The Tarantula Waltz - Did Not Leave to Find but to Forget, to Leave Behind (2010)

Naar mijn bescheiden mening het beste album van 2010 tot nu toe. Dat eist natuurlijk een uitleg.

De Zweedse singer/songwriter Markus Svensson zingt met een duidelijk Zweeds accent zijn beladen teksten. Giet daarover een sausje van Ierse/Schotse folk/pop met veel bombast en een klein meesterwerkje is geboren.

Glasgow & Clyde begint als een rustig folk nummer, maar ontpopt zich als snel als een weemoedig uptempo nummer over de stad Glasgow. Koperwerk is volop aanwezig in dit nummer. Op een of andere manier klinkt de muziek ook behoorlijk Schots (ligt wellicht aan zijn Zweedse accent, dat overeenkomsten vertoont met Schotse accenten). Prachtig ook hoe dit nummer rustig afsluit zoals het begon.

Bacchus rockt wat meer, maar is geen standaard rocker. Daarvoor zijn er teveel hooks te ontdekken. Het heeft een vol geluid, het orgeltje misstaat ook niet. Na 2:25 gaat het tempo er wat uit en wordt de lange outro ingezet. "Dire Straits"-achtige klanken, maar ook "The Who" valt hier te ontdekken.

The Sun Is Burning Out begint zoals we dat kennen van oude Ierse volkliederen. Het moderne melancholische sausje misstaat hier niet. Niet het beste nummer van het album, maar ook niet eentje die je zal overslaan.

Synthetic Sun is een van de hoogtepunten van het album. Begint weer rustig. Mooie tweestemmigheid met Zweedse zangeres Ebba Forsberg. Na een tijdje zet de mondharmonia in, erg mooi in deze enigszins mysterieuze setting. De algehele sfeer van het album wordt mooi doorgezet door het "weepende" geluid van een gitaar.

Chains klinkt juist erg Amerikaans en schuurt tegen de grens van toelaatbare aan op dit album met overwegend Europese folk/pop. Ebba doet weer mee op de achtergrond. Niet mijn favoriet, dit weerhoudt me misschien om 4,5* te geven.

Tritonus begint met zachte electronische geluiden. Een sfeer wordt neergezet. Bij de eerste luisterbeurt stond ik op het punt om te skippen, maar vond het jammer, omdat voorgaande juist zo goed was. Ben blij dat ik even heb gewacht, want al snel doet een accordeon zijn intrede in het brede instrumentarium op dit album. Dit heeft overeenkomsten met The Decemberist en The Frames. Fijn nummertje, maar er komt nog meer...

Het trompetje op Bruno K Öijer, Where Are We Going? draagt je door dit nummer. Wanneer Ebba er weer bij komt, wordt het nummer interessanter. Lekker donker en jazzy. Ik heb de teksten nog niet in zijn geheel bestudeerd, maar je hoort dat ze verder gaan dan de oppervlakkigheid.

Woke Up And Felt Like George Jones is mijn persoonlijke favoriet van dit album. Gewoon luisteren. Kippenvel.

De afsluiter Sthlm moet je pakken. Het gevoel waarmee gezongen wordt zorgt hier eigenlijk vanzelf voor.

Een heerlijk sfeervol album met een aantal zeer sterke momenten. Gewoon verplicht luisteren voor liefhebbers van dit genre of gewoon liefhebbers van goede muziek. Dit zal niet worden opgepikt door het grote publiek, des te meer reden om het te proberen 4*, maar kan zo maar meer worden.....

Je hebt mijn nieuwsgierigheid gewekt. Folk uit Scandinavië, hiephoi!

Na meerdere luisterbeurten begin ik alles te herkennen en wordt het eigenlijk alleen maar beter en beter. Zeker wel het meest verfrissende album van 2010 tot nog toe. Opvallend dat dit massaal genegeerd wordt trouwens

Glasgow & Clyde rockt lekker. Voorlopig 3*.

Nog een paar luisterbeurten dan maar

Die gaan er zeker komen.

