Stratovarius - Infinite (2000)

Mijn gedoodverfde nummer 1! Ik wist van tevoren dat het hier wel op uit zou komen. Ik geef toe dat de nostalgische waarde meespeelt, want dit was het eerste album dat ik kocht (2003). Ik had Stratovarius net op Waldrock gezien dat jaar en dat maakte uiteraard indruk. Kende de band al iets langer, maar dit album moest en zou ik hebben. Al was het toen alleen maar omdat Hunting High and Low hierop staat. Een evergreen waar ik vandaag de dag nog met heel veel plezier draai.

Toch jammer om te zien dat dit album duidelijk minder gewaardeerd wordt dan de vorige vier platen. Is het misschien omdat deze veel beter verkrijgbaar is en daardoor meer haters heeft? Is het omdat deze vrij toegankelijk is? Ik kon vrij snel alles meetappen en -neuriën, maar de hitgevoeligheid is groot hier. Dit is het album waarop iedere muzikant kan uitblinken. Tolkki's gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Johansson is een ware wervelwind. Koptipelto zingt de sterren van de hemel. De bass dreunt en zelfs Jörg Michael meldt zich aan het front.

Zet een willekeurig nummer op van dit album en ik geniet van begin tot eind. Infinite is een sterk, uitgebalanceerd album met snelle stampers als Milennium, epics als Mother Gaia en Infinity. (power)ballads als A Million Lightyears Away. Met Infinity zet Stratovarius de traditie voort dat de (in dit geval semi-)titeltrack één van de beste songs is. Vrolijk, duister, snel, langzaam. Je hoort het hier allemaal. Dit is een power metalklassieker. Niets meer, niets minder.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

De lage score van dit album op een flink scala aan muzieksites verbaasd me. Enorm. Infinite was mijn eerste Stratovarius-cd en heeft heel lang ook als enige Stratovarius-album in mijn kast gestaan, maar ik heb het altijd met veel liefde en plezier gedraaid. Infinite heeft namelijk alles in de perfecte balans. Er zijn heerlijke up-tempo feelgood tracks (Hunting High And Low, Phoenix), mooie ballads (A Million Light Years From Home), snelle stampers (Millennium) en een tweetal epics (Mother Gaia en Infinity) en alle nummers zijn ook aanstekelijk en goed in elkaar gezet.

Absolute favorieten zijn Phoenix (die groovende break met fantasische solo), A Million LIghtyears Away (gevoel en een machtig refrein) en Infinity (de beste epic die de band ooit heeft gemaakt, loodzwaar en episch!). De drums zijn voor de verandering wat interessanter dan het standaard voortdurende geraas, Tolkki plaats een aantal van zijn best doordachte solo's en Kotipelto heeft geen zwak moment. Misschien dat dit album wat bekender is bij een groter publiek, dat het daarom meer negatieve recensies heeft, maar ik kan me niet voorstellen dat de Stratovarius-fans deze plaat echt een minder gevoel zouden toedragen. Mijn absolute favoriet!

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2.Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Twilight Time
6. Episode
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

Hier ben ik inderdaad afgehaakt. Niet omdat het toegankelijk zou zijn, ik ben namelijk een groot fan van goed in het gehoor liggende rockmuziek. Nee het is eerder dat het al eerder gedaan was op betere platen van ze. Maar ik mis ook een bepaalde mystiek hier, zoals bijvoorbeeld nummers als "Winter" of "Father Time" wel hebben. Gevoelskwestie denk ik.