Labradford - Labradford (1996)

Echt een feilloos album. Ontzettend homogeen en evenwichtig. En het verveelt geen moment. Geen uitgesproken favorieten, dit album draai ik eigenlijk altijd in zijn geheel. 4,5/5

Tja... deze plaat... raar dat ik er nog niet een post heb staan.

Een plaat die bij mij een flinke kennismakingstijd nodig had, maar me nu ook flink bij de lurven grijpt. Sinds een rit in de trein ben ik om. Eerste nummer is nog een soort voorbereiding om in de sfeer van de plaat te komen (de voorbereiding is wel een van de beste dingen )
Daarna heel subtiele ambient-klinkende muziek waarin de stem van de 'zanger' goed tot zijn recht komt...

Het verbaasde me wel dat dit me zo pakte op dat moment.. het was muziek die ik tot die tijd als 'saai' had bestempeld, en waarvan ik me eigenlijk niet voor kon stellen dat ik het goed zou vinden... Samen met Bark Psychosis een beetje de plaat waarmee ik de ambient begonnen ben (BP is misschien meer post-rock... maar toch ook veel ambient-elementen).

Heb lange tijd Bark Psychosis in mijn top10 gehad en deze niet... maar na nog wat luisterbeurten kom ik nu toch tot de conclusie dat dit me nog iets harder pakt, het gaat gewoon nog net iets dieper onder je huid zitten dan Hex.

Hierna werd Labradford iets post-rock-achtiger, met meer strijkers enzo... de plaat hiervoor was nog meer ambient.. maar alle albums zijn m.i. de moeite waard in ieder geval... maar deze is toch een kop-en-schouders-geval

De laatste tijd heel wat luisterbeurtjes gegund aan deze rustgevende trip van Labradford. Prachtig opgebouwde nummers met ambientwaves op de achtergrond, waarover mee postrockgeorienteerde gitaargepingel, strijkers en fluitjes worden gespeeld. Sommige nummers (Phantom Chanel Crossing, The Cipher) neigen meer naar ambient, andere weer meer naar postrock. Bovendien zet Labradford heel intelligent, met mate en in dienst van de muziek zangstukken in.

Het geheel behelst een plaat waar je je als luisteraar helemaal in onder kan dompelen en die zelfs een hardcore-adhd'er ontspannen met de ogen dicht door de neus laat ademen. De plaat slaat nooit door naar moeilijkdoenerij, maar blijft toch intrigerend om te luisteren. Favoriete tracks zijn bij mij Pico en Lake Speed, hoewel dit - het is al eerder gezegd - vooral ook als geheel hoog scoort. En daarom sluipt ie heel stiekem je top 10 binnen...