Ellen Allien - Dust (2010)

Ellen Allien had voor mij wat goed te maken. Een zeer teleurstellende Watergate remix en haar Sool plaat waarvan ik 2 jaar na datum nog niet weet wat ervan te denken. Ik ben altijd een fan geweest van het eerste uur. En niet alleen van haar eigen materiaal, maar des te meer van haar ontdekkingen op haar label. Kalkbrenner, Ellen Allien & Apparat, Moderat, Sascha Funke, ... staan stuk voor stuk bij mijn meest gedraaide platen. Maar de laatste tijd had ik het gevoel dat net die anderen haar naam hoog hielden.

Niet dus! Dust is voor een knaller. Vanaf de eerste luisterbeurt.

Openen doet ze met Our Utopie. Een deuntje dat zelf een kleuter van 3 kan naspelen, maar o zo opzwepend. Halfweg het liedje (1.35) brengt ze haar vertrouwde vocals weer op de voorgrond en ontstaat er een tweede lijn die geleidelijk aan het kinderdeuntje overneemt. Opbouwen naar een hoogtepunt. Waarop Ellen zegt:
We count: 1,2,3 and ... we are still here. Heerlijk!

Flashy Flashy is meer dansvloergericht met zwaardere bassen. Ook hier passende vocals en een o zo simpel maar opzwepend deuntje.

My Tree doet me voorlopig het minst. Blijft precies wat hangen en komt nooit echt op gang. Het fluitdeuntje uit het tweede deel is wel ok, maar er wordt naar mijn gevoel te weinig mee gedaan.

En dan Sun the Rain! Mijn absolute favoriet! Beginnende met een gitaarlijn (hoor ik daar de nog steeds de invloed van Apparat?) evolueert het lied al snel naar een heerlijke zomerschijf. Dit wordt een hit. Wordt er helemaal euforisch van.

Should We Go Home is de langste track op de cd en het is duidelijk te horen dat Ellen hier ook het meeste tijd neemt voor de opbouw. Meest experimentele track (indische gezangen op de achtergrond?) maar absoluut vermakelijk.

Ever is weer meer dansvloergericht. Geslaagd. Zou zo op het album van Pantha Du Prince kunnen staan, want de bellen rinkelen langs alle kanten. Het herhaaldelijke Ever doet me dan weer dan denken aan Magma, een andere klassieker van haar.

In You krijgen we weer een halve rocktrack zoals bij Sun The Rain. Het gitaarwerk was ik nog niet gewend bij Ellen, maar het past wel.
Beetje eenvoudig refrein.

De laatste drie tracks op het album zijn wat rustiger. Opvulsel ga ik het niet noemen, maar de waarde van dit album ligt voor mij toch eerder in het begin.

Conclusie: Ellen Allien is nog niet afgeschreven en brengt met Dust voor mij een goed album. Sun The Rain kan voor mij onmiddellijk in het rijtje met klassiekers geplaatst worden.

Dust is voor mij, na Sool, zeer, zeer teleurstellend. De plaat is net zo zwak als de hoes (wat een rampzalig lelijk ding!). Ellen draait goede melodieuze, volwassen techno, kwam in 2009 met twee geweldige nummers op de Lover EP, en dan dit... Toch een stapje terug.

Flashy Flashy bijvoorbeeld klinkt als een nummer van The Knife, maar echt spannend is ie niet. Het blijft slappe, wat saaie electropop, de zang op Sun the Rain met die AutoTune, daar kan ze echt niet mee wegkomen... Het openingsnummer en Dream bevallen nog enigszins, dat is ook meer het niveau van Sool, maar ik hoop dat dit album een eenmalig uitstapje is.

Hoe meningen kunnen verschillen .

Een paar dagen later moet ik mijn mening wel al gedeeltelijk herzien. Nog steeds een aangenaam album, maar lang blijft het toch niet hangen.

ik zal het wel nooit kunnen vinden met ellen allien. hoe hard ze het ook probeert, het blijft het altijd net niet voor mij. quasi interessante riedeldiedelminimal met dit keer afwisselend wat electropop. al dat a-muzikale is tegenwoordig heel hip enzo, maar ik kan niks met zo'n lelijk raritetenkabinet aan geluiden.

Dit is de eerste Allien die ik helemaal luister, omdat ik altijd het idee had dat ik haar muziek maar saai vond, en ik weet eigenlijk niet echt wat ik er mee aan moet.

Nou is BPitch Control misschien niet het meest expirimentele label, maar dit klinkt op plaaten wel heel erg flauw (Flashy Flashy). De vocalen vind ik over het algemeen niet echt sterk en soms is ook de instrumentatie wat flauw. "Sun the Rain" klinkt bijvoorbeeld net alsof Ellen het suces van zomerhitjes als "No Turning Back" ook wel zag zitten.

