Bettye Crutcher - As Long as You Love Me (I'll Be Alright) (1974)

Een echte mid-seventies plaat, soft en degelijk, compleet met de onuitroeibare dwarsfluit al vanaf de eerste maten prominent aanwezig. Op zich vind ik het best als een plaat een sterk stempel heeft van de tijdsgeest, als het maar lekkere muziek is. En kwalitatief ís dit ook een aardige plaat, zij het met voor mij net te weinig echt leuke stukken om er nog vaak op terug te komen.

Ik vind om te beginnen haar stem erg prettig en ze heeft daarbij een nonchalanche in haar stem die het toch wel erg easy repertoire net niet té zoetig maakt maakt. Ik bedacht me tijdens het schrijven dat ik dat ook een van de aantrekkelijkheden vind van een nu-soul zangeres als Jill Scott.

Ook arrangementen / instrumentaal is het sterk wat hier gebracht wordt; maakt voor mij echt een verschil. Het verbaast me niets dat dit kennelijk een band is van enige faam (zie zinuzlki). Bij de toch niet echt geweldige ballad Passion hoor je gewoon dat er een heel sterke saxofonist aan het werk is.
Ik vind het titelnummer het beste, en prima is ook Sugar Daddy, vanwege dat het toch net iets meer pit heeft. Na dat nummer vind ik het album toch wel erg wegzakken in de nietszeggende achtergrondromantiek.