More Than Life - Love Let Me Go (2010)

Love Let Me Go

Love let Me Go, is een donker punkjuweeltje geworden die allesbehalve geslepen is. De 'distortion' van de gitaren scheurt lekker. En de mensen achter de gitaar zijn ook lekker op dreef. Love Let Me Go staat vol met lekkere riffs, en de twee gitaristen werken erg sterk samen. Ze scheppen samen een donkere sfeer, het is haast als lopen door verlaten stad, waar het volkomen donker is. De drums jagen je er nog verder door, de drums zijn overigens erg goed. Van korte brute fills, tot sterke ondersteunende ritme's. De bass is zoals bij de meeste Hardcore vrij goed te horen, en klinkt goed.
Scarlet Skyline is een mooie opener.
Het toont alvast dat de band veel te bieden heeft. De drumpartij is hier geweldig, de riffs doordacht en komen toch zeer spontaan over. En de schreeuw is ook heerlijk om naar te luisteren. De samenschreeuw in dit nummer die soms te horen is is echt geweldig. Ook de teksten zijn beter dan ik had verwacht.
Het tweede nummer bv. eindigt qua tekst erg sterk: " I closed my eyes
Closed the curtains. Lock the doors.
Voices I tried to ignore.
I tried. I failed. I hated. I have died
And i wonder, have you ever screamed my name in the middle of the night. "

Naarmate de plaat vordert, blijft de band erg sterk spelen, zonder in te zakken.
Ze tonen ook niet bang te zijn, om het even rustiger aan te doen.
Daisy Hill bv. start echt sterk. Hoe de drums invallen is enorm knap gedaan ook.
Of de geweldige interlude Obession, met de man die je toespreekt. Verder hoor je een geweldige gitaarriff. De tekst is ook het vermelden waard:

"Love is passion, obsession, something you can't live without, theres no sense living your life without this, to make the journey and not fall deeply in love, no you haven't lived a life at all. but you have to try, because if you haven't tried you haven't lived."

Zijn er dan geen minpunten? Buiten het feit dat dit sowieso geen 5 sterren kwaliteit is, is het ook jammer dat de "zanger", echt gaat zingen in de verder echt geweldige afsluiter.
Dan had ik daar liever een instrumentaal gedeelte gezien, of alleen die schreeuw van op de achtergrond.

Love Let Me Go: is kortom een donkere, depressieve plaat waarmee de zanger wilt tonen hoe eenzaam hij zich voelt. Het resultaat mag er zeker zijn. Heerlijke gitaarruitbarstingen, fantastisch drumwerk met heel wat vette fills. Een verademing, die een 4* zeker verdient.

Ben stelde dit album voor bij het Punk Album van De Week. More Than Life is een Engelse hardcoregroep waarvan Love Let Me Go het debuutalbum is.

De eerste noten verraden in ieder geval al dat More Than Life geen standaard punkgroep is. Het gitaarwerk is vrij donker, ik hoor er een beetje black metal in. Wanneer de drums in vallen beginnen de gitaristen wel punkriffs te spelen maar dan wel met een twist. De zanger zit voor mij net op de grens van het huilerige.

De teksten zorgen ook niet echt voor een vrolijke noot. Ze lezen namelijk als een bloemlezing van iemand die veel problemen met zichzelf en zijn omgeving heeft en graag weer terug naar het oude zou willen gaan. Jammer genoeg zijn deze teksten niet heel erg verstaanbaar, iets wat bijvoorbeeld bij La Dispute weer wel is door de spoken word-stukken.

Na een tijdje begint de zang op mijn zenuwen te werken en heb ik het gitaarwerk ook wel gehoord wat ik eerlijk gezegd een beetje eenvormig vind. Ik mis echt de meeslepende stukken met grimmige gitaren zoals je ze in de eerste minuut van het album hoort. Totdat Take My Life Away begint, het gitaarwerk wordt ineens een stuk interessanter. Jammer genoeg vervalt het daarna weer in hetzelfde.

Black Eyed is mijn favoriet van dit album. Hier gaan inderdaad zoals bennerd al zei in het topic de gitaren naar shoegaze en een beetje black metal. Ik heb even het gevoel dat ik naar een hardcoreversie van Alcest aan het luisteren ben. En daarna wordt eindelijk dat tempo omlaag gegooid. Daar vind ik namelijk de kracht van dit album zitten. De riffs krijgen de kans om echt meeslepend te zijn. Maar het is weer maar voor even, dat vind ik echt jammer.

Daarna begint bij mij de verveling toe te slaan, ik heb compleet niet het gevoel dat het een album van 30 minuten is maar veel langer. Er zit veel te weinig variatie in tempo in, de gitaristen spelen te veel dezelfde soort riffs en de zang is ook niet gevarieerd. Het is inmiddels wel duidelijk, Love Let Me Go is niks voor mij en gaat net geen voldoende krijgen. Op sommige momenten heeft de band ineens iets heel moois te pakken maar dat is snel weer over.

Poeh, dit valt me niks mee. Het eerste punkalbum van de week is voor mij toch wel een heel erg zure appel moet ik eerlijk bekennen. Ik ben een groot aanhanger van diverse punk en zo`n eerste nominatie wil ik dan ook graag een goede beoordeling geven, maar ik heb dit nu 2x gedraaid en ik wil het eigenlijk geen derde keer horen. (misschien geef ik het zo nog een kans)
De zang is denk ik het grootste probleem. Ik versta er geen barst van en vind het ronduit irritant. Dat de zanger veel verdriet heeft en boos is, dat is me wel duidelijk. Maar ik vind het erg vervelend om naar te luisteren. De muziek is op zich nog wel te doen, maar ook hier heb ik geen "klik". Ik kom hierdoor helaas ook niet verder dan 2* en dat is eigenlijk nog een hoge score.