Eric Woolfson - Poe (2003)

Dit album is de opvolger van Alan Parsons Project's Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe. Vandaar de albumtitel: Poe - More Tales of Mystery and Imagination. Eric Woolfson is het creatieve genie, zowel achter het Alan Parsons Project's album uit 1976 als achter dit album uit 2003. Het betreft verhalen van de Amerikaanse horror-schrijver E.A. Poe alsook over Poe's eigen leven, maar dan in pop- en rockmuzikale vorm. De bedoeling is/was om dit album ook in rockmusical vorm ten tonele te brengen. Dat is al eens gebeurd in de Abbey Road Studio's. Hiervan zou ook nog steeds een DVD-video verschijnen. Woolfson wacht hiermee, omdat hij eerst de musical vaker ten tonele wil brengen. Dat is nog niet gebeurd.
In ieder geval bevat Poe een aantal prachtige nummers zoals 'Wings of Eagles' en 'Somewhere in the Audience'. Een pittiger nummer is 'The Pit and the Pendulum'. Het mooiste is echter 'Immortal', dat magistraal gezongen wordt door Steve Balsamo. Helaas zingt Eric Woolfson overigens zelf niet op Poe. Dat is wel wat jammer, want hij heeft een erg mooie stem. Al met al is Poe een prachtig album, ook vanwege de verhalen erachter.

Klopt. Hoewel ik ''Tales'' van AP toch verre prefereer boven dit vervolg zit het weer erg knap in elkaar en hoor je die als Poe fan gewoon in de kast te hebben. Van de indrukwekkende afsluiter ''Immortal'' krijg je koude rillingen. De musical gaat eind maart in premiére in Berlijn. Nu heb ik het niet zo op musicals maar ook daar ligt deze maand een cd van in de winkel met praktisch alle nummers van ''More Tales'' en 7 nieuwe die voor de musical zijn geschreven.

Hoeveel langlopende huwelijken hebben we eigenlijk, in de rockmuziek?

Sinds mensenheugenis natuurlijk Jagger & Richards (1962), verder bedenk ik nog Mick Fleetwood en John McVie (1967), Bono & the Edge (1980).

Waarbij de eerste en de laatste een huwelijks-acte in componeren hebben, hebben Fleetwood en McVie een band-huwelijk. Ze zouden ook daadwerkelijk zijn getrouwd, ware het niet dat hun ega's, ex-en, kinderen, vriendinnen en de Engelse wet er allemaal op tegen waren.

Er zijn zelfs foto's in huwelijksjurk en -pak van beide heren. Ik vind het vooral een goede grap van Fleetwood en McVie, die een leuke statement afgeven tegen juist de Amerikaanse truttigheid op dat gebied.

Ik kom er op, omdat ik lange tijd gedacht heb dat Alan Parsons en Eric Woolfson ook een onverwoestbaar huwelijk hadden. Vruchtbaar bovendien, met jaar in jaar uit een nieuwe cd.

Wat zou er gebeurd zijn in 1987, na Gaudi? Wat is er gebeurd, waardoor ze elkaar sinds die tijd niet meer hebben gesproken, laat staan hebben samengewerkt?

Eric Woolfson heeft een historische fout gemaakt, door ooit akkoord te gaan met het vastleggen van de naam van Alan Parsons in de naam van de band.

Toen het dus tot scheiden kwam, en dat is, zoals we weten, schering en inslag in hun wereld, moest hij alleen verder. Zonder bekende naam. Terwijl ik zijn eigenlijke inbreng, qua thematiek, composities (en hij zong ook nog), hoger inschat dan uiteindelijk die van Parsons.

Parsons zat achter de knoppen, organiseerde de band. Maar daar heb je nog geen goede cd mee, zoals zijn solowerk sinds die tijd ook op jammerlijke wijze heeft aangetoond.

