Bettye Crutcher - As Long as You Love Me (I'll Be Alright) (1974)

Weet nog niet of dit mijn type soul is. Nu ben ik ook een newbie.. Ga hem nog eens een goeie draai geven.

Bettye Crutcher verdient veel meer aandacht en erkenning, daarom is dit mijn bijdrage voor het Soulalbum van deze week.

Deze dame was zowat de enige vrouwelijke songwriter/producer in het door mannen gedomineerde Staxlabel. Samen met Homer Banks en Raymond Jackson vormde ze het schrijverstrio 'We Three' dat o.a. verantwoordelijk was voor 'Who's Making Love' en Somebody's Sleeping In My bed' van Johnnie Taylor, 'I Like What You're Doing For Me' van Carla Thomas. Ze schreef ook songs (vooral cheatingsong waren haar specialiteit) voor o.a. Booker T & MGs, Staple Singers, William Bell, Judy Clay, Margie Joseph, The Emotions, Ollie & The Nightingales,Chuck Brooks, etc... (alleen of met anderen zoals Mack Rice)

Dit is haar enige studioalbum, opgenomen met de begeleidingsband van Isaac Hayes (waaronder enkele MG's), en dat kan je horen aan de geweldig lekkere arrangementen. Afgezien van het wat makke titelnummer vind ik alle tracks op dit album zeer goed tot fantastisch.

When We're Together heeft een geweldige beat, lijkt me sterk dat dit nog niet gesampled is. Passion , Call Me When All Else Fails en Sleepy People zijn heerlijk sleezy pareltjes, het ondeugende Sugar Daddy is discosoul van de bovenste plank.
Hoogtepunten zijn So Lonely Without You, gesampled door Portishead en A Little Bit More Won't Hurt , in een rechtvaardige wereld werd dit een tophit.

Ik heb deze een aantal keren geluisterd, Dit is niet de typische soul waar ik van hou. Maar slecht is het ook niet.

Mijn 3,5 had een 4 kunnen (en eigenlijk moeten) zijn. Want hoewel het niet altijd even origineel is, staan hier een paar érg schone nummers op en klinkt Bettye bij momenten lekker zwoel. De mooiste voorbeelden daarvan zijn 'When We're Together', 'A Little Bit More Won't Hurt' en 'Call Me When All Else Fails'!
Waarom het dan toch geen 4 wordt: het totale plaatje is te soft en Crutcher komt er zelfs wat overdreven wanhopig uit. Vooral met de twee laatste nummers wordt de schreef overschreden op die twee punten. 'Up for a Let Down' gaat ook iets te duidelijk leentjebuur spelen bij Sly's 'Everyday People'. Al bij al weegt dat toch niet op tegen sterktes van deze plaat!

Een echte mid-seventies plaat, soft en degelijk, compleet met de onuitroeibare dwarsfluit al vanaf de eerste maten prominent aanwezig. Op zich vind ik het best als een plaat een sterk stempel heeft van de tijdsgeest, als het maar lekkere muziek is. En kwalitatief ís dit ook een aardige plaat, zij het met voor mij net te weinig echt leuke stukken om er nog vaak op terug te komen.

Ik vind om te beginnen haar stem erg prettig en ze heeft daarbij een nonchalanche in haar stem die het toch wel erg easy repertoire net niet té zoetig maakt maakt. Ik bedacht me tijdens het schrijven dat ik dat ook een van de aantrekkelijkheden vind van een nu-soul zangeres als Jill Scott.

Ook arrangementen / instrumentaal is het sterk wat hier gebracht wordt; maakt voor mij echt een verschil. Het verbaast me niets dat dit kennelijk een band is van enige faam (zie zinuzlki). Bij de toch niet echt geweldige ballad Passion hoor je gewoon dat er een heel sterke saxofonist aan het werk is.
Ik vind het titelnummer het beste, en prima is ook Sugar Daddy, vanwege dat het toch net iets meer pit heeft. Na dat nummer vind ik het album toch wel erg wegzakken in de nietszeggende achtergrondromantiek.

Ik hou wel van dit soort "soft-soul". Ik had nooit gehoord van Bettye en ben wederom blij dat ik met het topic SAvdW meedoe. Niet dat dit een perfect album is, maar toch wel eentje met een redelijk aantal nummers die ik nog wel vaak zal beluisteren. Al ben ik het met eerdere users eens dat dit meer easy listening en degelijke muziek is dan een album wat je echt wegblaast. Dit belet mij niet om dit album met 4* te beoordelen. Gewoon een prettig album wat je voor diverse gelegenheden / buien op kan zetten. A Little Bit More Won't Hurt springt er voor mij bovenuit, maar de rest komt niet onder de ondergrens van degelijke soft-soulmuziek.

Aardig plaatje, maar het wordt nergens echt top. Instrumentaal is het goed verzorgd, maar het album is over het algemeen te gewoontjes en te soft voor mij.
Er is een groot verschil tussen kant A en B. Op kant A staan voor mij de beste nummers (het titelnummer, 'When We're Together' en 'A Little Bit More Won't Hurt' ). Zoals sq al heeft gezegd staan op kant B na 'Sugar Daddy' alleen maar zwakke ballads. Hierdoor zal ik het album niet vaker opzetten.

En iemand die weet wie 'A Little Bit More Won't Hurt' heeft gesampled?

Album is opnieuw uitgegeven (Ace Records) met 6 extra nummers uit de archieven waarmee deze heruitgave naar alle waarschijnlijkheid haar gehele ouvre bevat.

Southern "Deep" Soul van hoog nivo van redelijk onbekende dame voor het grote publiek, maar zeer zeker de moeite waard. Durf wel testellen verplichte kost voor elke soul fanaat.