Kelis - Flesh Tone (2010)

Kelis- Flesh tone.
1. Intro: HEEL GOED NUMMER. Mooie klanken. 4,5*
2. 22nd Century: Lekker dance nummer. Alleen denk ik dat je het nummer niet te vaak moet horen want dan wordt het saai. 4*
3. 4th of July: Lekker nummer. Ook dance achtig maar wel goed. 3,5*
4. Home: GEWELDIG NUMMER! Ik moest er eerst heel erg aan wennen! Het heeft wel een hele lekkere beat. 5*
5. Acapella: Haar grote hit op dit moment, en best terecht. Ik vind het niet het beste nummer ter wereld ofzo, maar het is best een aardig nummer. 4*
6. Scream: Grappig nummer. Ik moest er net als bij Home erg aan wennen maar eigenlijk is het best een slim nummer: 4*
7. Emancipate: Het slechtste nummer van het album vanwege de vele, vele herhaling. Slecht is het niet. Toch 2,5*
8. Brave: Lekker nummer. 3*
9. Song for the baby: Goed nummer! 4*

Kelis is terug van weggeweest. Een comeback maakt ze met dit album. Wat me meteen opviel, was dat Kelis dit keer maar één samenwerking er op heeft staan. Verder vind ik het jammer dat er maar 9 nummers op staan. Vergeet mijn vorige reactie over dat het album tegenviel! Ik heb het nu rustig lekker beluisterd en eigenlijk is het een best goed album! Aan de albumhoes kon je wel al zien dat dit een heel ander genre ging worden dan haar vorige albums, en gelukkig. Haar vorige albums waren niet heel slecht, gewoon gemiddeld. Maar dit is veel beter. Dit dance- achtige album heeft wel lang op zich laten wachten, maar het was de moeite waard!
Gemiddeld krijgt dit album: 3,83. Dat is afgerond natuurlijk 4*!!!! Voor mij het beste album van Kelis tot nu toe dus! Ik hoop dat ze op deze manier doorgaat!

Een laatste opmerking: Appreciate me (Kelis was Here), Trick me (Tasty) en Home (Flesh tone) zijn nu mijn favoriete nummers van Kelis!

Kelis heb ik ooit eens gezien als voorprogramma van U2. Ik kende toen alleen het nummer Milkshake dat ik alleraardigst vond. Helaas vond ik haar wat misplaatst als voorprogramma van een rockband als U2 en haar optreden ging dan ook volledig aan me voorbij.
Verder heb ik sowieso nooit zo'n aandacht gehad voor deze dame.

Toen ik las dat Flesh Tone een dance/disco album zou zijn in de seventiesdisco stijl van Donna Summer, Giorgio Moroder met een hedendaagse stijl zoals we dat Madonna op haar Confessions album ook hoorden doen werd ik wakker en leek het me de moeite waard om Flesh Tone in z'n geheel te beluisteren.
Het klink allemaal prima, de vergelijkingen gaan me wat ver maar zijn ook niet helemaal vreemd alleen gleden de nummers deze keer wat langs me heen. Ik werd er niet echt door gepakt en kreeg niet spontaan zin om met de voetjes van de vloer te gaan (iets wat ik bij genoemde vergelijkingen veel meer heb).
Misschien komt het omdat ik de nieuwe Scissor Sisters zo leuk vind dat dit gewoon net eentje te veel is, maar ik betwijfel of dat een juiste reden is. Ik mis iets in de composities: het komt wat mat en vlakjes op me over in sommige nummers.

Dit alles maakt Flesh Tone niet de spontane klapper waar ik hoopte komende zomer mee in te gaan. Het is zeker niet beroerd en ze zal er ongetwijfeld nieuwe liefhebbers mee aantrekken zoals ze er ook zal afstoten en dat prijs ik op zich wel. Voor mij is dit een album dat ik nog wel even de kans geef maar dat zeker niet verder zal komen dan een vermakelijk plaatje voor autoritten richting strand of zo en daarbij is er niks mis met een beetje platte pop/dance op z'n tijd alleen rijmt dat gevoelsmatig niet met de naam Kelis en dat is een rare uitspraak voor een niet-kenner natuurlijk.