Rhymefest - El Che (2010)

In 2005 en 2006 gaf Rhymefest een overtuigend visitekaartje af. De rapper uit Chicago schreef voor een groot gedeelte de Kanye West-hit Jesus Walks, wat hem een Grammy opleverde, en daarnaast werd zijn debuutalbum Blue Collar (2006) door velen positief ontvangen. Rhymefest wist op dit album grappige punchlines op een slimme wijze met elkaar te verbinden en werd ook nog bijgestaan door grote producers als diezelfde Kanye West, Just Blaze en No I.D. en gastartiesten als O.D.B. en Q-Tip. De vier jaar na Blue Collar bleef het relatief rustig rondom de rapper, maar nu mag het publiek dan eindelijk zijn tweede plaat El Che verwelkomen.

Wie denkt dat de naam El Che een voorbode is voor revolutionaire en/of politieke teksten heeft het mis. De titel moet vooral verwijzen naar de echte naam van Rhymefest (Che Smith) en als inspiratiebron dienen voor de skits. Want de rapper houdt het in zijn tracks luchtig: in Last Night worden dronken avonden beschreven, in Prosperity worden tv-evangelisten belachelijk gemaakt, op Agony, Chocolates en Say Wassup wordt het vrouwelijke geslacht besproken en dit alles wordt met elkaar verbonden door nummers waar Rhymefest voornamelijk bezig is met braggen & boasten. Dit is zeker geen stoorfactor, omdat hij deze clichématige thema’s in leuke komische raps verpakt, zoals: “A whole lot of hipsters, internets, and kids now//Took the Mario mushroom, oooh, you big now?//Well, let me show you ‘bout things//Take the Red Bull, so I can rip off ya wings,” uit de track Chicago, waar Rhymefest zijn hart lucht over de huidige hiphopscene.

Voor de beats heeft Rhymefest niet dezelfde bekende namen die hij op Blue Collar mocht inschakelen, en dit is duidelijk te horen. Alle producers hebben wel een prima eindproduct afgeleverd, maar alleen het werk van Scram Jones en BKS (Best Kept Secret) is memorabel. De rest van de producties vermaakt namelijk wel, maar wordt na afloop van een track meteen vergeten. Ook de meeste gastartiesten kunnen de nummers niet naar een hoger niveau tillen: Little Brother, Glenn Lewis en Phonte schaden de tracks op El Che niet, maar zijn op geen wijze van toegevoegde waarde.

Naar aanleiding van Blue Collar waren de verwachtingen voor het vervolgwerk van Rhymefest hooggespannen. El Che laat duidelijk horen dat de rapper uit Chicago ook met beperkte middelen een vermakelijke plaat op de markt kan brengen, maar hij zal sommigen ongetwijfeld ook teleurstellen. Het is jammer dat Rhymefest alleen over de standaard hiphoponderwerpen rapt, maar hij weet dit grotendeels goed te maken met humoristische punchlines en een charismatische vertoning. De teleurstelling is dan met name te wijten aan de producties, die maar niet kunnen blijven hangen, en de wat karakterloze gastartiesten.

Bron: Hiphopleeft