Dank aan Mctijn, want het is dankzij hem dat ik deze mooie plaat heb leren kennen. Nog een paar extra luisterbeurten, en ik kan tot een score komen. Voorlopig zijn de afsluiter en 'Bruno K. Oijer, Where Are We Going?' hoogtepunten.

Mooi album dus, en ik ben grotendeels akkoord met de mening van Mctijn. Deze werd me aangeraden op de discussiepagina van 'Becoming A Jackal' van Villagers. De grote gelijkenis tussen Conor O' Brien van Villagers en Markus Svensson van deze band is het vuur, de overgave in hun zang. Wel vind ik deze plaat net wat minder dan 'Becoming A Jackal', die brengt me toch nog wat meer in vervoering. M'n voorlopige hoogtepunten van zo'n twee weken geleden blijven hoogtepunten, en krijgen nu het gezelschap van 'Synthetic Sun'.

De plaat begint met twee stevige nummers toch wel, die lekker rocken, maar me niet bijzonder veel doen. 'Bacchus' is natuurlijke een verwijzing naar de Romeinse god van o.a. de wijn.

De volgende twee nummers zijn een stuk ingetogener, en zo komt deze artiest mijns inziens beter tot z'n recht. De samenzang met de mij onbekende Ebba en de inbreng van een bescheiden mondharmonica doen het goed bij mij.

'Chains', dezelfde mening als Mctijn, maar 't zijn eigenlijk de details die 't 'm doen. De instrumenten in de marge. Accordeon meen ik erin te herkennen, maar ik ben geen kenner

'Tritonus' ontpopt zich na een electronische intro tot een mooi liedje. De trompet (of saxofoon? moest ik maar 'ns opzoeken) in 'Bruno K Oijer, Where Are We Going?' geeft de plaat wat extra (jazzy, inderdaad). 'Woke Up And Felt Like George Jones' is ook gewoon een mooi nummer.

Afsluiter 'Sthlm' is eigenlijk gewoon 6 minuten lang genieten van Svensson's stem, het gevoel en de passie druipen er gewoon vanaf.

3,5 sterren

Mooie review AOVV
Het album blijft bij mij een beetje hangen tussen zeer goed en meesterwerkje, het ligt net aan het moment waarop je het luistert.

Het is in ieder geval een zeer verdienstelijk debuut en verdient eigenlijk meer aandacht. (Maar misschien past deze "rust" wel beter bij dit album.)

Goed om hier die fijne reacties op het Tarantula Waltz album te lezen. Via mijn label Inbetweens Records (www.inbetweens.com) is het album nu ook in Nederland verkrijgbaar. Hun Zweedse label Brus & Knaster brengt trouwens nog meer mooie muziek uit, luister maar eens naar het album 'Scissors And Knives' van EP's Trailer Park.

Vorig jaar kwam het album Tinder Stick Neck uit van Markus Svensson, oftewel Tarantula Waltz. Waarom Zweden met prachtige namen toch zulke rare artiestennamen kiezen is me een raadsel, maar dat is verder ook niet belangrijk. Wel is het opvallend dat al deze "rare-namen-artiesten" mij vrijwel niks doen terwijl de recensies zo lovend zijn her en der. Ik noem I'm Kingfisher, Basko Believes, Tallest Man on Earth en nu ook deze Tarantula Waltz. Tinder Stick Neck kreeg her en der zeer lovende recensies, maar ik kwam er niet doorheen. Dan deze nog maar eens geprobeerd. Ook bij dit album lees ik de meest vleiende reacties. Blijkbaar is dit dan toch niet voor mij weggelegd. Ik houd sowieso al niet van die flinterdunne stemmetjes, als die dan ook nog af en toe overslaan dan wordt het al gauw een kansloos gebeuren. De stem mist pit en karakter net als eigenlijk het hele album. De melodieen zouden uitkomst kunnen bieden, maar ook daar is geen enkele lijn in te ontdekken. Instrumentaal valt er af en toe wel wat te beleven, maar dat is dan ook het enige en veel te weinig voor een voldoende.