Isobel Campbell & Mark Lanegan - Hawk (2010)

Nummer 3 alweer: wie had dat bij die eerste kunnen bedenken?!

Ben een groot volger van Lanegan, maar heb totaal niks met deze samenwerking.
Liever zijn kostbare tijd gezien in een van zijn andere projecten.

Met name het eerste album is een pareltje. De tweede was toch wel een pak minder. Hopelijk wordt de lijn omhoog weer ingezet.

Ik ben hier erg benieuwd naar; vooral Ballad of the Broken Seas staat nog steeds als een huis.

Klik voor de officiële aankondiging en om een eerste song te streamen.

Altijd leuk om iets nieuws te horen van mijnheer Lanegan, maar toch vind ik het jammer dat hij zijn energie blijft steken in samenwerkingen zoals dit album en gastbijdrages aan andere albums. Benieuwd of hij ooit nog eens met een solo-album op de proppen komt.

De eerste luisterbeurt klinkt zeker niet verkeerd. Snake Song en Come Undone hmmmm heerlijk!

Dit derde album zou wel eens de beste van de drie kunnen worden. De nummers zijn zeer afwisselend, soms tegen rockabilly aan, de andere keer weer zwaar leunend tegen jazz en ronkende blues aan. Sunrise is het eerste 'solonummer' van Isobel op dit album, bij de nummers daarvoor staat toch duidelijk Mark Lanegan aan het roer en mag Isobel voor de zwoele ondersteuning zorgen. Wat mij betreft zijn de twee beter op elkaar afgestemd dan ooit.
Favorieten zijn nog steeds Come Undone en de zeer mooie 'gospel' afsluiter Lately. Verder ook nog wat gastoptredens van Willy Mason en Jeff Tweedy.
Zeer goed album en zeker eindejaars materiaal!

Die eerste beschouw ik ook nog steeds als juweeltje en die tweede was inderdaad ietsje minder maar nog steeds leuk genoeg voor mij.
Deze derde haalt dat debuut niet maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik dit samenwerkingsverband niet meer zo opvallend vind. We kennen het nu wel en dat is op zich niet erg, want elke groep beoordeel je op die manier. En we kunnen na 3 albums niet meer spreken van een 'gelegenheidsproject'. Het is een volwassen en volwaardige samenwerking geworden waar je van houdt of niet.
De variatie is op dit album misschien wat groter waardoor het toch allemaal weer interessant blijft. De rockabilly klinkt rauw, maar door Isobel blijft het tevens iets zoets houden. Beauty & Beast worden ze vaak genoemd en het is zo waar als wat natuurlijk.
Verder kan ik Hawk niet bepaald een verrassend album noemen: niet in algemene zin (daarvoor zijn de composities nu niet bepaald wereldschokkend te noemen) en ook niet voor wat betreft deze samenwerking.
Hetgeen geboden wordt is gewoon goed en dan beloon ik het er ook naar. Ik mag graag naar dit duo luisteren!

Ik vind de rockabilly afschuwlijk, meer afwisseling is niet altijd beter. En te veel zangers wordt rommelig. Maargoed verder wel welkom in deze stille zomer periode. Samen met micah p hinson de tegenvallers van 't jaar nominaties.

De eerste keer Lanegan en Isobel. Wat een willoos vod. Ik heb me door de plaat moeten slepen. Dikke knieën en gescheurde pezen. Ik ben uitgeteld. Je vindt me in zo'n drinktrog, tegenover de posterij.

Eindelijk klaar. Wie vond dit een goed idee? Zo'n beetje van alles wat, voor elk wat wils, een beetje rock 'n roll, een beetje folk, gewoon dat Amerikaanse gevoel. Dat gevoel van in Amerika zijn. Ook een beetje dat duistere. De dingen die ik heb gezien, die ik heb gedaan. Ik heb onder een gitzwarte lucht gezworven met drie kogels in mijn rug, ossenbloed gedronken en de strot van Wild Bill Haversack eigenhandig afgescheurd, de hond. Ik heb ze gezien, met mijn eigen ogen. Zulke dingen.

