Labradford - Mi Media Naranja (1997)

Dit titels zijn echt goed. Nummer 3 heeft zelfs 2 letters!

Post-rock klassieker.

5*.

Deze plaat valt me bji wederbeluistering toch weer een klein beetje tegen... de verwachtingen die je na het sublieme openingsnummer krijgt worden niet helemaal waargemaakt. Het openingsnummer heeft echt alles, mooie strijkers, een fijne subtiele gitaar en een heerlijke beat.. die zo rond de 1.50 inkomt, het meest geweldige moment van het album.

Daarna verzand het een klein beetje in zichzelf herhalende stukken, ze doen het mooi, maar toch weet het me niet zo aan te grijpen als een Hex, of hun self-titled plaat van hiervoor. Op die plaat werder duistere, minimale kanten afgewisseld met wat post-rock-achtige instrumenten. Hier zijn het met name de instrumenten die het moeten doen, allemaal wat bombastischer.

Deze plaat is alleen vermakelijk, niet zo aangrijpend als die vorige. In principe is het precies wat me aan zou moeten spreken, in de praktijk toch iets minder, ik zit te twijfelen of ik hem nu naar 3,5 of naar 4 moet verlagen, maar ik hou het nog even positief.

Luister het nu weer.. dat moment is echt zoooooooooooooooooo super, helaas ook een van de weinige boeiende punten van het album

Had denk ik beter kunnen wachten tot vanavond met deze plaat. Klinkt weer erg duister en minimaal als de same titled, hoewel ik hier en daar wel wat nieuwe instrumenten hoorde (piano bijvoorbeeld). Ik denk dat ik snel wel weer met dat cijfer omhoog moet.

Jammer van die hoge, schelle piepjes in het openingsnummer. Het klinkt verder echt heel mooi, maar waarom er zo'n sadistische producer op los gelaten?

Oei, deze plaat is een stuk mooier dan ik voor ogen had. Op dit late tijdstip op vrij bescheiden volume gedijt ie als kippevelopwekkend klankentapijt. Je komt nog eens wat tegen als je al je muziek eens aan het doorlopen bent!

3.5 -> 4

Die hoge piepjes hoor ik in wel meer nummers, echt vreselijk irritant, ik probeer er maar zo min mogelijk op te letten. Verder heb ik dit nu een paar keer geluisterd (op het late tijdstip) maar op S na, kunnen de meeste stukken me maar weinig boeien. Ik wacht nog met stemmen, misschien dat het me grijpt na een paar keer luisteren. Ik hoor wel mooie dingen, maar toch vind ik 't enigszins saai geneuzel.

Waarom valt uitgerekend deze Labradford me zo tegen (geheel tegen de gemiddelde internet-opinie in)? het begint goed, en daarna wordt het kamerklassikaal geneuzel die me geen enkele noemenswaardige emotie geeft. Geef mij maar het minimalistische latere werk of het geniale debuut. Hier heb ik geen kaas van gegeten, al heeft Mi Media Naranja genoeg mooie momenten om een 3* te geven.

De baslijn geeft in het derde nummer 'WR' zoveel diepte dat dat zich echt wel kan meten met de openingstrack (en het heeft diezelfde hoge piepjes trouwens naar het einde toe). Maar verder ben ik het Nakur eens dat dit album (hoewel vaak geprezen -AMG geeft het album zelfs aan als AMG-pick van Labradford) dat dit me minder grijpt dan alle andere Labradford albums. Al is mijzelf ook niet precies duidelijk waarom.