Zero 7 - Simple Things (2001)

Zoals velen heb ik Air eerst gehoord, voordat ik dit album ging luisteren. En wat een ontdekking was dit zeg. Volgens mij vind ik dit nog beter dan Air, vooral omdat ik dit vrolijker, meer doordacht en wat oprechter vind klinken.

Opener I Have Seen is meteen al zo vrolijk. De vocalen zijn niet vervelend en de gitaar en de violen zijn echt prachtig. Polaris is een heerlijk loom nummer en ook hier spelen de violen schitterend. De omslag naar een tikkeltje agressiever geluid in het midden is ook erg knap gedaan en het nummer sluit af met een prachtig einde.

Destiny zit met haar vocalen een beetje tegen het jengelende aan, maar de gitaren en de elektronische effecten maken een hoop goed. Vervolgens dient Give it Away zich aan, die ik al een tijdje ken. Ondanks dat staat dat nummer nog steeds als een huis, mede door de mooie gitaarmelodie, de geregeld terugkerend elektronische effecten en het weergaloze vioolspel. En dan heb ik het niet eens over de voortreffelijke opbouw van het nummer. Werkelijk schitterend!

Simple Things is daarna een nogal saai nummer, maar niet meteen slecht. De zanger verknalt het een beetje en er niet genoeg over om dat te compenseren.

Red Dust was echter een aangename verassing. De melodie maakt het tot een lekker zoet nummer. Naast het mooie synthesizerspel, de violen en trompetten, die op ongeveer 2/3 van het nummer prachtig invallen, mag ook het fluitspel genoemd worden! Een absolute topper deze!
Bij Distractions heb ik ongeveer hetzelfde commentaar als bij track 3, maar met het verschil dat de vocalen het dit keer wel helemaal verzieken. Met In the Waiting Line laat Zero 7 zien hoe er wel moet worden gezongen: niet zeurend, maar heerlijk rustig en prachtig meerstemmig. Alles valt hier zonder problemen in elkaar. De gitaar en de synthesizer maken dit nummer perfect af.

Out of Town is het mooiste nummer. De melodieën zijn om je vingers bij af te likken en alle instrumenten (trompet, viool, gitaar, piano, bass en synthesizer) voelen elkaar heel goed aan. Het nummer weet te ontroeren, vooral wanneer die heerlijke gitaar erin komt. Kippenvel, wat mij betreft!

This World is daarna ook heel mooi en de vocalen passen er goed bij. Helaas zijn de laatste twee nummers vreemd genoeg een stuk slechter, Likufanele vanwege de voor mij hele irritante samples (zang) en End Theme vanwege de violen.

Simple Things is een prachtig en stijlvol album geworden, mede door de zoete melodieën en de uitvoering van de nummers. De mindere worden ruimschoots gecompenseerd door de (instrumentale) toppers. Afgaande op dit album zou het wel eens een goed idee zijn om de opvolgers te beluisteren.

Hoogtepunten: Give it Away, Red Dust, In the Waiting Line en Out of Town

Nummers 3 (kort na de release al zeer gewaardeerd) en 8 (wat jaren later gevonden) zijn door de jaren heen ontelbaar vaak gedraaid. De ene periode iets meer dan de andere periode, maar recentelijk hebben ze zich weer naar de voorgrond gewurmd. Ik leek de afgelopen tijd in de stemming voor nummers met dergelijke lievige zang.

Nummer 7 heeft minder vaak opgestaan maar was hier alsnog zeer bekend, dankzij die lounge-programma's die 3FM pakweg 2005/2006 uit zond op de vroege zondagochtend. Het leek wel alsof het er bijna elke week in zat.

De rest is, meer dan 20 jaar na de release, ook eens opgezet.

Conclusie: zoiets als Moon safari, maar dan met minder tracks die er echt uit springen. De reeds eerder ontdekte blijken ook de sterkste.

Wat betreft de overige tracks: Móói vind ik dat rustige (vaak instrumentale) getokkel-gemixt-met-electronica doorgaans wel, maar meer voor op de achtergrond als je ergens mee bezig bent. En eigenlijk is dit ook typische zondagochtend-muziek. Maar goed, Distractions zat niet voor niets steeds ergens daar geprogrammeerd, jaren terug.