Cyndi Lauper - Memphis Blues (2010)

Daar waar Cyndi ons verastte bij haar vorige album om voor een compleet nieuwe dancesound te kiezen, is dit album, zoals de naam al doet vermoeden, blues, soul en R&B. Met namen als Ann Peebles (bekend van I can’t stand the rain) en Allen Toussaint mag je nogal wat verwachten, en ja, Cyndi maakt die verwachtingen waar. Dit albums is in de Verenigde States overigens haar grootste succes geworden sinds ‘True colours’ uit 1986 en terecht!

De creativiteit en diversiteit van Cyndi Lauper lijkt maar niet op te houden. Van Cyndi zou je nou niet bepaald verwachten dat ze een soulvolle stem bezit, vooraf was ik dan ook erg sceptisch over dit album. Tot mijn grote verassing blijk ik er flink naast te zitten, ik geloof niet dat haar stem ooit zo mooi bij een genre heeft gepast als deze.

De muziek klinkt authentiek, er is gebruik gemaakt van niet al te veel instrumenten en de productie is zo minimaal mogelijk gehouden. Oude tijden herleven bij dit album dat je terug laat denken aan de sixties en seventies. Een geslaagd experiment met prachtige nummers als ‘Shattered dreams’, ‘Romance in the dark’, ‘How can you get?’ en ‘Don’t cry no more’ (wat een ritme!) en uiteraard de cover die ze samen met Ann Peebles opnam (ook niets dan lof voor Ann's aandeel in dit nummer). Ik kies maar een aantal willekeurige nummers uit omdat alle nummers ontzettend goed zijn. Ik verwacht dat dit album in Nederland geen potten zal gaan breken, al hoop ik van wel natuurlijk.

Ik schreef een aantal dagen geleden dat het nieuwe country/soulalbum van Sheryl Crow de grootste verassing was van 2010 en van de afgelopen jaren; daar voeg ik vanaf vandaag deze titel bij! Ook dit album is tot in detail verzorgt en de originele sound is werkelijk geslaagd. Persoonlijk zie ik dit als het beste album van Cyndi tot op heden.

Cyndi en blues/soul, wat een perfecte combinatie!

Met dit bijzonder mooi gezongen en integer album verliet Cyndi vergoed naar het lijkt het pop/ dance-pad. Gisteren kwam de aankondiging dat Cyndi Lauper op toernee gaat door de VS met Rod Stewart; vooralsnog 18 concerten van een toch heel opmerkelijk duo ( al hebben ze wel eens samen opgetreden tijdens een benefiet-concert ). Meer details volgen nog; de tour begint zoals het er nu voorstaat in juli en eindigt ruim een maand later.

Eerder gezamenlijk optreden eens opgezocht; was in Los Angeles (1985) tijdens een Aids benefiet-concert: met de nummers People get ready.....I heard it through the grapevine en Time after time.

En dan toch 'slechts' drie sterren?

Ik ben het overigens helemaal met je eens dat de creativiteit en diversiteit van Cyndi Lauper maar niet lijkt op te houden. Detour uit 2016 vind ik ook een geweldig album. Al hoop ik toch dat ze weer eens een album met eigen materiaal opneemt, zoals met Bring Ya to the Brink, wat alweer ruim twaalf jaar oud is.
Niet dat ik per sé weer een dance album wil, liever nog zou ik Cyndi een singer-songwriter album zien uitbrengen in het sfeertje van Joni Mitchell, Carole King, Carly Simon. Ze heeft het in zich en ergens hoor ik het al helemaal in me.