Uriah Heep - Conquest (1980)

dit is zeker een onderschat album ...qua zang inderdaad niet top maar muzikaal zeker geen slechte nummers.
bijvoorbeeld" feeling" en it aint easy" zijn zeker goede heep nummers!

ook wordt er lekker bas op deze cd gespeeld

Zeker een onderschatte plaat.

Wel een anomalie in het oeuvre van the Heep.

Op deze plaat krijgen Box, Hensley en Bolder hulp van drummer Chris Slade (Kerslake zat heel eventjes bij Ozzy Osbourne, om zijn debuut in te drummen) en zanger John Sloman (die en passant nog even de hitsingle Think it Over inzong -een andere versie staat op Abominog).

Laatstgenoemde klinkt een beetje richting Hughes/Gillan en doet ook een behoorlijke duit in de falsetto-zak.

Deze plaat klinkt her en der wat progressiever dan we gewend zijn, luister bijvoorbeeld naar Out in the Street met zn synths en tour-de-force middenstuk.

Na deze plaat (wegens gebrek aan succes), was de band er niet meer.
Bolder vertrok naar Wishbone Ash, Sloman vertrok, Slade ging naar The Firm en later ACDC en Hensley ging naar Blackfoot.
Mick moest weer een nieuwe Heep samenstellen (hij vroeg Byron nog, maar deze weigerde).

Voor Conquest is John Lawton vervangen door John Sloman, en dat is geen slimme zet naar mijn mening. Sloman vind ik zelf de minste zanger die Uriah Heep ooit heeft gehad. Qua stemgeluid doet hij mij vooral denken aan Robert Plant. Het komt op mij vaak nogal 'gemaakt' over hoe Sloman zingt. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik vind het gewoon niet prettig om naar te luisteren. Vooral in het nummer Imagination brengt hij sommige woorden/zinnen op een hele rare manier, en ook zijn uithalen klinken niet echt prettig in mijn oren.

Niet alleen dat, ook het songmateriaal is niet erg sterk, ookal schreef Ken Hensley mee aan het grote deel van de nummers. Vaak lijkt het er op alsof ik naar Journey of Supertramp aan het luisteren ben, en vrijwel nergens doen de nummers mij aan de oude Uriah Heep denken. Ook blijven de songs niet echt hangen, m.u.v. No Return en Feelings, die nog wel redelijk catchy zijn, maar niet echt geweldig. Won't Have To Wait Too Long begint met een lekker melodieus couplet (wat mij ook nog wel bijblijft van dit album), maar het geschreeuw van John Sloman verziekt het nummer voor mij. Imagination begint veelbelovend met drum en bas, met daar tussendoor rare geluiden die een mysterieuze sfeer creëren. Jammergenoeg verziekt wederom de zang van Sloman het nummer voor mij.

Écht slecht zijn de meeste nummers niet, maar er mist op de een of andere manier iets. Dat valt mij vooral op bij Carry On en Fools; die nummers proberen catchy te zijn, maar ze slagen er gewoonweg niet in op de een of andere manier. Een nogal tegenvallend album voor mij, dus. Gelukkig maar dat dit het enige album was met John Sloman...

Deze plaat heb ik speciaal voor deze site een keer of vijf/zes beluis-terd. Ik dacht dat het om een zwakke plaat ging,maar het viel allemaal reuze mee. Ik durf het zelfs een goede plaat te noemen. Zanger Sloman zingt hier nog redelijk maar als je hem bij Gary Moore(live) hoort,valt het niet mee. Nu ik Out on the street ken weet ik meteen waar Saxon het intro van Rockin'again vandaan heeft. Single B-side Been hurt lijkt nogal op Dancin' in the moonlite van Thin Lizzy. (Deze besproken cd heeft nog geen extra tracks.) Vier sterren voor Conquest.

Met Conquest hebben ze mij nooit veroverd; mijn Heep tijdperk was met deze plaat dan ook voorbij. Toch heb ik deze vandaag nog maar eens beluisterd. Geleend van een vriend. Wat me opvalt is dat deze niet het kenmerkende geluid van Heep heeft. Zelfs Mick Box klinkt niet als hemzelf. En Sloman kan natuurlijk niet in de schaduw staan van zijn voorgangers. Toch staan er een aantal aardige tracks op: 'No Return', 'Feelings' en de afsluiter: 'It Ain't easy.' De rest is ongeinspireerd.

