Blitzen Trapper - Destroyer of the Void (2010)

Prettig album. Ik was ooit toevallig tegen Furr aangelopen, die ik door Amazon als aanbevolen kreeg ´voor mensen die dit album ook kochten´ (en dat was toen de laatste Band of Horses, geloof ik). Het is een van de weinige CD´s die ik zo heb leren kenen en op basis van die kleine stukjes op de Amazonsite ook meteen gekocht heb.

Dit album - het is al gezegd - is een stuk ´netter´, en bevat veel meer (ook oudere) pop invloeden dan het wat ruwere, roots-achtigere Furr. Vaak wordt dat gezien als gemakkelijk, twijfelachtig en aanvankelijk was ook ik wat teleurgesteld. Na tweede beluistering blijken er dan toch wel weer mooie composities op te staan, en ben ik wat enhousiaster geworden over deze ´progrock-country´. Het derde nummer lijkt zelfs een beetje op Pink Floyd; uitermate verrassend hoe ongeforceerd dat dan toch klinkt. Bij Sadie moet ik toch aannemen dat het niet toevallig op de Beatles lijkt, maar ook dat is speels gedaan, het irriteert me niet.
Laughing Lover is het nummer dat meteen werkt, en wat ik wel heel leuk vond is dat die zangeres in The Tree waarvan ik de naam wilde opzoeken om te onthouden de bij mij toch zeer favoriete Alela Diane blijkt te zijn .

Al met al een rijke en bovenal warme popplaat, met als enige minpuntje misschien de teksten, die toch wel vrij ´modieus in orde´ en dus nietszeggend zijn. Genoeg blijft over om met dit album een blijvertje te gaan worden, dit toch nog behoorlijk onbekende Blitzen Trapper.

Het titelnummer en tevens opener van het album is een absolute topper. De vergelijking met Queen, en dan met name het nummer Bohemian Rhapsody, is al eerder gemaakt. Gezien de opbouw van het nummer, is die opmerking zeer terecht. Toch vind ik dit nummer een stuk beter, mede doordat het rauwe rock is, en tevens zijn de tempowisselingen zeer goed geplaatst.

Eén topnummer maakt natuurlijk nog geen geslaagd album. Hoewel de andere nummers dit niveau niet halen, hoewel Below the Hurricane zeker in de buurt komt, is dit album zeker geslaagd. Met name tot en met The Tree zijn de nummers stuk voor stuk goed. De laatste nummers zijn wat minder geslaagd en klinken helaas nogal simpel. Niettemin is dit een album dat onthouden moet worden, en dat komt niet alleen door het titelnummer.