Stratovarius - Visions of Europe (1998)

m.i. een van de beste live platen uit de geschiedenis. alle toppers van stratovarious komen hier voorbij. De plaat is in zijn geheel life en zo te horen is er niets in de studio over gedaan. Toppers op deze plaat Kiss Of Judas, Will The Sun Rise, Speed OF Light.

Ik heb ze live gezien tijdens deze toer, in Nijmegen. En inderdaad, zo klinkt het live dus ook ongeveer. Hoewel het volume dan wel zo hard staat dat de zang niet duidelijk genoeg meer te horen is, maar dat ligt niet aan Timo Kotipelto verder. Ik vind dat op sommige momenten het wel iets teveel van hetzelfde is, het zou iets afwisselender kunnen live. Desalniettemin, een aardig live album.

Ik heb ze gezien op waldrock 2003, daar was het geluid een stuk beter als op deze plaat. Ik vind het alleen jammer dat er totaal geen nummers worden gespeeld van Fright Nights.

Tja, wat songkeuze betreft spelen veel bands op save live, maar wel begrijpelijk.

Ik vond nog een stukje video trouwens:

http://video.google.com/videoplay?docid=-1209643764232210017&q=stratovarius

Tering, wat strak gespeeld. Luister niet meer vaak Stratovarius, maar deze live cd blijft je overdonderen. Erg sterk

Ik heb de cd een tijdje geleden verkocht omdat ik langzaam maar zeker Stratovarius-moe aan het worden was. Of eigenlijk meer Kotipelto-moe. Naast het feit dat het muzikaal staat als een huis, vond ik de geweldige sfeer die eraf spat erg gaaf! Ik geloof dat het Grieken zijn en die kunnen er wat van. Dat wordt op dit album wel weer bewezen.

Het schijnt dat de zang opnieuw opgenomen is, dat zegt Timo Tolkki. Of het waar is? Live vond ik het goed genoeg bij het concert waar ik bij was in 1997, ondanks dat dus de helft weg galmde...

De hoes deed mij vermoeden dat dit album een bootleg is, maar dat blijkt niet zo te zijn. Visions of Europe is dus een live-album, opgenomen in Athene tijdens de Visionstour.

Van Stratovarius ken ik niet gek veel muziek. Fourth Dimension kan ik best horen op z’n tijd, maar naast Intermission (en deze dan) is dat ook alles wat ik van deze Finse band ken. En eigenlijk heb ik ook weinig behoefte om veel meer werk van ze te leren kennen. Stratovarius associeer ik met makkelijk wegluisterende powermetal, hier en daar een (tenenkrommende) ballade, soms wat cheesy keyboards en weinig overtuigende zang.

Dit album brengt precies een beetje van dat alles. Veel nummers die me wel bevallen, maar ook zelden écht veel indruk maken. Tenenkrommende ballades: check, in de vorm van Season of Change en, erger nog, Forever. Cheesy keyboards: check, bijvoorbeeld het gepingel tijdens Black Diamond. Weinig overtuigende zang is er ook. Met name als Timo Kotipelto de hoogte in probeert te gaan, maar over het algemeen vind ik zijn zang weinig body hebben.

Als ik Holy Solos oversla, wegens niet interessant, blijft er een heel aardig livealbum over, dat zo nu en dan best vermakelijk is. Drie en een halve ster, aangezien Stratovarius precies hetgene brengt dat ik van ze verwacht.

3.5*

Lang geleden dat ik deze heb gehoord. Gister weer eens opgezet, en het blijft toch een heerlijke liveplaat. De energie spat bijna letterlijk door de speakers en dat er dan her en der wat foutjes inzitten (met namen in de zang) maakt dat het alleen maar echter klinkt. Normaal ben ik niet zo van de remasters, maar in dit geval is dat echt een verbetering, de 2016 remaster heeft de basdrums iets minder prominent in de mix staan, wat het album ten goede komt. Ik vond het in 2006 één van de beter live-platen die ik ken en dat vind ik eigenlijk nog steeds!