Uriah Heep - Conquest (1980)

Voor Conquest is John Lawton vervangen door John Sloman, en dat is geen slimme zet naar mijn mening. Sloman vind ik zelf de minste zanger die Uriah Heep ooit heeft gehad. Qua stemgeluid doet hij mij vooral denken aan Robert Plant. Het komt op mij vaak nogal 'gemaakt' over hoe Sloman zingt. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik vind het gewoon niet prettig om naar te luisteren. Vooral in het nummer Imagination brengt hij sommige woorden/zinnen op een hele rare manier, en ook zijn uithalen klinken niet echt prettig in mijn oren.

Niet alleen dat, ook het songmateriaal is niet erg sterk, ookal schreef Ken Hensley mee aan het grote deel van de nummers. Vaak lijkt het er op alsof ik naar Journey of Supertramp aan het luisteren ben, en vrijwel nergens doen de nummers mij aan de oude Uriah Heep denken. Ook blijven de songs niet echt hangen, m.u.v. No Return en Feelings, die nog wel redelijk catchy zijn, maar niet echt geweldig. Won't Have To Wait Too Long begint met een lekker melodieus couplet (wat mij ook nog wel bijblijft van dit album), maar het geschreeuw van John Sloman verziekt het nummer voor mij. Imagination begint veelbelovend met drum en bas, met daar tussendoor rare geluiden die een mysterieuze sfeer creëren. Jammergenoeg verziekt wederom de zang van Sloman het nummer voor mij.

Écht slecht zijn de meeste nummers niet, maar er mist op de een of andere manier iets. Dat valt mij vooral op bij Carry On en Fools; die nummers proberen catchy te zijn, maar ze slagen er gewoonweg niet in op de een of andere manier. Een nogal tegenvallend album voor mij, dus. Gelukkig maar dat dit het enige album was met John Sloman...

Met het vertrek van Ken Hensley verdween voor mij de ziel van Uriah Heep.
Het is een waardig afscheid geworden, voor de laatste keer genieten van de arrangementen van het belangrijkste bandlid.
Ik heb nog een stokoude CD-versie zonder extra songs, vrijwel geen zwakke nummers op te ontdekken alhoewel de single "Carry On" wat ondermaats is.

De zanger John Sloman haalt het maximale uit zijn stem, zijn overdreven Glenn Hughes-achtige zang zal niet iedereen bekoren maar ik mag het wel
Hoogtepunten zijn het funky "Imagination", let op het fantastische baswerk van Trevor Bolder en de versnelling in het dromerige "Out on the Street".
Gitarist Mick Box valt vooral op met uitstekende solos in de opener "No Return" en met een slepende melodische gitaarlijn in "Fools".

Het lichtvoetige "Won't Have to Wait Too Long" is wederom funky waar John Sloman zich helaas teveel laat gaan en op de single na zijn eigenlijk alle songs superafwisselend en inventief.
Het catchy "Feelings" zou een betere single geweest zijn, en de afsluiter "It Ain't Easy" is een mooie ballad geheel geschreven door Trevor Bolder.
Ik vind het juist een heel geinspireerde plaat, er is nog ruimte voor avontuur en muzikaliteit en heb nooit begrepen dat het als een van de minste werdt gezien.

Luister er nog maar eens naar en laat het rustig op je inwerken, met "Demons and Wizards" en "Innocent Victim" de meest evenwichtige Uriah Heep plaat.