Stratovarius - Fourth Dimension (1995)

Prima album van Stratovarius, overigens een van de weinige albums die ik ken van deze band. Het album heeft een aantal snelle, redelijk rechttoe-rechtaan metalnummers als Against the Wind, en een aantal wat epischer opgezette nummers, zoals Winter and Twilight Symphony.

Het album wordt in 2 stukken gebroken door het instrumentale Stratovarius en 030366. Dat laatste nummer klinkt veel moderner dan de andere nummers, met vervormde stemmen en, zoals hierboven door Rinus beschreven, 'computergeluidjes'. Stratovarius, het nummer dus, is geheel instrumentaal en past qua geluid net zo min als 030366 bij de rest van het albun. Lord of the Wasteland staat daar een beetje verloren tussen.

Ik ben geen fan van Timo Kotipelto's stem, vooral omdat zijn hoge uithalen erg geforceerd en dun klinken. Die zwakte wordt op dit album echter goed gemaskeerd.

Al met al was dit album een positieve verrassing voor me. Omdat er 2 wat mindere nummers opstaan, en een twijfelachtig nummer in de vorm van Distant Skies, zet ik in op 3,5*, waar wellicht nog een halfje bijkomt.

3,5*

Heh, grappig. Ik had verwacht dat dit album door de komst van Kotipelto meteen de rest van de albums achter zich zou laten, maar dat valt nog wel mee. Begrijp me niet verkeerd, want het album is absoluut goed te noemen! De productie is alles wat je mag open van een spetterende powermetalsoundtrack met een frisse drum- en bassound, vette doch heldere gitaarriffs en Kotipelto's vocalen die er met gemak bovenuit gieren. Waar ik op Twilight Force en Dreamspace blij verrast werd door de hoeveelheid 'metal' die er nog op te horen was, mis ik hier af en toe toch een klein beetje echt vuur en klinkt het me bij vlagen net teveel als Europe, Dokken of The Scorpions. Gelukkig komt Queensryche nog steeds om de hoek kijken (030366 = Screaming In Digital) en zijn er een paar hele toffe powermetaltracks (Against The Wind, Stratovarius, We Hold The Key, Twilight Symphony), maar het voelt toch net een beetje aan als een tandje minder dan op de vorige albums het geval was.

Als het goed is, is het ook meteen wel fantastisch. De instrumental Stratovarius is een van de beste instrumentals die ik van dit soort bands heb gehoord en de afsluitende tracks zijn stuk voor stuk grootse epossen die ik graag meer wil horen. Het is gewoon net... het kan nog ietsjes beter. Iets meer power! Lekker is het echter zeker wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamspace
2. Twilight Time
3. Fourth Dimension
4. Fright Night

Ondanks een heel krappe vier sterren, heb ik er toch wel van genoten. Met de komst van Timo Kotipelto voelt het voor mij vertrouwder aan. Een beetje als thuiskomen zelfs. Alleen Jens Johansson mis ik nog. De keyboards op dit album zijn voornamelijk achtergrondopvulling.

Wat ik misschien nog wel het meeste mis, is het venijn (voor power metalbegrippen dan). Songs als Against The Wind, Stratovarius en Twilight Symphony hebben dat wel en zijn daarom de uitblinkers wat mij betreft. Lord Of The Wasteland en We Hold The Key schurken daar aardig tegenaan. Dit album is wel een stuk consistenter wanneer het op de zang aankomt. Kotipelto is duidelijk beter dan Tolkki. Goede productie, maar verder mis ik te vaak de Helloween-invloeden. Of die van Queensryche. De scifi-stukken zijn vaak ook wel tof.



Tussenstand:
1. Dreamscape
2. Twilight Time
3. Fourth Dimension
4. Fright Night

Dit album laat het duidelijkst horen dat Timo Tolkki ook door Gary Moore ("Run for Cover" periode) geinspireerd is, namelijk op de track "Distant Skies". Dit album heeft het nummer "Winter", dat wat mij betreft de titeltrack is. Heel de plaat is namelijk ondanks de happy metal invloeden, vooral erg melancholisch en melodramatisch. Snelheid (nog niet te) en bombast worden afgewisseld op dit prachtig uitgebalanceerde album.