Crowded House - Intriguer (2010)

Crowded House is per definitie vakwerk.
Goede plaat, maar helaas wat vlak, geen uitschieters.
Misschien te hoge verwachtingen ?

Mijn mening is dat ze naar de dood van Paul Hester niet onder dezelfde naam opnieuw hadden moeten beginnen, na 4 mooie cd's en de verzamel cd Recurring Dream. Klasssieke platen en allemaal bekende nummers.

Nu lijkt het erop dat men met de laatste 2 platen de groepsnaam Crowded House aan het uitmelken is omdat The Finn Brothers niet blijkt te lopen. Ik heb Time on Earth en ik heb deze cd meerdere malen gehoord, maar de nummers blijven niet hangen. Zielloze liedjes.

Deze opmerking klopt natuurlijk voor geen meter. In Crowded House zit maar 1 van de Finn broers (Neil). De reunie was nooit aan de orde (Finn was wel blij met z'n solocarriere) totdat Paul Hester zelfmoord pleegde. Hierdoor kregen de andere oud-leden Nick Seymour en Mark Hart de drang om als verwerkingsproces muziek te maken met Neil. De doorstart was een feit.

Ondanks dat ik me jouw gevoel wel kan voorstellen (de 2 nieuwe platen sinds de doorstart bevatten weinig hitpotentie) ben ik dit niet geheel met je eens. Tussen Together Alone en Time on Earth zit bijna 15 jaar. Alle leden zijn dus veel volwassener geworden. Het is dus naar mijn mening logisch dat de nieuwe nummers klinken als 'de oude broer' van de Crowded House uit de jaren 80 en 90. Overigens is minder hitgevoelig niet meteen minder goed. En zielloos is het al helemaal niet (er zit juist méér gevoel in de nummers). Een nummer als Silent House raakt me diep.

Mooie plaat van Crowded House, vooral 'Amsterdam' blinkt uit voor mij, verrassend fraaie song, heerlijk geluid. Maar ook 'Archer's Arrows', 'Either Side Of The World' en 'Isolation', allemaal prima luisterliedjes, met soms toch, uhm, onverwachte wendingen. Maar echt genieten kan ik eerlijk gezegd enkel van 'Amsterdam'.

Toch een meer dan degelijk album van zij die ik lang geleden vooral kende van 'Weather With You'.

3,5 sterren

Crowded House is meer dan een reünie

Nadat de band Crowded House was opgeheven in 1996 bleek het overlijden van drummer Paul Hester aanleiding om de muzikale koppen in 2006 weer bij elkaar te steken. En daar is het niet bij gebleven, want het heeft een vervolg gekregen met hun nieuwste album (Intriguer).

Neil Finn: ”And so the 4 of us began our new record last year at Roundhead studios in Auckland. Some of these 11 songs were first played at a little gig north of Auckland The Leigh Sawmill. They have been worked over on the road and transformed a few times, some all the way back to square one, it’s a good place to return, from time to time. One song was deconstructed back to original simple form in the last week of recording. I am inclined to circle the songs, looking for any bit of advantage I can find, a verse, a chord or a word to change. It’s sometimes unsettling for the band but it’s my way and I’m sticking to it”. (bron: www.crowdedhouse.com)

Frontman Neil Finn is al sinds 1972 (toen met Split Enz) actief in het muziekwereldje. Zijn grootste successen boekte hij met Crowded House in de begin jaren 90 met singles van het album Woodface. Nog steeds bouwt deze zeer ervaren songsmid voort op de hits van toen. Zo is op Intruger het geluid redelijk herkenbaar als Crowded House muziek, maar echte hitpotentie ontbreekt. Daarvoor zijn de meeste liedjes te melancholiek, te soft, zoals het beertje op de hoes. Een grote groep liefhebbers zal er van gecharmeerd zijn, maar het hitbepalende “3FM”publiek zal dit album negeren. Airplay op Radio 2 zit er volgens mij wel in, waar de luisteraar in zijn/haar puberteit Weather With You heeft meegezongen.

Waarom ikzelf naar Intriguer ben gaan luisteren weet ik niet meer, maar ik heb er geen spijt van. Er staan namelijk een paar echte beauties op. Amsterdam is echt een topnummer. Melodie en tekst stuwen dit nummer naar 5-sterren. Voor mij zelfs het mooiste wat ik van Finn ken. Geschreven tijdens een ongeplande stop in Amsterdam. Een nummer waarin een Aussie op treffende wijze de sfeer van onze hoofdstad op muziek heeft weten te zetten, tot en met de tram die hem bijna overreed.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Ik heb hem gisteren voor het eerst geluisterd, en ik heb hetzelfde gevoel. Het raakt me eigenlijk niet. Het gevoel bekruipt me om dit album voorlopig even niet te draaien, want het spreekt me niet aan.

Nu moet ik zeggen dat ik dat vaker heb en dat het dan een groeiplaat wordt. Maar voorlopig hou ik het bij drie sterren en wacht nog even met een hernieuwde luisterbeurt.