Get behind me. Dat doen we gewoon, bam, uit de losse pols en gaan. Heb je het titelnummer gehoord? Man, dat was wild. Vlam, zo uit de heup. To hell & back again. Zeventig hectare stof en een lege jurk. Lately. Gewoon heel erg slecht.

Nee, het was verschrikkelijk en ik ben alles vergeten. Kadavers beschermen tegen de gieren, door er bovenop te gaan liggen. Wind in een ossenschedel. Dat is alles. Leeg magazijn. Losse flodders. Brak water.

Ik zit inmiddels op het bankje voor de hut. Nog steeds geen trein. En dat uithangbord blijft maar piepen. En ik heb stof in mijn oog. Geen geld. Niets gedaan. Niets te zien.

Nagenoeg gelijk bericht verwijderd

Gaat het bericht nog weg? Ik kan het nog steeds lezen.

In ieder geval.

Poging 2, succes met lezen!

Wie vond dit een goed idee? Zo'n beetje van alles wat, voor elk wat wils, een beetje rock 'n roll, een beetje folk, gewoon dat Amerikaanse gevoel. Dat gevoel van in Amerika zijn. Maar ook dat onheilspellende. Duistere luchten pakken zich samen.

Oke, het is geen rotslechte plaat. Komt door Willy Mason. En omdat alles matig is. You won't let me down again. Clichématige, domme, niet zo heel duistere folkmuziek. Get behind me. Clichématige, echt heel infantiele rockabilly. Hawk. Gewoon lelijk. Gewoon gaan, bam. To hell and back again. Heel veel niks-heid en waarom moet Isobel dit alleen trekken? Dat lukt helemaal niet.

Nou, en dan zijn er nog een stuk of drie vier uitschieters die het allemaal net dat beetje draaglijker maken. Twee zijn er dus van Willy Mason, waarvan ik me verder afvraag wat hij hier te zoeken heeft. Het past niet. Dus ja, de uitputtende ervaring van het luisteren naar een flauwe, gemiddelde, onsamenhangende verzameling. Een driekwartier durend schouder-ophalen.

Volgende keer beter? Gewoon doen. Wat maakt het uit. Je ziet me wachten bij de kapotte frisdrankautomaat.

Helemaal zaad! Wat een teleurstelling zeg. Kijk altijd erg uit naar nieuw spul van Mark Lanegan.

Nu ligt de lat natuurlijk erg hoog gezien het eerdere werk van meneer Lanegan, maar O,O,O, wat ben ik blij dat hij zijn nieuwe speeltje niet mee had op tournee begin dit jaar. Dit is werkelijk tenenkrommend.

Ze passen qua stemgeluid ook al niet goed. Tis net of Mark een ruis in z'n stem heeft met die piepmuis op de achtergrond. En toen ik me dat bedacht werd het helemaal niet om aan te horen. Lanegan haalt ook niet meer uit, omdat ze dan helemaal in het niet verdwijnd. Resultaat is dat het allemaal heel lafjes wordt.

In de sport is sex voor de wedstrijd een absolute zonde.....ik denk dat ze dat hier even vergeten zijn.

Hm, ik heb deze plaat nog niet helemaal gehoord dus nog geen stem of commentaar, maar ik wil je toch aanraden om de eerste van Campbell en Lanegan eens te gaan beluisteren, Ballad of the Broken Seas. Dat was echt een heerlijk album!

En dan toch nog 3 sterren?


Ben nu aan de eerste luisterbeurt.
Ken alleen een soloalbum van Isobel Campbell, ik laat me dus verrassen!

Ik vind dit album een hele meevaller, zeker na sommige bovenstaande reacties. Het niveau van het eerste album wordt inderdaad absoluut niet gehaald, maar er blijft genoeg te genieten over. Inderdaad veel verschillende stijlen op dit nieuwe album, maar ik vind het toch een redelijk geheel. Alleen het nut van de bijdragen van Willy Mason ontgaat me.

Ja, ik vind middelmatige albums vaak erger om aan te horen dan heel slechte platen. Zeker hier.

En Willy Mason redt voor mij de plaat, hoewel ik me ook afvraag wat hij hier doet. Ik vind z'n bijdragen veel nuchterder dan Mark's gezwollen gefluister.