Met het vertrek van Ken Hensley verdween voor mij de ziel van Uriah Heep.
Het is een waardig afscheid geworden, voor de laatste keer genieten van de arrangementen van het belangrijkste bandlid.
Ik heb nog een stokoude CD-versie zonder extra songs, vrijwel geen zwakke nummers op te ontdekken alhoewel de single "Carry On" wat ondermaats is.

De zanger John Sloman haalt het maximale uit zijn stem, zijn overdreven Glenn Hughes-achtige zang zal niet iedereen bekoren maar ik mag het wel
Hoogtepunten zijn het funky "Imagination", let op het fantastische baswerk van Trevor Bolder en de versnelling in het dromerige "Out on the Street".
Gitarist Mick Box valt vooral op met uitstekende solos in de opener "No Return" en met een slepende melodische gitaarlijn in "Fools".

Het lichtvoetige "Won't Have to Wait Too Long" is wederom funky waar John Sloman zich helaas teveel laat gaan en op de single na zijn eigenlijk alle songs superafwisselend en inventief.
Het catchy "Feelings" zou een betere single geweest zijn, en de afsluiter "It Ain't Easy" is een mooie ballad geheel geschreven door Trevor Bolder.
Ik vind het juist een heel geinspireerde plaat, er is nog ruimte voor avontuur en muzikaliteit en heb nooit begrepen dat het als een van de minste werdt gezien.

Luister er nog maar eens naar en laat het rustig op je inwerken, met "Demons and Wizards" en "Innocent Victim" de meest evenwichtige Uriah Heep plaat.

Ik vind deze met Ken Hensley stukken minder dan wat nog volgen gaat met Goalby en Sinclair...

Veel meer vuur in Abominog en Head First....

Een redelijk Uriah Heep album gezien wat hierna kwam met Peter Goalby als zanger. Toch is John Sloman ook niet alles. Muziekaal is dit album nog iets in de verte Uriah Heep, maar ik moet wel goed luisteren

Slappe hap. Bolder is goed als altijd, Slade is een prima drummer, maar het song materiaal is beneden peil.

It Ain't Easy vond ik anders wel altijd een heel sterk nummer, zal wel een guilty pleasure zijn dan...

Alle nummers zijn best sterk (vind ik dan). Alleen het is niet echt mijn smaak.

Fools, I Ain't Easy en uiteraard Think it Over zijn mijn lievelingssongs uit dit tijdperk.

Maar Think it Over is officieel niet van deze plaat... en Fools en It Ain't Easy... ja, daar zijn we het wel over eens...

Daarom zei ik ook 'dit tijdperk'.

Ik vind Think it Over op Abominog ook best lekker, maar de singleversie met Sloman op zang en Dechert op toetsen en Slade op drums is gewoon zo lekker.

Vraag me af in wat voor bui ik was om dit album, nu bijna op de kop af 10 jaar geleden, als goed te hebben bestempeld en eenzelfde rating als bv. een Magician's Birthday gaf. Die zanger helpt zo'n beetje alles om zeep met zijn veelvuldige uithalen en het voelt niet echt als Uriah Heep aan allemaal. Conquest heeft m.i. geen mooi geluid, en is weinig heavy met niet echt pakkend materiaal; bij die tempowisseling in track 7 met die solo's veer ik dan even op, maar dat is van korte duur. Zal het op me laten inwerken, maar een ieder album hiervoor lijkt me een verademing. Helaas. Heeft als anomalie nog wel waarde om te horen wat men op een dergelijk album deed, dat dan wel weer.

No return en Imagination zijn interessante openers. Deze cd heb ik rond 90/91 een paar keer beluisterd in een achterafplatenzaakje in Drachten. Ik had geen cd-speler nog. Later de lp aangeschaft, en uiteindelijk een remaster op cd. Geen topper, en soms echt beschamend, tenenkrommend, vooral Feelings met die lelijke songestivalmodulatie. Out in the street is dan weer sfeervol, It ain't easy heel aardig. Carry on of Won't have to wait too long zijn typische b-kantjes. De bonusnummers zijn soms veel beter, Love stealer is tenminste lekker heavy en Think it over met Sloman net iets vlotter dan de gestroomlijnde versie met Goalby op Abominog.

Moest even aan deze plaat denken nu ik The way it is van Glenn Hughes luister.