Status Quo - The Ultimate Collection (2003)

Alleraardigste verzamel cd van Status quo.

Het aardige zit 'm er met name in omdat het gaat om een vrij compleet hit-overzicht van uitgebrachte singles vanaf het begin van Status quo (1968) tot in de 21e eeuw.
In de jaren '00 is Status quo niet meer zo heel erg in de hitlijsten terug te vinden, ondanks nog redelijke, artistiek interessante, cd's.

Wie alles vóór 1970 in huis wil hebben, ook van de periode dat de band nog niet Status quo als naam had aangenomen, adviseer ik The Technicolour dreams of Status quo aanvullend aan te schaffen.

The Ultimate collection bestaat uit 3 cd's, het is jammer dat daarbij twee essentiële nummers ontbreken. Het gaat dan om de live versie van Roll over lay down en de studio-versie van Caroline. Van de laatste staat wel de live versie op deze verzamelaar, van Live at the N.E.C. Dat kan in principe, van die live cd is in 1984 inderdaad Caroline uitgebracht.

Maar dat is nog geen reden om de studio-versie, dat met name in Engeland zorgde voor een enorme doorbraak, weg te laten.

Roll over lay down is een ander verhaal. De hier geplaatste (onvolprezen) studio versie is eigenlijk ten onrechte, zou je je aan het criterium hitsingle willen houden. Roll over lay down-studio is nooit als single uitgebracht.

In 1975 werd de live-EP Roll over lay down uitgebracht, als opvolger van Down down. Het werd zo'n beetje de grootste hit van Status quo ooit. Nog zeer geliefd ook in allerlei favoriete overzichten. Die live versie ontbreekt echter op The Ultimate collection en dat is echt een misser die niet had mogen worden gemaakt.

In 2003 kozen Engelse Status quo fans overigens Forty-Five Hundred Times van de cd Hello! tot het allerbeste Status quo nummer ooit. Dat had ten slotte een aardige afsluiter geweest, ook al heeft het 10-minuten durende nummer natuurlijk in de hitlijsten gestaan.

Mooi, die lichtjes door psychedelica ingegeven songs (1-4) daarna hun boogie-rock, met toch veel echt essentiële nummers, incluis Hold You Back, die op de meeste verzamelaars schandelijk over het hoofd gezien werd.
In The Army Now.... tja, dat is iets anders, ik dacht door Bolland & Bolland geproduced, maar toch geen slechte popsong, al heeft dit dus met rock niet veel meer te maken...


En wat daarna komt, krijg je er gratis bij, maar is niet echt relevant meer, vind ik. Alle songs zowat to nummer 30 of 31 zo je wil is redelijk urgent, daarna verwaterde het steeds meer en meer.
Maar al bij al misschien het beste muzikale overzicht tot nu toe.

Deze heeft idd een erg goede tracklist. Alle klassiekers staan hier wel zowat op. Al vind ik de verzamelaar Whatever You Want uit ik geloof 1997 ook een hele goede. Maar voor mij blijft 12 gold bars gewoon het mooiste verzamelalbum van Status Quo. Lekker 12 nummers uit hun topperiode, en ook niet te veel, nee gewoon lekker. Eigenlijk vind ik dit al wat teveel, ik zal deze dan ook nooit aan 1 stuk gaan uitluisteren.

Dit hier zijn 3 cd's die ga ik ook nooit in één keer uitzitten hoor. Ik vind de derde trouwens een pàk minder, wat dat betreft is 12 Gold Bars waarschijnlijk handiger; zoals je zegt gewoon hun echt essentieel werk op één schijfje.

12 gold bars is compacter, behelst een kortere periode (1973-1980) en kent daardoor veel meer het karakter van een smaakvolle verzamelaar.

Is daardoor ook aardiger om af en toe eens te draaien. The Ultimate collection is vooral compleet.

Maar ook op 12 Gold bars: nog steeds geen Roll over lay down Live, het is maar goed dat ik de echte EP uit die tijd nog heb. Wel Living on an island, merkwaardig genoeg, die ontbreekt weer op The Ultimate collection. Het is de b-kant van Runaway, hoewel op het singletje zelf Status quo geen keuze lijkt te willen maken wat A en wat B kant is.

Overigens: wie is componist Young eigenlijk? Hij heeft aan heel erg veel nummers van Status quo meegeschreven, Rossi/Young of Parfitt/Young is een heel gebruikelijk schrijversduo bij Status quo. Maar ene Young is nooit lid van de band geweest en ik kom zijn (volle) naam ook nooit ergens tegen....

Zoveel verzamelaars en geen 1 die mij kan bekoren.
Of halve nummers of fortyfive hunderd times niet en nog wat goede nummers.
Op piledriver en hello staan betere nummers op dan hierop staan.
Jammer elke keer die verzamelaars met bijna zelfde tracklijsten.
Ga wel downloaden als ze dan toch niet ander willen.

Ik denk er heel anders over. Ik heb behoorlijk wat reguliere Quo-platen, singles en CD's, maar deze liet ik toch niet liggen toen ik 'm onlangs voordelig tegenkwam. Ik heb een afgeslankte 2CD-versie in zo'n slimline jewelcase voor twee CD's. Maar het gaat dan wel om de eerste 38 nummers van deze 3CD-compilatie.

Zoals hierboven al opgemerkt: de inhoud van die derde CD is te verwaarlozen, voegt in elk geval weinig toe. Maar de eerste twee CD's bevatten een keurig overzicht van vrijwel alle singles die van de Quo in Nederland zijn uitgebracht. In Nederland dus, en dat betekent de inclusie van bijvoorbeeld een nummer als Hold you back, dat alleen in ons land en in België en (West-)Duitsland op 45 toeren verscheen.
En voor de rest staan ze er zo'n beetje allemaal op. Dus ook de eerste vier singles uit hun psychedelische periode, Mean girl, Accident prone, de losse single Wild side of life en Runaway, nummers die op andere Quo-verzamelaars vaak ontbreken. De laatste was een dubbele A-kant met Living on an island, en dat nummer staat hier dan weer niet op. Maar goed, die figureert dan weer op 12 Gold Bars, net als de studioversie van Caroline, die ik hier ook mis (maar dat was dan ook een Engelse single en dito hit).

En verder natuurlijk de hierboven al gememoreerde uitzondering. Roll over lay down is ook hier de studioversie van het album, maar die is nooit in deze uitvoering op single verschenen. Wij kregen de unieke live-versie die nooit op een album terecht kwam, maar die staat ook hier helaas niet op.
Ik prijs mezelf gelukkig met het bezitten van de originele single annex E.P., met die hilarische aanbeveling van John Peel op de achterkant van het hoesje. De enige versie van dat nummer op CD staat bij mijn weten op de 2005-remaster van On the level. Maar voor het overige is de 2CD-versie van dit album wat mijn betreft zo'n beetje de beste Quo singles-verzamelaar die er bestaat.

Die meneer Young is Bob Young. Tot 1980 de tourmanager van de band, die dus ook veel nummers meeschreef. Wist ik ook niet tot vandaag, maar ik vond het een goede vraag van musician (ook al dateert-ie van 2010 ) en de moeite waard om even uit te zoeken. Want ik zie die naam ook vaak bij de Quo terugkeren in de songwriting credits. Wordt volgens Wikipedia 'het officieuze vijfde Quo-lid' genoemd. Volgens mij was toetsenist Andy Bown dat een tijdje, totdat hij definitief toetrad tot de groep. Maar goed, ere wie ere toekomt...