More Than Life - Love Let Me Go (2010)

Helemaal geen berichten hier? Een mens zou voor minder More Than Life gaan luisteren. Ik kan er momenteel nog geen score aan verbinden, maar dit is echt geniaal. Gruwelijk intense plaat!

Raar, deze staat klaarblijkelijk in Mijn Updates, maar dus niet door een bericht hier te hebben geplaatst. Intense en melodieuze, bijna epische, hardcore inderdaad. Hele fijne productie ook met geweldig doorkomende drums. En Brits accent is eigenlijk altijd fijn.

Love Let Me Go

Love let Me Go, is een donker punkjuweeltje geworden die allesbehalve geslepen is. De 'distortion' van de gitaren scheurt lekker. En de mensen achter de gitaar zijn ook lekker op dreef. Love Let Me Go staat vol met lekkere riffs, en de twee gitaristen werken erg sterk samen. Ze scheppen samen een donkere sfeer, het is haast als lopen door verlaten stad, waar het volkomen donker is. De drums jagen je er nog verder door, de drums zijn overigens erg goed. Van korte brute fills, tot sterke ondersteunende ritme's. De bass is zoals bij de meeste Hardcore vrij goed te horen, en klinkt goed.
Scarlet Skyline is een mooie opener.
Het toont alvast dat de band veel te bieden heeft. De drumpartij is hier geweldig, de riffs doordacht en komen toch zeer spontaan over. En de schreeuw is ook heerlijk om naar te luisteren. De samenschreeuw in dit nummer die soms te horen is is echt geweldig. Ook de teksten zijn beter dan ik had verwacht.
Het tweede nummer bv. eindigt qua tekst erg sterk: " I closed my eyes
Closed the curtains. Lock the doors.
Voices I tried to ignore.
I tried. I failed. I hated. I have died
And i wonder, have you ever screamed my name in the middle of the night. "

Naarmate de plaat vordert, blijft de band erg sterk spelen, zonder in te zakken.
Ze tonen ook niet bang te zijn, om het even rustiger aan te doen.
Daisy Hill bv. start echt sterk. Hoe de drums invallen is enorm knap gedaan ook.
Of de geweldige interlude Obession, met de man die je toespreekt. Verder hoor je een geweldige gitaarriff. De tekst is ook het vermelden waard:

"Love is passion, obsession, something you can't live without, theres no sense living your life without this, to make the journey and not fall deeply in love, no you haven't lived a life at all. but you have to try, because if you haven't tried you haven't lived."

Zijn er dan geen minpunten? Buiten het feit dat dit sowieso geen 5 sterren kwaliteit is, is het ook jammer dat de "zanger", echt gaat zingen in de verder echt geweldige afsluiter.
Dan had ik daar liever een instrumentaal gedeelte gezien, of alleen die schreeuw van op de achtergrond.

Love Let Me Go: is kortom een donkere, depressieve plaat waarmee de zanger wilt tonen hoe eenzaam hij zich voelt. Het resultaat mag er zeker zijn. Heerlijke gitaarruitbarstingen, fantastisch drumwerk met heel wat vette fills. Een verademing, die een 4* zeker verdient.

Mooie review! Alleen vind ik alles vanaf de break in het laatste nummer ook echt de grote climax van het album. De cleane zang die dan invalt is echt prachtig.

Bedankt!

Ben stelde dit album voor bij het Punk Album van De Week. More Than Life is een Engelse hardcoregroep waarvan Love Let Me Go het debuutalbum is.

De eerste noten verraden in ieder geval al dat More Than Life geen standaard punkgroep is. Het gitaarwerk is vrij donker, ik hoor er een beetje black metal in. Wanneer de drums in vallen beginnen de gitaristen wel punkriffs te spelen maar dan wel met een twist. De zanger zit voor mij net op de grens van het huilerige.

De teksten zorgen ook niet echt voor een vrolijke noot. Ze lezen namelijk als een bloemlezing van iemand die veel problemen met zichzelf en zijn omgeving heeft en graag weer terug naar het oude zou willen gaan. Jammer genoeg zijn deze teksten niet heel erg verstaanbaar, iets wat bijvoorbeeld bij La Dispute weer wel is door de spoken word-stukken.

Na een tijdje begint de zang op mijn zenuwen te werken en heb ik het gitaarwerk ook wel gehoord wat ik eerlijk gezegd een beetje eenvormig vind. Ik mis echt de meeslepende stukken met grimmige gitaren zoals je ze in de eerste minuut van het album hoort. Totdat Take My Life Away begint, het gitaarwerk wordt ineens een stuk interessanter. Jammer genoeg vervalt het daarna weer in hetzelfde.

