Stratovarius - Infinite (2000)

Wederom een uitstekend plaatje van Stratovarius. Dit is naar mijn mening samen met Visions het beste album van de Finse heavy/power metal-band. Uitstekende songs als Hunting High and Low en A Million Light Years Away zijn uit duizenden herkenbaar, vanwege het karakteristieke stemgeluid van Kotipelto.

De laatste jaren zijn er veel middelmatige power metal-bandjes bijgekomen, maar Stratovarius laat met Infinite zien dat zij nog lichtjaren (A Million Light Years? )voorligt op veel van deze bands. Ik ben geen power metal-liefhebber, maar Stratovarius kan me, in tegenstelling tot 95% van de andere bands in het genre, zeker wel boeien.

Infinite is niet bepaald vernieuwend, maar wel een typisch, bovengemiddeld Stratovarius-album geworden, met een aantal fantastische nummers. Dat alleen al is voor mij 3,5 punten waard. Tel daar de prachtige hoes bij op en je hebt 4 punten.

Beste nummer van deze cd is de titel song
Verder een aardige cd
3 *

goeie muziek doet me sterk denken aan de ouwe helloween (kai hansen periode)en europe.

Ik heb deze cd na zeer lange tijd nogeens opgelegd en ben er nu toch wel onder de indruk van.

Dit soort powermetal is voor mij steeds een verstand-op-nul ervaring, maar soms moet het ook niet meer te zijn dan dat. Het gaat lekker dramatisch over the top in nummers als Mother Gaia en de teksten zijn bij momenten zo melig maar toch nog leuk.

Muzikaal vind ik het knap in elkaar zitten. Hunting High And Low is echt hèt Stratovarius-anthem.

aardig maar ondanks de grote populariteit van deze band vind ik het toch niet zo briljant als bijvoorbeeld sonata arctica en rhapsody.

desondanks staan er wel wat sterke nummers op als phoenix en glory of the world. 3,5je verdient het wel

Dat had ik dus net andersom. Toen dit album uit kwam was dit, sinds Helloween in de jaren 80, mijn hernieuwde kennismaking met power metal. Ik was helemaal leip van dit album. Zoiets had ik in geen jaren gehoord. Nu, jaren en vele power metal bands later, moet ik bekennen dat het allemaal maar matig is wat Stratovarius laat horen. Ach nee, het is eigenlijk best goed qua muziek en melodieën, alleen helpt zanger (nou ja??) Kotipelto alles om zeep! Wat een irritante stem heeft die man zeg! Z'n zinnen 'lopen' nooit lekker, z'n accent is akelig en in de hoge regionen zwabbert de beste man alle kanten op. Nee, doe mij dan maar genre genoten als Sonata Arctica, Edguy, Supreme Majesty of Angra.

Niks mis mee met dit album. Ligt gewoon in het straatje van de rest van het ouvre. Goede productie ook, lekker vet maar maar erg open en met heel veel detail. En dat hoor je nog wel eens anders bij metal platen. Mijn exemplaar heeft trouwens een bonus track " Why are we here".

De koers die Stratovarius vanaf Visions vaart bevalt mij iets minder dan de wat progressievere koers van bijvoorbeld Dreamspace Fourth Dimension.
Sindsdien is het een soort van dichtgeplamuurde Helloween kopie met enkele erg obligate hitgerichte songs. Infinite is daar geen uitzondering op. De nummers bevatten desondanks behoorlijk wat kwaliteit en liggen best aardig in het gehoor. Het voert voor mij dan ook te ver om hier een slechte score aan te koppelen. Maar erg vaak draai ik dit niet.

Ik vind dit zeer eentonige,inspiratieloze,non-catchy muziek.
Je kan wel horen dat ze van invloed geweest zijn op sonata arctica.
Maar sonata arctica is op alle fronten 10x beter veel melodieuzer ook.
Dat is teminste een band die zichzelf wel proberen te vernieuwen stratovarius speelt op elke cd weer hetzelfde.

Mijn gedoodverfde nummer 1! Ik wist van tevoren dat het hier wel op uit zou komen. Ik geef toe dat de nostalgische waarde meespeelt, want dit was het eerste album dat ik kocht (2003). Ik had Stratovarius net op Waldrock gezien dat jaar en dat maakte uiteraard indruk. Kende de band al iets langer, maar dit album moest en zou ik hebben. Al was het toen alleen maar omdat Hunting High and Low hierop staat. Een evergreen waar ik vandaag de dag nog met heel veel plezier draai.

Toch jammer om te zien dat dit album duidelijk minder gewaardeerd wordt dan de vorige vier platen. Is het misschien omdat deze veel beter verkrijgbaar is en daardoor meer haters heeft? Is het omdat deze vrij toegankelijk is? Ik kon vrij snel alles meetappen en -neuriën, maar de hitgevoeligheid is groot hier. Dit is het album waarop iedere muzikant kan uitblinken. Tolkki's gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Johansson is een ware wervelwind. Koptipelto zingt de sterren van de hemel. De bass dreunt en zelfs Jörg Michael meldt zich aan het front.