Toch vind ik het geen onprettig album om naar te luisteren. Our Utopie, Ever, Huibuh en het tweede deel van My Tree (wat me erg aan Paul Kalkbrenner doet denken) vind ik aangename nummers om als achtergrondmuziek aan te hebben staan.

Al met al vind ik deze cd wel een 3* waard, en misschien moet ik toch maar eens Sool opzoeken.

Op een paar nummers na (Dream, Flashy Flashy) luistert dit lekker weg, dus ik verwacht hoger dan het huidige gemiddelde uit te komen.

Dit is pas de tweede Ellen Allien die ik beluister en er valt me iets op:
Sommige nummers zijn nogal 'David Bowie-achtig'. Op dit album vooral 'Sun the Rain' en ook 'You'. Op Berlinette merk ik dat bij 'Sehnsucht' en 'Wish'. Het zit 'm ergens in de combinatie tussen beat, riffs en zang (timing). Herkent iemand dit?

De Bowie-link hoor ik helemaal niet, eerlijk gezegd. Kan best zijn dat je gelijk hebt, ik ben zowel fan van Bowie als van Allien, misschien is het iets wat onbewust wel mee speelt.

Vandaag dan eindelijk dit album beluisterd. Het lijkt er op dat ze na Sool, wat toch een tamelijk abstracte plaat was, weer de toegankelijkere kant uit wilde. Dit album is meer poppy en hier en daar worden ook wat nieuwe dingen uitgeprobeerd (kan me niet heugen ooit eerder een klarinet en een gitaar te hebben gehoord in een plaat van EA).

Soms slaat ze de plank behoorlijk mis, bv. in Flashy Flashy waarin ze in duet is met een upgepitche versie van haar zelf en zo klinkt als het nichtje van Karin Dreijer dat beter nog een paar zanglessen had kunnen nemen. De vervormde zang staat me sowieso niet echt aan, ook in Sun the Rain en My Tree niet, al wordt dat laatste nummer nog wel opgesierd door een wonderschone melodie in combinatie met fraai klarinetspel.

Ever is vooralsnog mijn favoriet van dit album, klinkt een beetje als Pantha du Prince (de opener ook al trouwens) door die belletjes, maar dan wat steviger.

You ademt een beetje jaren '80 new wave uit, op eenzelfde manier als bv. The xx. Echt slecht is het niet, maar zoals met deze meeste tracks op het album blijft het ook niet genoeg hangen om echt te kunnen bekoren. Huibuh klinkt dan weer carribisch, ook een invloed die nieuw is. Nadat het verrassingseffect is uitgewerkt, blijft er eigenlijk weinig nummer over. Dieptepunt Dream lijkt wel op het outro van Kraftwerk's It's More Fun to Compute, maar dan in een loop gezet.

De tijd zal wel leren wat ik echt van dit album vindt, voorlopig ben ik er nog niet overuit. Sommige nummers ronduit slecht, andere dik in orde en een aantal die nog wel eens goed zou kunnen gaan vallen in de toekomst. Bij vorige album van EA heeft het ook even geduurd voordat ik ze kon plaatsen (met name Berlinette en Thrills), dus ik zet voorlopig in op een voorzichtige 3*.

Omdat ik nu aan mezelf ging twijfelen heb ik even gegoogled op Allien en Bowie.

Ellen Allien Official Fanpage | Facebook


Ellen Allien: Information from Answers.com


Dit zegt natuurlijk niks, maar de gelijkenis bij die nummers qua structuur valt me echt op.

Ik zal er een volgende keer nog eens op letten, maar meestal leg ik ueberhaupt niet dergelijke verbanden. Ik vind het wel goed ontdekt in ieder geval.

Ze heeft trouwens ook nog eens een nummer van Bowie (Heroes) op 1 van haar mixCD's gezet.

Nu doe je jezelf tekort, want terecht merk je op dat Dream refereert aan Kraftwerk-Computerworld (nl. het intermezzo van Home Computer). Dream vind ik ook het slechtste nummer; Flashy Flashy wordt gelukkig steeds beter te verdragen.

Klopt ja, Computer World. Dat had ik nota bene nog even gecontroleerd, en dan schrijf ik nog de verkeerde titel op... Maar dit is toch een minder abstract verband.

Behoorlijk slecht, maar met name de intro van "Should We Go Home" is echt heel, heel mooi. Dat nummer kabbelt net iets te veel door, maar hoort wat mij betreft bij het betere werk van Allien.