Philip Selway - Familial (2010)

Solodebuut van de Radiohead-drummer met medewerking van o.a. Lisa Germano, Glenn Kotche en Pat Sansone (Wilco) en Sebastian Steinberg (ex-Soul Coughing).

Heel erg benieuwd, denk dat het sowieso heel anders wordt dan Radiohead.

Het eerste nummer van dit album is te downloaden via zijn homepage.

Klinkt niet slecht, maar ook niet zo heel speciaal... even afwachten dan.

wow ik ben best onder de indruk van dit eerste vrijgegeven nummer. Beloofd wat. Radiohead ben ik al jaren klaar mee. Gelukkig is dit heel anders, de hoes triggert mij ook(dat is 9 v d 10 keer alleszeggend toch)

en oja let is op 't label Bella union(John Grant, Lone wolf, midlake). Beste label van 't moment, ga daar is in spitten

Erg benieuwd, vanavond maar eens luisteren. Ik vind de hoes spuuglelijk overigens.

the ties that bind us- ook gelekt. wederom bloedmooi!! Eet mijn schoen op(wel gebakken) als dit niet mijn top 10 van dit jaar gaat halen

bij Pitchfork zijn nu vier nummers te horen

mooi, maar wel erg braaf

nee juist verrassend, hoor allemaal bijzondere geluiden op de achtergrond(beyond reason). waardoor dit anders klinkt als de gebruikelijke meut. Ingetogen hoeft toch niet gelijk braaf te zijn. er gebeurt genoeg om de aandacht erbij te houden. trouwens beetje suf om met 4 nummers al te stemmen

Beyond reason is inderdaad aardigste nummer van de vier. Mooi, maar braaf is slechts een eerste indruk. Van een lid van zo'n vernieuwende band verwacht ik nu eenmaal iets anders. Was verrast dat de liedjes wat voortkabbelden en alle vier nagenoeg dezelfde stijl hebben. Mee eens dat ingetogen niet hetzelfde is als braaf. Ingetogen platen kunnen heel verrassend en vernieuwend zijn.

De plaat is compleet gelekt, en moet zeggen op 't 3e gehoor prachtig. Moeilijk te vergelijken. Ingetogen, persoonlijke teksten(vandaar de titel)en vooral de subtiele effecten op de achtergrond maken dit bijzonder. Zodat je 'm vaker wil draaien. Falling en the wiching hour zijn echt betoverend. Zit er dik in dat ik 20 september in paradiso bovenzaal ga kijken. aanrader!!

Pure schoonheid..

Haal de gaapsmileys maar uit het vet. Saai, suf, niet spannend, braaf, lelijke hoes..............................






........................................... jammer dan!

Ik vind het een bijzonder mooi album met wel degelijk een bijzonder ondertoontje. Je moet heel hard blazen, even met je mouw wrijven en dan ontdek je een pareltje van heb ik jou daar.
En ja, zelfs Radiohead-liefhebbers kunnen als ze goed luisteren wel degelijk een Radiohead sfeertje proeven.
Ik kan niet uitleggen waarom juist een album als dit er toch zo bovenuit weet te steken. Een Seven Swans van Sufjan Stevens was ook zoiets (overigens niet als muzikaal vergelijk met Familial). Doveman ook, en er zijn er meer te noemen. Ik wil Philip Selway daar met groot gemak tussen plaatsen.

Hoe een haast fluisterachtige plaat toch zo hard kan binnenkomen, spanning weet op te bouwen met bijna niks. Minimaal en toch heel erg rijk. Strijkers die op de juiste momenten even van zich laten horen, zijdezacht gitaarspel, een stem die onopvallend je oren streelt terwijl je zeer snel beseft dat hier helemaal niets onopvallends aan is.
Het is echt een kwestie van een kloppend plaatje. Alles bij elkaar opgeteld is hier zoveel meer. Het heeft een hart en dat pompt pure levenslust op zeer bescheiden wijze.
Dit gaat verder dan feitelijk constateren, dit draait om gevoel en bij mij komt het blijkbaar aan, raakt het de juiste snaar.
Uiteraard besef ik dat het niet zeker is dat dit gevoel blijvend gaat zijn. Misschien gaat het me op den duur toch wat vervelen en blijkt de aanhef van dit berichtje dan toch wat meer waarheid te gaan worden. Maar ook hier komt dan toch weer het gevoel om de hoek kijken en dat zegt dat dat niet gaat gebeuren.
Familial bevat tijdloze muziek die hopelijk ook echt de tijd gaat overleven en niet zal ondersneeuwen tussen allerlei andere soortgelijke releases en zeker niet zal lijden onder het feit dat het hier een bandlid betreft van zo'n grote band.

Een nummer gaat wel maar een hele plaat is teveel van het goede.

