Craig Armstrong - Ray (2004)

De film gaat natuurlijk over het leven van Ray Charles, muzikant Ray Charles. Dat maakt het wel bijzonder dat Armstrong naast alle muziek van Charles die in de film te horen is, nog eens een aardig lange score van 50 minuten (of langer indien dit album incompleet is) kon componeren. Nou is de film wel 152 minuten lang, maar toch. Denk aan een film Wagner met een score van een uur van een filmcomponist erbij, terwijl alles alleen om zijn muziek zou moeten gaan inwezen.

Armstrong's werk klinkt erg in de stijl van Ray Charles muziek, maar kopieert hem nooit. Neem Ray's gospel inbreng in zijn muziek, Armstrong neemt zo'n koor ook terhande, maar geintegreerd met orchestrale, vooral viool elementen en een normaal koor met hier en daar elektronica. Wat de componist uiteindelijk uithaalt is zowel trouwen blijven aan zijn eigen stijl als aan een die het leven van Charles kan vertellen. De melancholische sfeer van vele van zijn werk, van The Bone Collector t/m aan The Quiet American en zijn solo werken, is de piano vaak het hoofdinstrument. Zijn gevoel voor drama is zo sterk, zijn instrumentatie zo goed in evenwicht...
Thematisch ook erg in trand van een belangrijk Moulin Rouge thema, waar regisseur Hackford niet geheel ontoevallig ooit als een blok voor was gevallen. Nu wil ik wel eens een misser van de componist!