Carole King & James Taylor - Live at the Troubadour (2010)

Net aan het beluisteren. Ben nog niet helemaal klaar, maar geef nu zovast al even een 4.5***** aan 2 heleden uit de sixties. Geweldig sfeervolle "live registratie". Met Leland Sklar, Russell Kunkel, Danny Kotchmar in de begeleidigsband. Drie oudgedienden, die voor de wat ouderen ons bekend zijn uit de hippie periode. Het zijn niet alleen de bekendere nummers, die goed klinken maar ook de wat onbekendere. Wat een sfeer !!!! Wow! Oude vriendschappen, weer samenwerkend op het podium opbloeiend. Echt geweldig!Oh, toch nog even vermelden Carole King. 68 jaar en je hoort het er gewoon niet aan af.

Soms je beluister je albums alleen met je oren, maar deze beluister ik steeds meer met mijn hart. Al vanaf de 60er jaren tot op de dag van vandaag is dit theater, The Troubadour, een legendarische plek voor héél veel muzikanten van wereldklasse. Ik ga ze allemaal niet opnoemen (surf dan maar even daar Wiki).
Maar nu nog even terug naar dit album. Veel nummers zijn bekend. Zeker voor de wat ouderen, onder ons. Maar dat neemt niet weg dat deze deze "muziekcollage" toch uniek is mijns insziens. Het hartverwarmend om te horen hoe Carole King en James Taylor, al herinneringen ophalend, deze juweeltjes van songs aan elkaar praten. Het is een soort familiereunie, waar iedereen geweldig van geniet op het podium, bekeken door een hartstochtelijk meelevend publiek. Humor, nostalgie en het besef om dit, op oudere leeftijd nog te mogen meemaken, typeren dit album. Met dank aan de originele bandleden, ook van toen. Zo'n 40 jaar geleden. Het album had van mij veel langer mogen duren, want het bevat alle facetten van wat muziek met je kan doen.
Ik vergelijk bet beluisteren van deze cd met het bekijken van foto's uit mijn jeugd, thuis. Warm, veilig, gezellig. En iedereen leefde toen nog.
Word ik oud, melancholisch, nostagisch? Ja dat zal best, maar dat worden we allemaal eens, als we terug gaan kijken.
Dit album geeft je de kans om even lekker "weg te dromen"!

Met plezier je commentaar hierbij gelezen, Ad.
Goede tips, die knoop ik namelijk in mijn oren.
En goede tips van muziekkenners zoals jij, zeker!

9 stemmen bij deze cd/dvd. Zo weinig. Ik begrijp het niet. Dit is muziek, zoals die ze tegenwoordig niet meer KUNNEN maken. Koop, luister, kijk en ENJOY!!!

Kijkend naar bovenstaande recensie de cd/dvd gekocht. Een puike cd met als topper "its too late". Schitterende plaat die heerlijke luisteruurtjes gaat opleveren.

Toevallig afgelopen weekend naar een docu gekeken op de BBC van de Troubadour. Prachtig. Daarna kwam het live verslag van James en Carole van het concert. Ook prachtig en met leden van de band die ook in de seventies met Carole King hebben gespeeld in de Troubadour.
Russ Kunkell, Waddy Wachtel en andere bekende sessie muzikanten.

Ik zal (eenmalig) op verzoek van mijn ega dit album 4,5**** geven. Persoonlijk vind ik dat 1,5* teveel.

Ik heb het overigens een paar keer (verplicht) mee kunnen/moeten luisteren (anders had ik helemaal niet willen stemmen) maar om de waarheid te zeggen vind ik dat het hier toch wel aan behoorlijk wat vuurwerk ontbreekt. Ik zal het woord slaapverwekkend niet in de mond nemen maar het kabbelt behoorlijk voort.

Voor fans van James Taylor en Carole King zal het ongetwijfeld smullen zijn en gelukkig staat er voor mij dan een nummer als I feel the earth move nog op maar ik zit niet de lijsten met komende concerten in Nederland te spellen om een concert van het duo bij te wonen. Als het even kan laat ik dat aan mij voorbij gaan.

De documentaire over de Troubadour herinnerde mij eraan dat ik hier nog op moest stemmen.

Het is even wikken en wegen hoe je een album beoordeelt waarop je de ene erg goed vind en de ander een stuk minder. Het lijkt me namelijk wel duidelijk dat James Taylor degene is die de show steelt. Carole King zingt ietwat schor en heeft hier met name bij langere uithalen last van. Die zijn soms ook wat onzuiver. 'So Far Away' is daar het meest schrijnende voorbeeld van, maar het komt ook in andere nummers voor.

Ik ken Tapestry oppervlakkig, dus het is misschien een gevaarlijke uitspraak, maar ik heb, denk ik, sowieso niet zoveel met King en haar composities. Ik vind het toch tamelijk gezapig. Als zelfs James Taylor je wegblaast, wordt het dan niet eens tijd om je achter de oren te krabben en jezelf de vraag te stellen: 'ben ik niet simpelweg té tam?' Zoals 'Will You Love Me Tomorrow', met alle respect, maar zelfs als ik 60+ ben, hoef je daar niet bij mij mee aan te komen. Met 'It's Been a Long Time Coming', euh... 'It's Too Late' en 'I Feel the Earth Move' staan daar dan gelukkig nog twee rockende nummers tegenover, maar dat kan niet verbloemen dat haar harmonie in 'You Can Close Your Eyes' verre van feilloos is. Zou ze daar überhaupt op gerepeteerd hebben?

In 'Something in the Way She Moves' en 'Fire and Rain' zingt Taylor ook net een tikkeltje te nasaal, maar het gaat te ver om dat als storend te ervaren. Het is ook het enige puntje van kritiek dat ik kan verzinnen.

De toevoeging van Carole King heeft er dan wel weer toe geleid dat het hoorbaar is dat dit voor beiden toch een specialer concert is dan ze normaal zouden geven. Ze leggen er net wat meer bezieling in. Voor Taylor en King is het ongetwijfeld een bijzondere ervaring om weer samen op deze plaats op het podium te staan. De gevoelens die daarbij naar boven komen hoor je terug. De schitterende, warme opnamekwaliteit versterkt dat intieme karakter nog verder.

Als ze Carole King nou de volgende keer in de coulissen zetten, zodat Taylor haar kan zien en horen en wij niet, dat lijkt me wel een goed idee. Dan krijgt Taylor de volgende keer 4* van me.