Susanne Sundfør - The Brothel (2010)

Heel even dacht ik bij titeltrack The Brothel aan Sia die een soortgelijke stem heeft.
Al bij Lilith werd dat wat naar achteren gedrukt en niet eens omdat ik die stem anders vond, maar mijn aandacht werd even flink een andere kant op getrokken bij dat nummer: wat een spuuglelijke synths komen hier als donderslag bij heldere hemel aanzetten zeg. En toch, hoe lelijk ook, het nummer weet me in een stevige houdgreep te krijgen. Verwonderd luister ik naar wat hier voorgeschoteld wordt. Het is net als met echte donderslagen en de daarop volgende lichtflitsen: je weet dat het gevaarlijk kan zijn en toch wil en moet je er naar kijken.
Het gaat eigenlijk voor het hele album op. Neem een nummer als Black Widow ; aERo in wonderland, lopend in een Tim Burton-decor, zich afvragend of dit nu een sprookje is dat een zeer naar einde gaat krijgen of waar het 'ze leefden nog lang en gelukkig' uitgesproken kan worden.
Sprookjes kunnen vluchtig zijn: It's All Gone Tomorrow wanneer je je ogen weer opent uit een diepe slaap. De strijkers klinken gevaarlijk en dreigend en daarover dan ook nog eens de electronica die dat sfeertje zeker niet afzwakken. Qua zang verkeren we hier in de hoek waar dames als Soap&Skin of Bat for Lashes zich ook begeven.
Een titel als Knight of Noir doet al vermoeden dat dit wel eens majestueus en donker kan gaan worden en dat doet het ook. Als een dark lord schrijdt Susanne Sundfør voort: voornaam en met opgeheven hoofd, haast arrogant, maar wel heel erg mooi met een vet uitroepteken erachter.
Turkish Delight is zoet met een bitter bijsmaakje en dat maakt het een bite om niet snel te vergeten. Dapper zingt de noorse zich door een uiterst grillig muzikaal landschap heen. Zoetgevooisde violen omfloerst door een tegendraads electronisch klanktapijt. Niet alledaags, lastig te doorgronden en tegelijkertijd toch makkelijk in het gehoor.
As I Walked Out One Evening klinkt als verse dauwdruppels vallend op de blaadjes tijdens een nog prille lenteochtend. Hier overigens geen zang om dit serene tafereeltje te onderbreken.
Op O Master begeleidt Sundfør zich op piano dat meer sfeer krijgt in de vorm van toegevoegde lichte, ijle klanken die op hun beurt weer ruw onderbroken worden door zwaar geroffel die Sundfør niet van de wijs weten te brengen. Ze zingt zo dapper voort..... sterker: aan het einde geeft ze haar stem gewoon nog even een flinke zwieper de hoogte in.
Een Lullaby hoort te beginnen met 'hush my baby' en dat doet het dan ook. Toch weet ik niet of kleine kinderen hier nu zo rustig van worden. Jazeker: het is zeker sferisch in het begin, maar wel met een dreigende ondertoon die halverwege het nummer een soort Röyksopp-behandeling krijgt (het zal hem wel in het Noorse zitten). Het nummer werkt haast hypnotiserend en dwingt mij om er naar te blijven luisteren.
Father Father is een dromerige afsluiter. Lichtjes tolt mijn hoofd alsof de bubbeltjes van de champagne nog hun werk doen, maar nee, het is de instrumentatie van dit nummer. Qua zang heeft het iets heel vrooms.

Nog niet eerder had ik van Susanne Sundfør gehoord, maar dit album wist me zeer aangenaam te verrassen. Het werkt vervreemdend en slingert mijn gevoelens alle kanten op. Niet makkelijk en toch ook weer goed te doen.
Heel bijzonder...........