By Some Miracle heeft een mooie melodie, maar de rest van dit album is nogal middle-of-the-road en daarmee saai. Bovendien heeft Phil(ip) een nogal zijige stem die me al snel gaat irriteren.
Toch gaat het me moeilijk af al te negatief te zijn, daarvoor heb ik teveel respect voor deze man. Hij is immers de drummer van mijn favoriete band en heeft me altijd een puike gast geleken. Maar als singer-songwriter kan hij me maar matig boeien.

groeiplaat, halfje erbij!!! zo breekbaar echt prachtig. blijkbaar niet voor iedereen weggelegd. ook wel een beetje leuk eigenlijk. maakt 't nog bijzonderder. Grappig dat de Velvetmusicsite 't vergeleek met Scott Matthew.(schrijf jij die recensie's aero??)

Hey, wat een laag gemiddelde. Als dit niet Philip van Radiohead was had ik dit nooit geluisterd... maar wat kick ass mooi is dit

Nee, alhoewel er ooit bij Nux Vomica van The Veils wel naar deze site en een recensie van mij werd verwezen, alleen was dat de site van Plato
Maar ik ga het gelijk eens lezen. De naam Scott Matthew had ik er nog niet echt bij gezocht.....

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde, dacht ik: "Is dit nou echt de drummer van Radiohead?"

Om eerlijk te zijn, ik heb me daar even over moeten zetten, maar eenmaal erover, ontdek je een fraai plaatje, niet al te lang, en Selway heeft toch wel een stem die hier mooi bij past. Er is geen sprake van experimentele muziek, neen, gewoon mooie, ingetogen songs, zuinig gitaarspel, spaarzame maar goed bedachte instrumentatie (zoals de trompet in 'A Simple Life'). Wat mij betreft een geslaagd debuut van deze man

3,5 sterren

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ondanks dat de reacties overal zuinigjes zijn gooi ik er een halfje bovenop. Ik ga die Scott Matthew vergelijking waar muziekobsessie het over had nu ook wel begrijpen. Het lijkt er niet echt op maar het heeft eenzelfde soort bezwerende toon die mij in z'n greep krijgt.
Met minimale middelen iets heel moois neerzetten is wat Selway hier toch echt doet alleen ben ik een van de weinigen die dat blijkbaar zo ervaart

Mooie plaat hoor. Er zitten wat mindere nummers tussen, maar overall doet de muziek me echt wat.
En maandag in Paradiso. Ben wel heel benieuwd hoe de sfeer daar gaat zijn.

bonustrack running blind eigenlijk het beste nummer van de plaat, waar die niet op staat. ha ha. Is al vet uitverkocht paradiso zag ik en terecht. hij komt met drie extra bandleden dus dat zit wel snor.(alleen met gitaar vind ik altijd saai) zag ook dat Lone wolf zijn voorprogramma doet tijdens de tour, ook niet verkeerd. Ik verhoog naar de 5 hoppa!!!!

Na nog een paar keer te hebben beluisterd:
Er zitten echt pareltjes tussen (By some miracle, Beyond reason, The ties that bind us), maar helaas ook een paar saaie nummers, met name binnen de tweede helft van het album te vinden.

Maar het zal morgen wel een knusse, sfeervolle bedoeling worden in de kleine zaal.

Leuke plaat.
Harmonieuze, sfeervolle muziek.
Je kunt wel horen dat hier een brok muzikale ervaring achter zit.
Ik hoop dat hij met dit solo-werk doorgaat, prima
(Maar dan wel hopelijk met een mooiere hoes)

Man man man, eindelijk eens geluisterd.

Wát een plaat.

In de Vinylloods was het vorig weekend weer druk, zeker in de 1 euro loods. En dit keer toch echt veel kwaliteit, vooral bij de cd-s. Mede door de berichten hier deze cd meegenomen, verder zei de naam Philip Selway me niks (terwijl ik toch wel de muziek van Radiohead ken, meer de namen van de leden nou nee...op Yorke na)
De hoes is een beetje morbide, maar dat is geen afspiegeling van de muziek.
Dit is gewoon een mooie cd met gevoelige nummers, prima folk met zeer uitgekiende instrumentatie. Hier en daar lees ik als referentie Scott Matthew, ik denk zonder meer als je het geheel in ogenschouw neemt, de stem is wel wat anders.
Op zich is het natuurlijk dapper om muziek te maken, totaal anders dan de groep waar je onderdeel van bent en wat ook juist opvalt, op het album komt weinig percussie of drums aan te pas, soms wat op de achtergrond. Op 'the tides that bind us' zo nu en dan, bij dit nummer denk ik zeker bij de muzikale omlijsting ook wel aan Nick Drake.
In zijn soort een hele mooie plaat, mooi uitgebalanceerd, subtiel en met veel liefde gemaakt, zo lijkt het.