Black Eyed is mijn favoriet van dit album. Hier gaan inderdaad zoals bennerd al zei in het topic de gitaren naar shoegaze en een beetje black metal. Ik heb even het gevoel dat ik naar een hardcoreversie van Alcest aan het luisteren ben. En daarna wordt eindelijk dat tempo omlaag gegooid. Daar vind ik namelijk de kracht van dit album zitten. De riffs krijgen de kans om echt meeslepend te zijn. Maar het is weer maar voor even, dat vind ik echt jammer.

Daarna begint bij mij de verveling toe te slaan, ik heb compleet niet het gevoel dat het een album van 30 minuten is maar veel langer. Er zit veel te weinig variatie in tempo in, de gitaristen spelen te veel dezelfde soort riffs en de zang is ook niet gevarieerd. Het is inmiddels wel duidelijk, Love Let Me Go is niks voor mij en gaat net geen voldoende krijgen. Op sommige momenten heeft de band ineens iets heel moois te pakken maar dat is snel weer over.

Best een heel erg treffende beschrijving!

Poeh, dit valt me niks mee. Het eerste punkalbum van de week is voor mij toch wel een heel erg zure appel moet ik eerlijk bekennen. Ik ben een groot aanhanger van diverse punk en zo`n eerste nominatie wil ik dan ook graag een goede beoordeling geven, maar ik heb dit nu 2x gedraaid en ik wil het eigenlijk geen derde keer horen. (misschien geef ik het zo nog een kans)
De zang is denk ik het grootste probleem. Ik versta er geen barst van en vind het ronduit irritant. Dat de zanger veel verdriet heeft en boos is, dat is me wel duidelijk. Maar ik vind het erg vervelend om naar te luisteren. De muziek is op zich nog wel te doen, maar ook hier heb ik geen "klik". Ik kom hierdoor helaas ook niet verder dan 2* en dat is eigenlijk nog een hoge score.

Muzikaal gezien dik in orde, maar het klinkt voor mij als muziek voor een latere (jongere) generatie. Ook ik heb hier dus geen 'klik' mee. Het gitaar- en drumwerk vind ik best genietbaar maar de zang kan ik maar met moeite een album lang aanhoren. Er lijkt een overdosis zelfmedelijden in te zitten waarbij ik geneigd ben te denken: 'Ja jongen, maar zó erg is het nu ook allemaal niet.'

Ben is een beetje een rare jongen.

Ben vindt emo en screamo namelijk vaak te huilie huilie. Dat is zijn struikelblok bij dat genre, heeft hij weleens verteld.

Hoe het dan kan dat Ben muziek als die van More Than Life en Touché Amoré dan wél zo geweldig vindt, is mij dan ook een klein raadsel, aangezien zij de huilie huilie kant veel dikker aanzetten dan een Orchid, Raein, Swing Kids en noem ze maar op. Naar mijn idee.

Maar goed.

Zo op het eerste gehoor doet mij dit denken aan het eerder genoemde Touché Amoré, met een instrumentatie die wat meer richting oudere emo/screamo gaat, qua sound. Het is ook wat zwaarder. Tegelijkertijd vind ik het wel wat zwakker. Voornamelijk de vocalen, die dus van hetzelfde type zijn als die van de eerder genoemde band, maar ook een groep als La Dispute (jawel, allemaal de posthardcorehoek), maar veel minder overtuigend. In combinatie met de flarden tekst die ik opvang heb ik zoiets van: wat klinkt dit puberaal, zo af en toe. Niets mis met de emoties die ze hier proberen te vertolken, maar het gebeurt mij op een bepaalde manier wat te 'plat', nahmsayin'. Waardoor het mij dus verbaast dat Bennerd daar niet over struikelt.

Nou ben ik wel wat gewend op dat punt, dus het ergert me ook zeker niet. Daarbij gebeuren er instrumentaal geregeld heel toffe dingen. Ik zal dit nog wat vaker opleggen en zien wat eruit komt rollen. Ik weet nu al dat ik volgende week vind dat ik hier zit te mekkeren

Ik heb er mijzelf ook al enorm over verbaasd. Het probleem dat ik met veel screamo heb, is dat het vaak te hectisch wilt klinken, te veel van de hak op de tak gaat en daarbij gewoon alle kracht verliest. En de vocalen zijn vaak ook gewoon veel slechter. Het is gebaseerd op oudere emo die ook al een dergelijke losse structuur heeft.

