Stratovarius - Visions of Europe (1998)
Alternatieve titel: Live!
mijn stem
10 stemmen
Finland
Metal
Label: FAD
-
Requiem (1:34)
-
Forever Free (6:35)
-
Kiss of Judas (6:39)
-
Father Time (5:09)
-
Distant Skies (4:33)
-
Season of Change (7:18)
-
Speed of Light (3:35)
-
Twilight Symphony (7:16)
-
Holy Solos (11:14)
-
Visions (10:11)
-
Will the Sun Rise? (6:57)
-
Forever (3:48)
-
Black Diamond (6:14)
-
Against the Wind (5:46)
-
Paradise (4:53)
-
Legions (6:35)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 4 juli 2014, 10:10 uur
De hoes deed mij vermoeden dat dit album een bootleg is, maar dat blijkt niet zo te zijn. Visions of Europe is dus een live-album, opgenomen in Athene tijdens de Visionstour.
Van Stratovarius ken ik niet gek veel muziek. Fourth Dimension kan ik best horen op z’n tijd, maar naast Intermission (en deze dan) is dat ook alles wat ik van deze Finse band ken. En eigenlijk heb ik ook weinig behoefte om veel meer werk van ze te leren kennen. Stratovarius associeer ik met makkelijk wegluisterende powermetal, hier en daar een (tenenkrommende) ballade, soms wat cheesy keyboards en weinig overtuigende zang.
Dit album brengt precies een beetje van dat alles. Veel nummers die me wel bevallen, maar ook zelden écht veel indruk maken. Tenenkrommende ballades: check, in de vorm van Season of Change en, erger nog, Forever. Cheesy keyboards: check, bijvoorbeeld het gepingel tijdens Black Diamond. Weinig overtuigende zang is er ook. Met name als Timo Kotipelto de hoogte in probeert te gaan, maar over het algemeen vind ik zijn zang weinig body hebben.
Als ik Holy Solos oversla, wegens niet interessant, blijft er een heel aardig livealbum over, dat zo nu en dan best vermakelijk is. Drie en een halve ster, aangezien Stratovarius precies hetgene brengt dat ik van ze verwacht.
3.5*
Van Stratovarius ken ik niet gek veel muziek. Fourth Dimension kan ik best horen op z’n tijd, maar naast Intermission (en deze dan) is dat ook alles wat ik van deze Finse band ken. En eigenlijk heb ik ook weinig behoefte om veel meer werk van ze te leren kennen. Stratovarius associeer ik met makkelijk wegluisterende powermetal, hier en daar een (tenenkrommende) ballade, soms wat cheesy keyboards en weinig overtuigende zang.
Dit album brengt precies een beetje van dat alles. Veel nummers die me wel bevallen, maar ook zelden écht veel indruk maken. Tenenkrommende ballades: check, in de vorm van Season of Change en, erger nog, Forever. Cheesy keyboards: check, bijvoorbeeld het gepingel tijdens Black Diamond. Weinig overtuigende zang is er ook. Met name als Timo Kotipelto de hoogte in probeert te gaan, maar over het algemeen vind ik zijn zang weinig body hebben.
Als ik Holy Solos oversla, wegens niet interessant, blijft er een heel aardig livealbum over, dat zo nu en dan best vermakelijk is. Drie en een halve ster, aangezien Stratovarius precies hetgene brengt dat ik van ze verwacht.
3.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.