Hood - Outside Closer (2005)

Ik ontdekte de videoclip van Hood's The Lost You toen ik tegelijkertijd de 3VOOR12 digitale zender ontdekte, en tussen al die zo-zo bandjes en dito clips viel deze me het meest op. Slordig gemonteerde beelden van een rennende man, overbelichte opnamen van huizen en niets in het bijzonder vanuit een rijdend voertuig en een roze papiertje dat men tevergeefs op een boom wil plakken; in dit gedemocratiseerde tijdperk van amateurfilmmakers kan iedereen het, doch op een of andere manier is dit een schot in de roos. Wellicht door de bijgevoegde muziek, want dat ene muziekfragmentje die door heel het nummer te horen is en pas in de laatste seconden duidelijk aanwezig is, bleef door mijn hoofd spoken.

Het maakte me vooral nieuwsgierig naar meer. Outside Closer geeft mij een fijn herfstgevoel, met name door het artwork en de Lost You-clip. Electronica dat werkt, maar het gros van het album niet werkt. Een intro waar ik nog niet helemaal over uit ben, en dat over gaat in The Negatives; een mooi begin en voorbode van wat je te wachten staat. Any Hopefull Thoughts Arrive heeft die melancholische melodie die nog wel pakkend is, en gaandeweg steeds chaotischer en slordiger wordt. Een pluspunt, in dit geval. Veel gedoe op de achtergrond, en de zweverige, net-niet monotone zang die in een chaos van ruwe violen verdwijnen. Interessant.

End of One Train Working begint al met een aansprekend gitaarstukje, weet die spanning ook wel vast te houden maar kan niet echt boven de rest uit komen. Winter 72 weet me dan weer helemaal niet te grijpen. The Lost You is het hoogtepuntje van de cd, zoals ik in het begin al heb proberen te beschrijven. Still Rain Fell heeft gitaarwerk dat me doet denken aan een stevige herfstbui, weet me nog niet zo heel sterk vast te houden maar heeft wellicht nog wat tijd nodig om zijn geheimen te openbaren.

1.Fading Hills is mij onlangs opnieuw ter gehore gekomen tijdens een zeldzaam shuffle uitstapje en wist me erg te grijpen. Het gaf me tevens ook een reden om Outside Closer nog eens goed en aandachtig te luisteren. Het gevoel dat ik ook al kreeg bij Any Hopefull Thoughts Arrive is weer terug, ditmaal ook met een begeleidende zang die me weet te boeien.

De laatste twee nummers liggen in hetzelfde straatje als de wat minder interessante nummers van deze cd, en benadrukt het nogal tweestrijdige gevoel dat ik met deze cd heb. The Lost You en Any Hopefull Thoughts Arrive zijn de moeite waard en 1.Fading Hills kan uitgroeien tot het mooiste nummer van de plaat; de min of meer niemendalletjes die er tussen staan hebben tijd genoeg gekregen om te rijpen, maar vergeet ik steeds maar weer opnieuw. Niet goed, zeker niet slecht; ik blijf bij het lekker neutrale drie sterren.