Ik heb 'm nou al "tig" keer gehoord en er zit totaal geen sleet in. Ik kan met de beste wil van de wereld geen zwak nummer nummer. De bijbehorende DVD vind ik ook geweldig en is ook al "grijsgedraaid". Neen, dit album is voor mij hard op weg de beste cd uit 2010 te worden. Of er moet nog iets geweldigs uitkomen. Ennuh, Amsterdan errug goed, maar niet het hoogtepunt, wat mij betreft. Even If is mijn persoonlijk pareltje

Het heeft even geduurd maar na vele draaibeurten kan ik het album ( eindelijk ) op waarde schatten.
Pakweg 1 maand geleden in huis gehaald en de eerste luisterbeurt liet me in totale verwarring achter: ik vond het album tegenvallen en dat was me nog nooit eerder gebeurd bij een Crowded House plaat.
Ik heb de plaat en tijdje links laten liggen en daarna een herkansing gegeven en toen vielen alle stukjes weer op hun plaats.
Een heerlijk album, het had enkel tijd nodig, vooral Either Side Of The World & Twice If You"re Lucky springen er wat mij betreft bovenuit.
Uiteindelijk ben ik van mijn eigen verbazing bekomen, want songsmid Neil Finn die tegenvallend werk aflevert ?
Dat bestaat wat mij betreft niet.

Dit album vind ik wat tegenvallen. Ik hoef natuurlijk niet te verwachten dat het zelfde klinkt als ten tijde van Don't dream it's over/Into Temptation en al die andere prachtige liedjes, maar ik vind dat ik deze hier zowat niet aantref. Er is niet echt een nummer die aan je huid blijft plakken. Het luisterd wel lekker weg, maar opvallend is het naar mijn smaak niet meer.

Ik heb nu het album een week lopen en moet concluderen dat ik het een goed album is, met maar weinig mindere nummers. De "volwassen" Crowded House bevalt me wel. Amsterdam en het nummer erna zijn voor mij de mooiste. 4 sterren vind ik wel terecht!

Ik kan me wel vinden in de omschrijving van TEQUILA SUNRISE

Door het nieuwe Liam Finn (FOMO) heb in ik deze cd weer eens lekker hard (arme trommelvliezen) op de weer eens op mijn koptelefoon beluisterd. Ik snap nu helemaal waarom ik dit album, met bijbehorende dvd, mijn nr.1 van 2010 was. Ik raad alle CH- liefhebbers aan deze cd weer eens te beluisteren (of te belijken), je zult er geen spijt van hebben. Wat een album!!!

Misschien wel de beste plaat van Crowded House. Met name Amsterdam en saturday Sun springen er uit. Een volwassen Crowded House, echt kwaliteit. De DVD met de opgenomen nummers bij Neil thuis is zeer de moeite waard.

Mooi en volwassen album van een van mijn favoriete bands. Het album klinkt erg uitgerijpt en volwassen: weinig missers en gelukkig een geweldig hoogtepunt: ik vind Either Side of the World echt een geweldig 5* nummer.

Halfje eraf, mijn enthousiasme is ietsje getemperd bij dit album en schaal de plaat in op hetzelfde niveau als zijn voorganger Time On Earth uit 2007.
Twice If You"re Lucky blijf ik het prijsnummer op dit album vinden.
Wellicht dat de heren ooit nog eens met nieuw werk op de proppen gaan komen want hun gehele oeuvre vind ik van hoog niveau.

Ben hier net de meningen aan het bekijken over dit album. Dit laatste album van CH heb ik om één of andere reden nog niet in mijn bezit. Toch maar eens op mijn To Do lijstje zetten ……………

Weer een fijn plaatje van deze heren. Deze ontbrak nog aan mijn verzameling Crowded platen. Trouwens , ze gaan dit jaar weer optreden. Stiekem hoop ik dat er nog nieuw werk volgt. Je weet maar nooit.

Dan zal er vast een Big Fleetwood Mac smaakje aan hangen...

Ik vind de luchtigheid altijd het bindmiddel wat de Crowded House platen (Over het algemeen) zo goed maakt. Nou die luchtigheid is hier ver te zoeken. Verreweg hun meest serieuze plaat. Maar het werkt wel, het zal vast ook komen dit de relatieve korte speelduur maar het komt uiteraard ook door de ijzersterke songs zoals bv
Amsterdam en Even If

Dat zijn zeker sterke songs en dan vergeet je nog even gemakshalve Saturday Sun en Twice If You're Lucky.
Deze plaat laat wederom zien dat Neil Finn tot de top behoort van het songwritersgilde.

Wederom een aardige plaat, maar niet essentieel. Even If is het prijsbeest hier en ook Amsterdam mag er zijn. Voor de rest fraaie maar anonieme liedjes. Het kabbelt wat voorbij en is prima om bij te lezen. Wereld bestormend als het dat al ooit was , is het al een tijdje niet meer. Vakmanschap is de term die hier volstaat. Niks meer , en zeker niks minder . 3 en halve ster.