Isobel Campbell & Mark Lanegan - Hawk (2010)

Die eerste beschouw ik ook nog steeds als juweeltje en die tweede was inderdaad ietsje minder maar nog steeds leuk genoeg voor mij.
Deze derde haalt dat debuut niet maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik dit samenwerkingsverband niet meer zo opvallend vind. We kennen het nu wel en dat is op zich niet erg, want elke groep beoordeel je op die manier. En we kunnen na 3 albums niet meer spreken van een 'gelegenheidsproject'. Het is een volwassen en volwaardige samenwerking geworden waar je van houdt of niet.
De variatie is op dit album misschien wat groter waardoor het toch allemaal weer interessant blijft. De rockabilly klinkt rauw, maar door Isobel blijft het tevens iets zoets houden. Beauty & Beast worden ze vaak genoemd en het is zo waar als wat natuurlijk.
Verder kan ik Hawk niet bepaald een verrassend album noemen: niet in algemene zin (daarvoor zijn de composities nu niet bepaald wereldschokkend te noemen) en ook niet voor wat betreft deze samenwerking.
Hetgeen geboden wordt is gewoon goed en dan beloon ik het er ook naar. Ik mag graag naar dit duo luisteren!

't Valt zeker niet tegen, deze Hawk, maar echt meevallen doet het voorlopig ook niet. Campbell en Lanegan herhalen hun kunstje. Dat is een leuk kunstje, maar wel een dat ze eerder (met Ballads of the Broken Seas) een stuk beter hebben uitgevoerd. De toevoeging van een derde stem voegt daar weinig aan toe. Er staan hier best weer mooie nummers op hoor, maar de enige echte verrassing is voor mij het instrumentale titelnummer, dankzij de heerlijk scheurende blazers. Een buil val ik er bepaald niet aan en het album luistert lekker weg, maar veel meer dan dat doet het voorlopig voor mij nog niet. Enfin, laten we kijken wat er de komende weken na wat extra luisterbeurten nog gaat gebeuren.