Nat King Cole - The Very Best Of (2008)

Wat de stem van Nat "King" Cole voor mij uitstraalt is het vertrouwen dat alles wel goed zal komen, zelfs wanneer de liefde hem en daarmee ook míj ontglipt (zoals op het melancholische Somewhere along the way), en met zijn magische tederheid en intimiteit kan hij dat vertrouwen als geen ander op de luisteraar overdragen. Ik kan er niks aan doen, maar ik houd van Led Zeppelin, Hüsker Dü en Dream Theater, maar ook van Dean Martin, Johnnie Ray en Nat King Cole.
        Deze ruimhartige compilatie bestrijkt de jaren tussen 1944 (wanneer Cole zijn eerste hits heeft) en 1956, en bevat uit die periode 13 van zijn 17 Amerikaanse top-10-hits (inclusief alle vier nummers 1), alle 9 Engelse top-10 hits, en verder nog diverse kleinere hits en hitjes. De ordening is totaal niet chronologisch, maar wat wel opvalt is dat de popnummers (en daarmee de grote hits) op CD1 staan en de jazzy liedjes op CD2; die opdeling is niet op te maken uit het boekje, maar dat bevat überhaupt slechts minimale info (componisten en opname-jaartallen) en vermeldt helaas ook niet op welke nummers Cole zelf piano speelt en/of wanneer zijn eigen trio te horen is (hoewel ik denk dat dat laatste bij de meerderheid van de nummers op CD2 wel het geval zal zijn). De geluidskwaliteit van deze Not Now Music-release is aangenaam, hoewel de jazzy nummers af en toe wat "knetteren", misschien omdat het soms om een transfer vanaf vinyl lijkt te gaan, maar over het geheel genomen klinkt het allemaal prima.
        Aan die popliedjes heeft Cole natuurlijk zijn grote roem en zijn enorme commerciële succes te danken. Mona Lisa, Darling je vous aime beaucoup, A blossom fell, Nature boy, Funny (not much), Somewhere along the way, allemaal nummers met ijzersterke melodieën en suikerzoete arrangementen (dikwijls een zwaar aangezette piano met losse nootjes die vooral accenten aangeven en die de ondersteuning van de melodie vaak aan de strijkers overlaten), en wie niet tegen schmaltz kan moet hier vooral niet aan beginnen, maar de stem die steeds boven de arrangementen uitstijgt maakt toch van bijna elk nummer op de eerste CD iets bijzonders.
        De jazzy nummers op CD2 met hun verplichte solo's van eerst piano en daarna gitaar of andersom doen mij aanzienlijk minder, en Cole's instrumentale werk komt op deze compilatie in het geheel niet aan bod, zodat je de titel van deze dubbel-CD eigenlijk wel met een korreltje zout moet nemen. Als overzicht van zijn hits is het ook niet geheel compleet (zoals gezegd ontbreken er vier Amerikaanse top-10-hits, en in de jaren tussen 1956 en zijn voortijdige dood in 1965 had hij ook nog een handvol hits), maar met 50 nummers (145 minuten) geeft het toch een aardig beeld van zijn succesvolste werk, en wát er op staat is van hoog niveau.