Tori Amos - From the Choirgirl Hotel (1998)

Sommige albums zijn net iets minder dan de som der delen. From the Choirgirl Hotel vind ik helaas ook tot die categorie behoren. Afzonderlijk zijn de nummers stuk voor stuk goed tot heel behoorlijk, maar het geheel doet te fragmentarisch, waardoor sommige nummers wat wegvallen. Dat het ene nummer weinig te maken lijkt te hebben met het andere is soms spannend, vooral als Tori’s liedjes nogal grillig zijn en qua structuren onverwacht zijn, maar vaker nog is het wat vervelend.

Uitgekledere pianoliedjes als ‘Northern Lad’ (heel lelijk te nadrukkelijk ‘fucking’ gezongen) en afsluiter ‘Pandora’s Aquarium’ (moet ik echt voor gaan zitten, anders boeit het niet, maar als ik m’n aandacht er bij kan houden, is het ook wel een heel mooi liedje) vallen vrij gemakkelijk weg tegen drukke, dwarse en ongemakkelijke nummers als ‘iieee’ en ‘Raspberry Swirl’ (overigens ook mijn favorieten). In dat laatste nummer wordt met dance geflirt en ook in andere nummers als ‘Hotel’ wordt lustig met elektronica gewerkt. Het levert soms een vrij typisch jaren 90-geluid op, alternatieve rockband gaat ook wat met synthesizers aan de gang, dat werk. Het doet soms ook vrij gedateerd aan, behalve dan in ‘Raspberry Swirl’. Dat tegen het einde ook countryachtig werk als ‘Playboy Mommy’, an sich een heel mooi liedje, langs moet komen is ook heel ongelukkig getimed.

Op haar beste momenten sleurt Tori de luisteraar haar wereld in, zo te horen een ongemakkelijke wereld. Als ze wat minder boeit, komt ze toch vooral over als een zichzelf erg kunstzinnig vindend meisje dat de piano heeft ontdekt en denkt dat iedereen haar universum vol veel te persoonlijke symboliek en gothic-achtige vast heel intrigerend vindt. Dit schept een onprettige afstand, alsof iemand haar maar achter de piano heeft gezet omdat er niemand anders geboekt kon worden.

From the Choirgirl Hotel schippert voor mijn gevoel te vaak tussen meeslepend en mooi enerzijds, en vervelend en te artyfarty anderzijds, soms zelfs binnen één liedje. Per luisterbeurt is het maar de vraag of het me boeit of niet. M’n favorieten blijven altijd overeind staan, maar met de rest weet ik het gewoon nooit. Die Tori toch, ik kan gewoon niet veel van haar op aan. Zo’n vrouw met wie je met grote regelmaat intiem wil zijn, maar met wie je ook voor geen geld wilt samenwonen.

Vandaag op mijn nieuwe Audio set dit album weer een keer op goed volume beluisterd en ik werd echt bijna weer uit mijn stoel geblazen, zoo goed is dit! DIt is voor mij een van de mooiste Tori albums uit haar grote oeuvre....

Het begint prachtig met Spark om vervolgens prettig industrieel over te gaan in Cruel, waarbij het lijkt of ze flink met een zaag in de weer gaat, het refrein is echter weer van een bijzondere tori klasse, zo zuiver gezongen...

Het hoogtepunt op kant A is Jacqie's Strenght, een gegeven van d voormalige first Lady waar vaak naar is gerefereerd in de afgelopen 50 jaar, de openingsregel is prachtig: "A Bouvier till her wedding day, shots rang out the police came....", het refrein is hemels, zo fraai, de strijkers, de zang, maken dit tot een song als een diamant die altijd blijft schitteren.

Iieee geeft een spoedcursus zang acrobatiek waar veel vakgenote's (B.E. eat your heart out) nog wat van op kunnen steken.

Vrijwel alle nummers op dit onvolprezen album zijn erg goed, maar ik benoem daarbij de uitschieters die naar mijn idee eeuwigheidswaarde in zich herbergen.

Northern Lad is voor mij het grote prijsnummer op dit album, de emotionele power en gedrevenheid die Tori hier toont is echt onvoorstelbaar goed, een echt kippevelnummer, keer op keer weer.

Playboy Mommy is ook weer zo'n briljant nummer, met lichte country invloeden. Een wat temerige vorm van zingen maar die past wonderwel bij de songstructuur, hier krijgen de blazers het voetlicht, daar waar in andere nummers stevig met de percussie wordt geëxperimenteerd (prachtig) en weer elders de strijkers (ook prachtig) de overhand nemen.

Dit album is zo gaaf opgenomen en biedt zowel diversiteit in songs en arrangementen dat ik het echt als een Magnum opus zie van Tori. met dit album bewijst ze mij dat ze echt tot de allergrootste hoort ( de Bushes en Mitchells.a.o.)

Dit is een album dat ik altijd zal blijven spelen.