Sleepy Sun - Fever (2010)

Minder toegankelijk dan zijn voorganger, maar verder eigenlijk op elk punt beter: Sleepy Sun lijkt minder te leunen en opeengestapelde muren van distortiongitaren en meer op subtielere, psychedelische, al dan niet akoestische rockliedjes, waarbij ruim baan wordt gemaakt voor afwisseling binnen een nummer. Een good voorbeeld daarvan is Marina - waar ze overigens ook mee openden bij hun optreden op het Zomerparkfeest in Venlo -, dat begint als een dromeringe en langzame psychedelische trip maar je halverwege wakker schudt door de gitaren in te ruilen voor een percussie-intermezzo. Hoewel dit nummer best representatief is voor het album, zou het Fever tekort doen het hierbij te laten: Rigamaroo is bijvoorbeeld een mooi akoestisch popliedje en Freedom Line is haast dansbaar, zo catchy als dat de baslijn is. Alle tussenliggende nummers liggen tussen deze drie prachtliedjes in, waarbij vooral de bezielde zang van zangeres Rachel Fannan opvalt, die elke keer als ze haar strot opentrekt wel een kippenvelmomentje weet te bewerkstelligen. Afsluiter Sandstorm Woman is lang en episch en laat de luisteraar met een bevredigd gevoel achter. Een van de beste albums van de jaren '70 - en dat veertig jaar na dato.

4,0*