Steve Miller's oude blues helden, maar ook 3 covers (1,3 en 6) van de door hem bewonderde gitarist Jimmy Vaughan, die op zijn album "Strange Pleasure" verschenen.

merendeels stevige r&b/blues rock zoals op "Don't Cha Know" en "You Got Me Dizzy" (JImmy Reed), heerlijk groovy op "Rock Me Baby" (Joe Josea/B.B. King) waarop Steve Miller de gitaar solo's deelt met Joe Satriani, hetgeen zij later nog eens herhalen op "Sweet Soul Vibe" (Nile Rodgers/Jimmy Vaughan) waar wat gospel door klinkt.

dan weer funky op de Otis Redding (met Carla Thomas) klassieker "Tramp" (Lowell Fulson), of stevig swingend op "Come On (Let the Good Times Roll)" (Earl King), een veel gecoverd nummer o.a. door Jimi Hendrix op zijn "Electric Ladyland" album, of een James Brown vibe op "Ooh Poo Pah Do" (Jimmy Hill), een publieksfavoriet tijdens live optredens.

de 4 bonus tracks zijn van hetzelfde laken een pak. juke joint blues op "Ain't That Lovin You Baby" (Jimmy Reed) met een schurende harmonica partij van wijlen Norton Buffalo, het aloude "Further On Up the Road" een eerbetoon aan gitarist Wayne Bennett die in de band van Bobby "Blue" Bland speelde, en het vuige "Look On Yonder Wall" (Elmore James) waar Steve Miller er als vanouds op los soleert.

de bezieling en het vuur zijn terug op dit (h)eerlijke recht-toe-recht-aan blues album zonder toeters en bellen, waarop electronica en synths ontbreken, met spetterend gitaarwerk en op meerdere nummers aangevuld met de krachtige, soulvolle zang van Sonny Charles. zoals hierboven opgemerkt door Ronald5150 was dit een uitstekend comeback album van Steve Miller.

Album werd geproduceerd door Steve Miller & Andy Johns
(in loving memory of Norton Buffalo) die op dit album nog meespeelde (R.I.P. 30-10-2009)