Nummer drie in de samenwerking tussen mevrouwe Isobel Campbell en halfgod Mark Lanegan. Bij deze derde release is de verrassing en het vrijblijvende er een klein beetje vanaf. Nu is het misschien ook niet de collaboratie die muzikaal tot enorm grote hoogten gaat stijgen maar toch valt hij een klein beetje tegen. Tuurlijk er komen in de vorm van We Die and See Beauty Reign, Snake Song en Sunrise een aantal zeer aangename liedjes voorbij. Maar echte magie ontbreekt in de samenwerking op Hawk. De cohesie ontbreekt een beetje. Favoriet Sunrise is volgens mij gewoon Isobel solo en ook op een aantal andere songs schittert Mark Lanegan door afwezigheid. Ook het songmateriaal ontbeert een beetje die cohesie, al kun je die ook naar variatie vertalen. Toch niet helemaal wat ik ervan gehoopt had en daarom kijk ik misschien nog wel meer uit naar Mark Lanegan's eerste solo album sinds jaren dat er blijkbaar toch dit najaar moet komen.

Mason werd ingeroepen nadat Lanegan moeilijk deed over het inzingen van een paar nummers. Naar het schijnt heeft Isobel wreed afgezien met Marky...

Ik ga deze hoogst waarschijnlijk aan mij laten voorbijgaan. Hun 1e plaat heeft destijds zó'n indruk op mij nagelaten, en ik vind het allerminst aangenaam vroegere goden te zien vallen.. (en ik geloof wel dat dit het geval is; ik heb de 2e namelijk wél gehoord, en die was al een stuk minder..)

't Valt zeker niet tegen, deze Hawk, maar echt meevallen doet het voorlopig ook niet. Campbell en Lanegan herhalen hun kunstje. Dat is een leuk kunstje, maar wel een dat ze eerder (met Ballads of the Broken Seas) een stuk beter hebben uitgevoerd. De toevoeging van een derde stem voegt daar weinig aan toe. Er staan hier best weer mooie nummers op hoor, maar de enige echte verrassing is voor mij het instrumentale titelnummer, dankzij de heerlijk scheurende blazers. Een buil val ik er bepaald niet aan en het album luistert lekker weg, maar veel meer dan dat doet het voorlopig voor mij nog niet. Enfin, laten we kijken wat er de komende weken na wat extra luisterbeurten nog gaat gebeuren.

Een diepe buiging voor het feit dat Townes van Zandt geeerd wordt op dit album. Met name "No Place to Fall" vind ik erg goed geslaagd. In totaliteit kom het album vooralsnog tekort om aan de hiervoorgaande twee platen te kunnen tippen; hoewel ik niet uit kan sluiten dat dit nog gaat veranderen. Groeipotentie is ruimschoots aanwezig, zeker als ik de foto van mevr. Campbell op de hoes zie:)

De opeenstapeling van zoveel verschillende stijlen lijdt in de meeste gevallen tot een onsamenhangend allegaartje. In het geval van de samenwerking tussen Isobel Campbell & Mark Lanegan echter niet. Het tweetal danst handig van het ene naar het andere nummer zonder maar een keer te stuntelen. Op hun derde album herhalen ze het kunststukje van de eerste twee waarbij de kwaliteit weer een tandje wordt opgeschroefd. Het ‘Beauty and The Beast’ effect; het dromerige geile en het rauwe gruizige dat in zowel de muziek als de stemmen wordt vertaald, klinkt nog steeds als een Zwitsers uurwerk. Nog meer dan op de eerste twee albums is het Isobel die de scepter zwaaide en het leeuwendeel schreef, arrangeerde en produceerde. Met een beetje hulp van James Iha, Bill Wells en Willy Mason is deze derde editie van het Gouden keeltje en de Zwarte strot; van Nancy en Lee er eentje om veelvuldig van te genieten.

Bij de eerste was ik verrast en gecharmeerd door de samenwerking. Een beetje de schone en het beest verhaal. Een goede plaat vond ik dat.

Nu is de verrassing er echter af en is de plaat niet eens echt goed meer. Weg bezieling wat mij betreft. Allemaal heel mak en gewoontjes.
Ik denk dat zij hier de terminus hebben bereikt. Voor mij hoeven ze geen 4de meer op ons los te laten. Want ik 'geloof' hier niet meer in.

