Stratovarius - Elements Pt.1 (2003)

Na de saaie, voorspelbare kitsch platen van de afgelopen jaren ging het hier weer heel eventjes de goede kant uit met Stratovarius. Songs als Eagleheart of Find Your Own Voice zijn nog altijd oersaai, maar in de langere songs als Fantasia en Elements klinkt eindelijk weer eens een klein beetje spontaniteit en vernieuwing door. Ook Papillon en Stratofortress mogen er best zijn. Jammer alleen dat pt1 gevolgd werd door het rotslechte pt2 en ook het recente reunie album uiterst matig is.

Een uitstekende powermetal cd van deze Zweedese band! Het titelnummer is prachtig, een rockopera in het klein en met mooi gitaarwerk van Timo Tolkki en uitstekende zang van Timo Kotipelto. Fantasia is ook 10 minuten genieten met een band in topvorm en weer volop afwisseling. Prachtig is het rustige intermezzo waarna de band weer er uptempo op los rockt.
Stratofortress is een instrumentaal hoogtepunt. Papillon is een gedurfd nummer met een door een kind gezongen intro en is erg mooi. Verder lekkere rocknummers als Eagleheart en Soul of a Vagabond.Erg knappe cd dit!

Via SongPop deze band leren kennen. Eagleheart is wel een erg lekker nummer!!

Stratovarius klinkt het best met een wat progressieve inslag, zonder dat ze nou progressive metal maken. Elements, Pt. 1 is ook veruit het meest bombastische album dat ik ken van de band.
Nummers als Fantasia en Papillon zijn overdreven zoetsappig, maar toch wel lekker. Ook het titelnummer vind ik erg sterk evenals de verdraaid catchy openingstrack. De nummers Find Your Own Voice en Learning to Fly vind ik wat minder.
Kotipelto is trouwens ook weer erg goed bij stem zeg, hoe groot zijn de longen toch van die man? Dat er zo veel kritiek op hem is... Van de albums die ik ken van Stratovarius vind ik dit echt de beste.

Na het fenomenale Infinite waren mijn verwachtingen bij Elements Pt. 1 misschien dermate laag, dat het me daardoor allemaal nog best mee is gevallen. Goed, Eagleheart is wel de eerste Stratovariustrack waar ik echt oprecht een hekel aan heb, wat een prestatie op zich is. Waar Hunting High And Low ter vergelijking een nummer is dat me altijd wel in vervoering kan brengen, is er niets dan ergernis die ik tegen de kinderachtige eenvoud van deze track voel. Soul Of A Vagabond, Find Your Own Voice en Stratofortress zijn echter dan wel weer prima nummers waar ik geen enkel probleem mee heb. Qua epics is het allemaal een beetje net niet helemaal. Fantasia heeft leuke stukken, maar het duurt even voor dit op gang komt, terwijl Elements de eerste uitzondering is op de 'titeltracks zijn bij Stratovarius altijd het beste!'. Geen slecht nummer, maar het is allemaal wat gezapig met het flauwe koor en mist echt spectaculaire stukken.

Slecht kan ik het album echter nog steeds niet noemen, daarvoor zit Stratovarius op dit moment in hun loopbaan nog steeds te veel in de zone van 'we weten wel hoe we strakke power metal moeten schrijven'. Het is echter zo dat de band over de afgelopen albums gewoon veel beter heeft geklonken. Aan Kotipelto als zanger ligt dit niet, hij blijf immers altijd goed presteren, maar qua composities was het hier al duidelijk dat het begin van het einde (voor Tolkki) er in zat.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Twilight Time
6. Episode
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 1

De eerste teleurstelling. Tot en met Infinite zit er een redelijke stijgende lijn in, maar hier stagneert het. Er staan wel een paar leuke songs op, maar de rest heeft het gewoon niet echt. Soul Of A Vagabond vindt nog enige aansluiting met Infinite, maar het is vooral wat fantasieloos. Elements klinkt meer als hetzelfde. Er wordt weinig geëxperimenteerd en de hits ontbreken. Stratovarius is toch al niet de meest innovatieve band en moet het dus echt van kwalitatief goede songs hebben. Die hoor je hier helaas weinig.

Soul Of A Vagabond en Stratofortress zijn nog best te genieten. Find Your Own Voice en Eagleheart volgen op enige afstand, maar echt topmateriaal vind je hier niet. Het is zo jammer om te concluderen dat dit album zo gemakzuchtig en saai is. Het is natuurlijk ook wel de tijd dat de sfeer bergafwaarts ging rond deze tijd. Zo ongeïnspireerd en saai heb ik Stratovarius nog niet gehoord tijdens nummers als Elements (terwijl de titeltracks vaak juist erg tof zijn) en A Drop In The Ocean. Doodzonde. Een van de redenen waarom ik me nooit zo verdiept heb ik Stratovarius. Aan de ene kant maakten deze Finnen zich niet populair met matige platen en ordinaire gebeurtenissen. Aan de andere kant waren de platen voorafgaand aan Infinite zo slecht verkrijgbaar.

Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 1

Fascinerend hoe jullie mening tegengesteld aan die van mij is. Ik vind Stratovarius over het algemeen een tweederangs powermetalgroep met wat rechttoe rechtaan snelheidsduiveltjes, af en toe doodsaaie rockers en op zijn tijd een positieve uitschieter zoals het nummer Destiny. Dit album vind ik echter over de gehele linie sterk met het gevaarlijk catchy Eagleheart en de machtige epossen Fantasia en Elements.

Het is trouwens in het algemeen wel opvallend hoe eensgezind jullie eigenlijk zijn.

Mja, die eensgezindheid is tot nu toe bij Stratovarius en Primordial in ieder geval wel vrij duidelijk, maar bij Iced Earth zaten er toch nog wel wat verschillen.

Ik vind Eagleheart echt oprecht een van de meest verschrikkelijke powermetalnummers ooit en kan me op basis van dat lied ook helemaal voorstellen dat mensen een schurfthekel aan het genre hebben. Fantasia en Elements zijn wat mij betreft ook niet slecht, maar na krakers als Destiny, Infinity en Visions kan ik toch niet anders dan stellen dat ze me voor epics echt wat tegenvallen.

Ja, die eensgezindheid bedoelde ik bij Stratovarius inderdaad. Wel leuk om te lezen allemaal hoor.

deze groep ken ik ook niet zo goed maar op youtube luisterde ik naar metal ballades en dan kwam opeens dat nummer Papiloon uit dit album ik vind het zo een erg mooi nummer en dan nog de tekst er bij maakt het nog mooier vroeg mij af of het nu gaat om een man of toch een vrouw die het eerste deel zingt uit van dit nummer.

Ik denk in ieder geval een kinderstem. De melodie schijnt ook door Timo Tolkki gecomponeerd te zijn toen hijzelf kind was.