More Than Life is dan weer duidelijk gebaseerd op hardcore punk. Gewone, typische, brute hardcore. Maar daar dan de Joy Division-versie van. Die band geeft mij het 'hell yeah'-gevoel dat ik bij screamo vaak zocht, maar nooit vond. De wanhoop wordt hier niet alleen vocaal, maar ook instrumentaal ijzingwekkend prachtig overgebracht. Het geeft een donker, mistroostig en bloedmooi gevoel mee, maar geeft mij tegelijk het gevoel dat ik wil stagediven, heel agressief naar die microfoon wil grijpen of gewoon in die pit wil 'dansen'.

Ligt het aan het houvast? Zou kunnen. Screamo is gewoon een brug verder dan dit, waardoor ik er gewoon alle plezier aan verlies. Met dit kan ik me meer associëren. En geloof mij, ik probeer al ettelijke jaren naar screamo te luisteren Een erg goed genre, dat sowieso, maar ik vind dit soort melodieuze hardcore veel beter. Misschien ook omdat dit erg 'braaf' klinkt in vergelijking met screamo, maar het weet mij wel meer bij de kloten te grijpen. Er zit een catchiness in die ik in veel screamo mis.

Het blijft wel enorm hit or miss bij mij. Zo vind ik Touché Amoré briljant, maar kan ik La Dispute niet hebben. Waarschijnlijk opnieuw omdat bij TA de hardcore-basis veel duidelijker is. Klinkt narrowminded, maar het zij zo.

Leuk dat een album die ik in 2010 al heb toegevoegd nu ineens zo veel besproken wordt.

Waar zo'n topic al niet goed voor kan zijn, hè?

Dit inderdaad. Mag iets meer schreeuw ipv krijs, maar dat zijn slechts details.

Hmm.
Op momenten vind ik dit een goed album. Donker, agressief en vette songs.
Maar ze kan mij niet blijven boeien, ondanks de korte speelduur. Eerst en vooral de zang: er mag al eens geschreeuwd worden in mijn muziek; Graag zelfs. Maar dit klinkt zo vermoeiend. Na een paar nummers 'geloof' ik het ook niet meer en zou ik liever hebben dat die gast eens stopt met in mijn oor te blazen. Een beetje de personificatie van een onuitstaanbare puberetter die telkens dezelfde sloganeske zever in je oor komt spuien. Ik zeg niet dat het zo is, maar het geeft me dat gevoel.
En dan de eentonigheid, het stramien van deze plaat. Ik hoor heel weinig variatie en geen keuzes. Ze doen wat ze doen goed, maar er wordt een beetje teveel uit hetzelfde muzikale vaatje getapt. En dat blijft mij niet boeien. Zelfs niet voor een half uur.
Conclusie: goed, maar juist niet goed genoeg om te blijven hangen.

Zulke positieve berichten? Deze jongens vorig weekend aan het werk gezien en ik was verre van onder de indruk. Volstaan met tat's is blijkbaar genoeg om hard te zijn. Elk nummer klonk hetzelfde en de zanger z'n stem was nergens te bespeuren. En nope, dit lag niet aan het geluid. Alsmaar op die hoge nootjes pikkelen om die emo-sfeer te krijgen. Ik begrijp er niks van. Pubercore.

Je doet me huilen

Misschien eens het album luisteren in plaats van ons te veroordelen op basis van een live-ervaring?

Heb ik gedaan hoor. TMF hardcore.

Net alsof dit zoveel verschilt van een Birds in Row, na eens je stemmenlijst te hebben door gepluisd.

Meen je dat serieus? Als ik birds in row luister hoor ik passie. Dit doorprik je toch zo?

Nu ik mijn eigen commentaar teruglees blijk ik het aardig met oogsttijd eens te zijn... Wel vind ik dit zonder meer goed beluisterbaar, vooral instrumentaal een behoorlijk aardig plaatje zelfs, al mis ik dus wel echt de emotionele klik die essentieel is bij dit soort muziek, waardoor ik hier niet meer aan kwijt kan dan 'slechts' een voldoende. Wellicht zit er toch ergens een verschil, maar valt gewoon niet iedereen erover? Birds in Row ken ik verder niet (is die de moeite, mensen?).

Ik heb deze nog maar eens opgezet.

EDIT: Toch wel lekker, hoor. Mijn stem blijft echter gerechtvaardigd.

niels94 luister A Kid Called Dreamer eens check de teksten.

