Sheryl Crow - 100 Miles from Memphis (2010)

Sheryl Crow is terug, en hoe! Na haar meest recente studio album ‘Detours’ uit 2008 probeert Sheryl wat anders uit, een flinke dosis soul en dat valt zeker niet tegen. ‘Our love is fading’ klinkt heerlijk, prima gearrangeerd, opzwepend met een flinke dosis funk/soul en het achtergrondkoortje maakt het nummer helemaal af.

‘Eye to eye’ is zelfs reggaeachtig, een hele nieuwe kant van Sheryl die we nog niet eerder hebben gehoord. Heerlijke vibe met wederom een zomerse sound; een prima nummer maar ik ga ‘m niet te vaak draaien want dan ben ik bang dat ‘ie begint te vervelen. ‘Sign your name’ is een cover van Terence Trent D’arby, en damn, wat een cover… ik neig om te zeggen dat ‘ie beter is dan het origineel, echt prachtig tot in detail verzorgt.

‘Summer day’ is de eerste single van dit album en is mede door haarzelf geschreven, dit is echt een perfect nummer voor een summer day als vandaag. Wat een soul heeft dit nummer zeg, wederom is hier over nagedacht… dit nummer brengt je echt zo’n 70s gevoel en het komt ook over als een authentiek nummer, just love it! ‘Long road home’ is het meest country/soulgetinte nummer op het album, maar ook heerlijk, het intro blijft je bij en als het ritme is weerzinwekkend fijn in dit nummer en dat refrein is echt heerlijk, echt briljant.

‘Say what you want’ is ook zo’n fijn nummer… het begint rustig en ontpopt zich tot een prima uptempo pop/soul nummer. ‘Peaceful feeling’ lijkt wel een eigentijds Motown nummer met een heerlijke melodielijn met wat country invloeden. En dan ‘Stop’ wat overigens GEEN cover is van Sam Brown; maar het is wel een heerlijk bluesgetint nummer, een heerlijke ballade en een van de hoogtepunten van het album… wat een kwaliteit heeft dit nummer!

‘Sideways’ is een ook een heerlijk nummer, pop/soul maar wederom met een dosis blues eroverheen. Niet zo goed als ‘Stop’, maar toch een nummer van hoogwaardig niveau.’100 miles from Memphis’, het titelnummer klinkt ook al zo zomers met een 70s laagje en een heerlijke laid back vibe. ‘Roses and moonlight’, tering, weer zo’n goed nummer; dat intro alleen al en het ritme en het arrangement, zo mooi. Het enige nummer dat wat tegenvalt is ‘I want you back’, het lijkt soms alsof ik naar een jonge Michael Jackson luister, het arrangement is wel beter, maar dit nummer had er van mij niet op hoeven staan, maar het is niet slecht.

Dit is de GROOTSTE verassing van 2010 en misschien ook nog wel van de afgelopen vijf á tien jaar. Dit smaakt naar meer. Ik ken alle albums van Sheryl Crow en dit is haar beste werk tot op heden. Als je dan toch nummers moet coveren dan op de manier hoe Sheryl dat doet; waanzinnig goed. Dit album is origineel, goed geproduceerd en tot in de puntjes verzorgd, dit is muziek!

Nu al een van mijn favoriete albums ooit, I want more!

Sheryl en soul, wat een perfecte combinatie!

Sinds '94 heb ik Sheryl Crow's eerste album en alles wat daarna kwam gekocht.
(behalve dan Wildflower en Detours)
Gelukkig kwam ze terug met een prima album dat een meer soul-kant van haar laat horen.
Ik heb niet zoveel albums van solo-zangeressen want die vervelen mij zo snel, bij Sheryl heb ik dat echt nooit.
Maar haar stem en muziek bevalt mij altijd best wel goed. (en haar looks zeker ook)
Ik heb dit album in een digi-pack (karton)hoes.
Mijn favoriete albums van mevrouw Crow zijn The Globe Sessions en C'mon, c'mon.