Nigel Kennedy & Jaz Coleman - The Doors Concerto (2000)
Alternatieve titel: Riders on the Storm
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Decca
-
Riders on the Storm (6:19)
-
The Unknown Soldier (5:47)
-
Spanish Caravan (6:16)
-
Love Street (6:57)
-
Hello, I Love You (6:59)
-
Light My Fire (9:00)
-
People Are Strange (7:11)
-
Strange Days (7:15)
-
The End (11:48)
0
geplaatst: 8 april 2007, 23:09 uur
Hij heeft ook een album met Anne Dudley, Songs from the Victorious City, en hij werkt samen met Sarah Brightman, Harem, waar je hem zelfs in actie ziet bij de aldaar bijgeleverde dvd...............hoezo veelzijdig?!
Maar zo groot is dit nieuws toch niet?
Over de cd zelf: bij de Hendrix cd van Nigel Kennedy schreef ik al iets in de geest dat ik vaak moeite heb met tribute-albums maar dat Kennedy er wel een bijzondere eigen draai aan wist te geven die me niet echt stoorde.
Dit Doors-album is slecht te vergelijken met die Hendrix cd. Die laatste had echt een rock-feel maar dan op geheel eigen manier, hier proef ik de invloed van Coleman heel sterk: het heeft soms een ietwat te stroperige en zoete saus gekregen (en dat kan de heer Coleman heel goed getuige zijn werk voor Sarah Brightman).
Ik vind dit allemaal best mooi omdat ik nu eenmaal verzot ben op viool, maar Doors-nummers op deze manier terug horen............... ik weet het niet zo goed, wat me bij Hendrix wel lukte lukt hier veel minder: het loslaten van de originelen.
Maar probeer ik dat wel dan hoor ik een schitterend gemaakte cd. Typisch een cd waar ik het erg moeilijk vind om met een beoordeling te komen.
Laat ik een veilige 3,5 kiezen.
Maar zo groot is dit nieuws toch niet?
Over de cd zelf: bij de Hendrix cd van Nigel Kennedy schreef ik al iets in de geest dat ik vaak moeite heb met tribute-albums maar dat Kennedy er wel een bijzondere eigen draai aan wist te geven die me niet echt stoorde.
Dit Doors-album is slecht te vergelijken met die Hendrix cd. Die laatste had echt een rock-feel maar dan op geheel eigen manier, hier proef ik de invloed van Coleman heel sterk: het heeft soms een ietwat te stroperige en zoete saus gekregen (en dat kan de heer Coleman heel goed getuige zijn werk voor Sarah Brightman).
Ik vind dit allemaal best mooi omdat ik nu eenmaal verzot ben op viool, maar Doors-nummers op deze manier terug horen............... ik weet het niet zo goed, wat me bij Hendrix wel lukte lukt hier veel minder: het loslaten van de originelen.
Maar probeer ik dat wel dan hoor ik een schitterend gemaakte cd. Typisch een cd waar ik het erg moeilijk vind om met een beoordeling te komen.
Laat ik een veilige 3,5 kiezen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.