Heb Birds in Row al eventjes niet meer geluisterd eigenlijk. Maar het ging mij er meer om dat ik deze More Than Life wel in je straatje vindt passen als ik je stemmenlijst zo zie.

Op teksten let ik vaak niet. Alleen als ze echt zwak zijn kan ik me eraan storen. Zou kunnen dat ze op deze plaat kinderachtig zijn hoor, maar is mij tot nu toe in ieder geval niet opgevallen.

Ik doelde hier niet naar de teksten hoor. Maar gewoon al van de bandnaam krijg ik rillingen. Dat epische willen krijgen en dat per sé in elk nummer proberen stoppen. Hardcore voor mij moet eerlijk, puur en vuil zijn en daarin spelen teksten ook een grote rol voor mij. Dit is pure productie. Aankondigen dat de band split om dan weer te gaan touren. Triest hoor

Ik zit verder niet in de hardcore scene, dus je zal wel gelijk hebben. Voor mij hoeven ze echter nergens aan te voldoen of zo. Vind het gewoon een lekker plaatje.

Grappig om al die verchillende meningen te lezen, want dit is in mijn ogen altijd een absolute 5/5 geweest. Stylistisch vind ik dit helemaal geen screamo of TMF Hardcore of wat dan ook. Zoals bennerd al zegt, het klinkt meer alsof Ian Curtis Have Heart's laatste show zou spelen. Het sloeg destijds het gat tussen MLIW die de batterij aan het opladen was en Touché Amoré gewoon perfect dicht. Elke first day of autumn geef ik deze plaat weer een spin en ik het grijpt me gewoon aan als geen ander. Jammer dat de band zo schizofrenisch is als het maar zijn kan.

Voor mij heeft deze plaat juist heel veel aan tafel gebracht. Van Angel, We're Going Down Together tot de gang-shouts van het titelnummer.

Scarlet Skyline; Hoe die drums met gitaar samengaan! En dan die eerste screams, elke keer weer krijg ik het gevoel alsof de zanger 100 meter voor me op de bühne staat en dat ''we'' als een leger van 300 man op de microfoon af kunnen rennen. Killing Something Beautiful!

Curtains Closing: And sometimes I wonder... Have you ever screamed my name? In the middle of the.. niiight. Alooooooooooone. I close my eyeeeees. Break-ups. Verlies. Verwarring. Isolatie. Verdriet. Je hoort het gewoon in die stem.

Take my life away; Het tempo wordt gewoon zo enorm opgekrikt in deze. Alsof een band als Down To Nothing of True Colors ineens gitzwart ziet. De laatste 20 seconden.. bijna Deftones - Birthmark. zo strak gespeeld en tot in de puntjes uitgewerkt.

Black Eyed; Dit is waar de band even een Deafheaven vormt, erg atmospherisch. van 0:50 tot 1:21 klinkt echt alsof het recht vanaf Closer komt, zo dicht bij Joy Division is iemand nog nooit gekomen.

Silent Grey; Maar meteen wordt je eraan herinnert dat dit de Hardcore Punk is, this is as real as it gets. Overal two-steps, die stem kruipt onder je huid terwijl die Marr-gitaren gewoon doorgaan en dan die minimalistische breakdown op het einde. Ge-wel-dig.

I've lost track of everything; Die gitaar na 51 seconden, fantastisch! Echt gonzende Johnny Marr-riffs in een Hardcore-jasje gestoken, prachtig. Na 88 seconden, wéér die two-steps. Dit is wat Defeater altijd ontbrak in mijn optiek.

Daisy Hill; Hoe dit nummer hand in hand gaat met deze video. Bijna geen worden voor, het klópt gewoon.

Obsession; Als dit gedicht je niets doet, dan ben je nooit verliefd geweest denk ik zo.

Misschien zit ik er gruwelijk naast hoor maar dit zal samen met Witness, Songs To Scream at the Sun en Root of all Evil spreekwoordelijk hoog boven mijn bed hangen.

Er was trouwens ook een nieuw nummer op het internet geplaatst en dat klonk heel anders dan dit album.

Vandaar dat dit album ook even onder de loep nam. Maar ik hoop echt niet dat de langverwachte opvolger als dat nummer wordt (als die komt). Er zijn zoveel UKHC bands (stoere houding, leuke melodietjes, maar geen inhoud). Dan past MTL ineens in het rijtje Architects, Basement, While She Sleeps terwijl ze zoveel meer in hun mars hebben