Wolf Parade - Expo 86 (2010)

Natuurlijk is Spencer de grote man, zie alleen al het verschil in kwaliteit tussen de laatste zijprojecten van de heren. Face control is een lekkere plaat en Handsome furs bruist live van de energie, maar Dragonslayer was voor mij het hoogtepunt van vorig jaar. Spencer is veel dynamischer, experimenteert veel, Dan is veel meer recht toe recht aan, niets mis mee, dat houdt elkaar in evenwicht, maar muzikaal gezien draagt Spence de band.

Van dit album pas 1 luisterbeurt er op zitten, klinkt weer prima, maar verdient zeker ook nog een aandachtige luisterbeurt.

mmm wat een plaat! Geweldige nummers zijn het! Na een luisterbeurt zit er geen nummer waarbij je zegt van SKIPPENDATNUMMERxD, Verdient nog een luisterbeurt en gaat een groeiertje worden denk ik!

Goh leuke band!

Ik hoor ook een soort Big Country sound erin.

Puik slotnummer, maar het geheel klinkt me iets te gratuit. De bolster waar doorheen gebeten moet worden is wat minder hard en stekelig dan bij Random Spirit Lover, Shut Up I'm Dreaming of Apologies..., en de inhoud lijkt daardoor wat minder interessant.

Maar ik zal hem op een later tijdstip nog eens goed tegen het licht houden, dat verdient deze band wel.

Enkel 'Ghost Pressure' kan me echt bekoren op dit album, van de andere songs weet ik niet zo goed hoe ik ze moet plaatsen; misschien dat ik later nog van mening verander, maar voorlopig moet dit album het stellen met een bescheiden voldoende.

2,5 sterren

Gelokt door een wel heel positieve recensie in OOR, dit 'Expo 86' van Wolf Parade maar eens beluisterd. Toch wel een tegenvaller. Ik vind het allemaal erg druk, vol en vooral gelijkvormig. Nergens een rustpuntje of variatie in de songs. En daarbij duren de songs naar mijn smaak bijna allemaal te lang, waardoor ik na een tijdje denk: "Nou ken ik het wel". Ben er niet kapot van.

Hier kan ik mij zeer in vinden en daar baal ik van. Je wordt er nerveus van zeg.
Ik vond hun eerste 2 platen erg fraai net als side project Sunset Rubdown. Ook hou ik van goede jaren '80 muziek met synthesizers, maar je kan het ook overdrijven, zoals op Expo 86. Gezien de hoge verwachtingen, één van mijn tegenvallers van 2010.

Boekensteunplaatje, opener Cloud Shadow begint wel zo allemachtig energiek dat je na 10 seconden al doldriest door de kamer loopt te stuiteren en de heerlijke afsluiter o-Cave-o-Cave-o-Sapien misstaat niet in het rijtje superbe slotstukken met This Heart's on Fire en Kissing the Beehive. Tussendoor helaas zo nu en dan wat mindere nummers, echt slecht kan ik het (buiten het lichtelijk vervelende Two Men in New Tuxedos) niet noemen maar ik grijp deze plaat een stuk minder vaak dan de twee voorgangers.