Stratovarius - Elements Pt.1 (2003)

Na het fenomenale Infinite waren mijn verwachtingen bij Elements Pt. 1 misschien dermate laag, dat het me daardoor allemaal nog best mee is gevallen. Goed, Eagleheart is wel de eerste Stratovariustrack waar ik echt oprecht een hekel aan heb, wat een prestatie op zich is. Waar Hunting High And Low ter vergelijking een nummer is dat me altijd wel in vervoering kan brengen, is er niets dan ergernis die ik tegen de kinderachtige eenvoud van deze track voel. Soul Of A Vagabond, Find Your Own Voice en Stratofortress zijn echter dan wel weer prima nummers waar ik geen enkel probleem mee heb. Qua epics is het allemaal een beetje net niet helemaal. Fantasia heeft leuke stukken, maar het duurt even voor dit op gang komt, terwijl Elements de eerste uitzondering is op de 'titeltracks zijn bij Stratovarius altijd het beste!'. Geen slecht nummer, maar het is allemaal wat gezapig met het flauwe koor en mist echt spectaculaire stukken.

Slecht kan ik het album echter nog steeds niet noemen, daarvoor zit Stratovarius op dit moment in hun loopbaan nog steeds te veel in de zone van 'we weten wel hoe we strakke power metal moeten schrijven'. Het is echter zo dat de band over de afgelopen albums gewoon veel beter heeft geklonken. Aan Kotipelto als zanger ligt dit niet, hij blijf immers altijd goed presteren, maar qua composities was het hier al duidelijk dat het begin van het einde (voor Tolkki) er in zat.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Twilight Time
6. Episode
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 1

De eerste teleurstelling. Tot en met Infinite zit er een redelijke stijgende lijn in, maar hier stagneert het. Er staan wel een paar leuke songs op, maar de rest heeft het gewoon niet echt. Soul Of A Vagabond vindt nog enige aansluiting met Infinite, maar het is vooral wat fantasieloos. Elements klinkt meer als hetzelfde. Er wordt weinig geëxperimenteerd en de hits ontbreken. Stratovarius is toch al niet de meest innovatieve band en moet het dus echt van kwalitatief goede songs hebben. Die hoor je hier helaas weinig.

Soul Of A Vagabond en Stratofortress zijn nog best te genieten. Find Your Own Voice en Eagleheart volgen op enige afstand, maar echt topmateriaal vind je hier niet. Het is zo jammer om te concluderen dat dit album zo gemakzuchtig en saai is. Het is natuurlijk ook wel de tijd dat de sfeer bergafwaarts ging rond deze tijd. Zo ongeïnspireerd en saai heb ik Stratovarius nog niet gehoord tijdens nummers als Elements (terwijl de titeltracks vaak juist erg tof zijn) en A Drop In The Ocean. Doodzonde. Een van de redenen waarom ik me nooit zo verdiept heb ik Stratovarius. Aan de ene kant maakten deze Finnen zich niet populair met matige platen en ordinaire gebeurtenissen. Aan de andere kant waren de platen voorafgaand aan Infinite zo slecht verkrijgbaar.

Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 1