Zet een willekeurig nummer op van dit album en ik geniet van begin tot eind. Infinite is een sterk, uitgebalanceerd album met snelle stampers als Milennium, epics als Mother Gaia en Infinity. (power)ballads als A Million Lightyears Away. Met Infinity zet Stratovarius de traditie voort dat de (in dit geval semi-)titeltrack één van de beste songs is. Vrolijk, duister, snel, langzaam. Je hoort het hier allemaal. Dit is een power metalklassieker. Niets meer, niets minder.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

De lage score van dit album op een flink scala aan muzieksites verbaasd me. Enorm. Infinite was mijn eerste Stratovarius-cd en heeft heel lang ook als enige Stratovarius-album in mijn kast gestaan, maar ik heb het altijd met veel liefde en plezier gedraaid. Infinite heeft namelijk alles in de perfecte balans. Er zijn heerlijke up-tempo feelgood tracks (Hunting High And Low, Phoenix), mooie ballads (A Million Light Years From Home), snelle stampers (Millennium) en een tweetal epics (Mother Gaia en Infinity) en alle nummers zijn ook aanstekelijk en goed in elkaar gezet.

Absolute favorieten zijn Phoenix (die groovende break met fantasische solo), A Million LIghtyears Away (gevoel en een machtig refrein) en Infinity (de beste epic die de band ooit heeft gemaakt, loodzwaar en episch!). De drums zijn voor de verandering wat interessanter dan het standaard voortdurende geraas, Tolkki plaats een aantal van zijn best doordachte solo's en Kotipelto heeft geen zwak moment. Misschien dat dit album wat bekender is bij een groter publiek, dat het daarom meer negatieve recensies heeft, maar ik kan me niet voorstellen dat de Stratovarius-fans deze plaat echt een minder gevoel zouden toedragen. Mijn absolute favoriet!

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2.Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Twilight Time
6. Episode
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

Hier ben ik inderdaad afgehaakt. Niet omdat het toegankelijk zou zijn, ik ben namelijk een groot fan van goed in het gehoor liggende rockmuziek. Nee het is eerder dat het al eerder gedaan was op betere platen van ze. Maar ik mis ook een bepaalde mystiek hier, zoals bijvoorbeeld nummers als "Winter" of "Father Time" wel hebben. Gevoelskwestie denk ik.

Een beetje meh. Dat is het gevoel dat ik hierbij heb. Stratovarius is niet aan mij besteed. Timo Kotipelto als zanger is vooral te pruimen als het snel en heavy is wat er gebeurd, maar zodra hij een ballade probeert gaan mijn nekharen overeind staan. Verder is deze plaat gevuld met vrij standaard power metal zonder in het gehoor springende riffs, solo's of refreintjes. Enkel de twee epischere, langere nummers 'Mother Gaia' en 'Infinite' trekken mijn aandacht.

Als power metal liefhebber moet ik Stratovarius natuurlijk wel meegeven wat ze hebben betekent voor het genre, maar de serieuzere Zweedse stijl die ze hier beoefenen heb ik ook al gehoord bij Yngwie Malmsteen of anderzijds bij het Duitse Gamma Ray. Beide bands hoor ik grager. Wel fijn dat ik nu eindelijk weet waar jasper1991 zijn avatar vandaan heeft. Had alleen verwacht dat hij deze plaat dan wat hoger zou hebben zitten.

Ik vind het wel een mooi plaatje. Soms komt mijn hoesvoorkeur niet overeen met mijn muziekvoorkeur. Ik ga geen moeite doen voor een nieuw plaatje in ieder geval.

Ik word niet echt wild van het album als geheel, maar Phoenix vind ik dan wel zo'n beetje perfect.

Mede onder invloed van de marathons van RuudC en lennert ben ik de laatste maanden weer erg veel power metal aan het luisteren. Deels betreft dit herontdekkingen van band en albums die ik al kende (Helloween, Gamma Ray, Rhapsody) en deels betreft het ook bands waarvan ik de muziek nauwelijks kende. Stratovarius is één van die bands. Op basis van de hoge scores van Ruud en Lennert heb ik dit album uitgekozen om te luisteren. Een paar weken terug trof ik de cd aan op een platenbeurs in Groningen, dus nu heb ik hem ook fysiek in huis.

Opener Hunting High And Low kende ik wel, dus wellicht heb ik dit album in een grijs verleden toch wel eens gehoord, maar de rest van de muziek kende ik niet. Het klinkt allemaal zeer fijn en redelijk toegankelijk. Fijne galopperende power metal riffs waarbij je bijna als vanzelf de luchtgitaar tevoorschijn haalt en heerlijke meezing-refreinen. Regelmatig staan de toetsen behoorlijk op de voorgrond, wat de plaat bij tijd en wijle een behoorlijk poppy sfeer geeft. A Million Light Years Away vind ik daarvan een goed voorbeeld. Negatief is dit zeker niet, want ik vind het één van de beste nummers van de plaat. Al met al een erg goede plaat, die mij zeker aanzet om de rest van het oeuvre van deze band te gaan checken.