Degelijke plaat, Lanegan's rauwe, korrelige stem en Campbell's lieflijke stem klinken toch mooi samen, maar qua songmateriaal is het niet altijd even goed. Er is deze keer ook een derde man prominent bij betrokken: Willy Mason. Nog nooit van gehoord, maar hij doet het zeker goed.

Een mooi gebaar ook richting Townes Van Zandt, de geweldige, maar helaas overleden singer-songwriter, met covers van zijn 'Snake Song' en 'No Place To Fall'.

3 sterren

De minste plaat van Isobel cambell en Mark Lanegan maar met de mooiste nummers!
want wat zijn bijvoorbeeld: You Won't Let Me Down Again, Come Undone en No Place to Fall pareltjes!
Niet elk nummer is even goed geslaagd... das jammer.
het geheel is niet super, maar een paar van de numers zijn bloedmooi

3,5*

Niets mis mee, al zijn de eerdere 2 platen toch beter

Het genoegen gehad om dit duo jl. in de effenaar aan het werk te zien, met een prima back up en voorprogramma in de persoon van Willy Mason, die hier ook een paar nummers op meedoet. Zijn stem doet mij trouwens veel denken aan die van Micah P. Hinson.

Het duo begon meteen raak met opener We Die and See Beauty Reign, wat meteen de aandacht trok en eigenlijk het gehele concert niet meer losliet. De akoestiek was trouwens ook uitermate goed.
Ze deden een fix aantal nummers van dit mooie Hawk en live klinkt het misschien zelf nog wat dynamischer als op cd. De stem van Lanegan klonk als een tierelier en is een grote contrast tot het gefluister van tinkerbell Campbell. Over het geheel genomen ben ik eigenlijk meer in mijn sas met dit Hawk als de voorganger. Hun 1steling ken ik -nog- niet. De samenzang met Mason pakt ook heel mooi uit. M.i. kent deze plaat maar een paar zwakkere zusters...aangezien Campbell het leeuwendeel heeft verzorgt van de composities. Deze bevinden zich pas grotendeels later op het album, want het begin is echt van grote klasse.

Gelukkig was i.i.g de muziek sterk, de zang goed en de nummers kippevel mooi om te horen, want van interactie moeten ze het allebei niet hebben. Lanegan neemt een Jim Morrison positie aan en kijkt op zijn tekststandaard, maar zingt als een nachtegaal met een hemelse rokershoest. Campbell staart in de verte en maakt lichamelijke bewegingen alsof ze elk moment naar de wc moet. Al bij al heeft het wel zo zijn charme. Grappig moment wat het ijs brak, was toen ze de tekst verkeerd zong en daardoor in dissonant kwam met Lanegan. Muziek stop, excuus aan het publiek, Lanegan die een grijns tevoorschijn tovert en Isobel die even een paar regels meespiekt van het muziekblad bij Mark.....aaaaah wat lief.

Dus in zijn geheel genomen, zal ik ws. niet geheel meer objectief staan t.o.v. de muziek die hier gepresenteerd word. Maar doet er verder ook niet toe. Ik heb genoten en van dit schijfje kan ik goed genieten, vooral van de 1ste helft.

Best nog wel een goed album.
Mark Lanegan zijn solo-album en zijn werk bij The Queens of the stone age zijn wel beter dan dit.

Dit zijn dan ook voor het leeuwendeel de pennevruchten van mevr. Campbell, die een geheel ander geluid laten horen als Lanegan solo of in een project als QOTSA.
Zijn contributie is vooral zijn stem en die werkt m.i. mooi samen met dat engelengezucht van Isobel en haar hersenspinsels.

In 't zelfde genre maar dan beter (nog niet op mume)
de band Kort (kurt wagner)met 't album " invariable heartache"

Best wel weer een behoorlijke plaat van dit duo. Iets rauwer en scherper hier en daar met een licht country-sausje. Ik ben deze samenwerking nog niet zat, hoewel het niet over de hele linie een overtuigende plaat is.

nu een livealbum te downloaden(check magiska)