Uriah Heep - Sonic Origami (1998)

Sonic Origami (rare titel, eigenlijk) is zeker een aangename plaat, al moet je het niet teveel vergelijken met het oude werk van Uriah Heep. De plaat opent geweldig met het stevige Between Two Worlds, wat een mooie tribute is voor de overleden bandleden David Byron en Gary Thain. Ik kan er verder niet veel over vertellen, maar ik vind zeker één van Heep's beste nummers. Perfect Little Heart is een lekkere rocker met een heerlijke gitaar- en orgelriff. Heartless Land is een mooie ballad en laat goed de zang van Bernie Shaw horen (wat toch wel (samen met John Lawton) de sterkste zanger na David Byron is).

In The Moment begint lekker funky en vooral de opbouw naar het refrein is mooi gedaan (vooral het orgel klinkt heerlijk). Het refrein zelf neigt mij alleen iets teveel naar AOR, maar al met al is het een lekker nummer. Change vind ik een erg bijzonder nummer. Het is een rocker met veel tempo- en melodiewisselingen, die erg knap zijn uitgevoerd. Everything In Life is een lekkere vlotte rocker in de stijl van Easy Livin', een erg lekker nummer dus.

The Golden Palace begint echt geweldig met de synthesizer van Phil Lanzon. Wat die man in het begin van het nummer speelt zou zo in een film kunnen passen, echt episch gewoon. Ook de opbouw naar het refrein in het nummer is goed gedaan, maar toch mis ik in dit nummer een echte climax, zoals een gitaarsolo. Dit neemt niet weg dat het zeker een heerlijk nummer is, en een mooie album-afsluiter.

Al met al vind ik Sonic Origami een aangenaam album, ondanks dat het wat lang duurt en niet elk nummer even geweldig is. De plaat heeft een modern en volwassen geluid, muzikaal gezien zitten de nummers goed in elkaar, en eigenlijk is alleen de Survivor-cover Across The Miles het enige écht mindere nummer. Voor de rest is het een degelijke rockplaat van deze oudjes, al mist het wel het unieke geluid van vroeger (toen Ken Hensley nog in de band zat). Ook staan er naar mijn gevoel íets te veel ballads op, die niet allemaal even overtuigend zijn.