Woolfson daarentegen, weet zich, als componist, als man met ideeën, muzikaal prima te redden. Werkt nog steeds op eenzelfde wijze aan thema's, als in de glorietijd van The Alan Parsons project.

Beter eigenlijk. Ik denk zelfs, dat het Woolfson was die genoeg had van de goedkope herhalingsoefeningen, de gemakzucht en de hang naar middle-of-the-road die de cd's van The Alan Parsons project hebben gekenmerkt, sinds Ammonia avenue. Of eigenlijk vanaf Eye in the sky, als ik eerlijk ben.

Woolfson wilde terug, naar intelligente, interessante thema's en muziek, waarop vooral ook goed werd gezongen en gemusiceerd. Misschien had hij daar tijd voor nodig, tijd die hem niet werd gegund met het strake tijdschema van één cd per jaar.

Officieel is More tales of mystery and imagination uit 2003. Woolfson had altijd al het idee dat hij meer kon en moest doen met Edgar Alan Poe.

Na jaren gisten van ideeën, plus de wetenschap dat de eerste cd, gewoon Tales of mystery and imagination by Edgar Alan Poe geheten, in intensiteit en kwaliteit nauwelijks nog was te verbeteren.

Woolfson liet elke verbondenheid met de eerste cd dan ook volledig schieten (alleen de al jaren geleden overleden Orson Welles kon niet worden vervangen) en kwam met een hele nieuwe cast en project ten opzichte van 27 jaar daarvoor.

Het resultaat is prachtig, niet beter dan de eerste cd maar toch ook redelijk monumentaal.

Ik vind het nog moelijk te kiezen wat het mooiste gedeelte is van de cd. Het begin met het instrumentale Angel of the odd dat overgaat in Wings of eagles is prachtig. Maar The Bells en vooral The Pit and the pendulum zijn ook mooi. The murders in the rue morgue geven eindelijk weer eens een orkest als bij de eerste Tales-cd........moeilijk.

Ik weet wel wat ik kies bij één van de mindere nummers: Goodbye to all that.

@ dynamo d: ik was even geïnspireeerd door je Alan Parsons/Eric Woolfson lijstje bij The turn of a friendly card. Hoewel ik je enthousiasme helemaal begrijp, begrijp ik toch niet dat het niemandalletje On air op 4 staat en deze cd niet eens in de top 10. Het sluit ook helemaal niet aan op je eigen, lovende verhalen over Eric Woolfson!

Ah mooi berict musician. Complimenten! Dit maakt MuMe zo leuk. Dit jaar komt er een nieuw Poe album uit van Eric Woolfson of beter gezegd een completer Poe album. EDGAR ALLAN POE Musical – Music

Ik verwacht dat dit On Air wel voorbij gaat streven. On Air vind ik echter mooi, vooral omdat de dts 5.1 versie die ik heb schitterend is gemaakt door Alan Parsons. Veel mooier dan de gewone stereoversie.

''On Air'' is een prachtige ode aan de luchtvaart en de inspanningen van de mens om het luchtruim te veroveren en zeker geen niemandalletje. Eigenlijk wel het mooiste Woolfsonloze A.P. album. Ik heb nog de eerste editie met de CD-ROM waar je nog een echte prehistorische PC voor nodig hebt om die te bekijken.

Ik ben wel benieuwd naar die uitvoering. Ben ook wat huiverig voor musicals en herhalen (nieuwe versies van) oude nummers.

Ja, die versie van On air heb ik niet. Maar scheelt dat zoveel met de eerste cd dat je kunt spreken van een verschil van dag en nacht in composities?

Aardig album, maar toch bij lange na niet zo goed als Alan Parsons Project en al helemaal niet in de buurt van de 'voorganger' van dit album.

Dit album heeft een aantal mooie nummers (o.a. Tiny Star), maar veelal is dit album net een saaie musical. Ik zie de dansende koortjes al voor me.

De musical staat op YouTube en is zeer de moeite waard.