Hey, moet ik zeggen dat ik al die tijd je bericht over het hoofd gezien heb, gewoon niet opgevallen.
In ieder geval is dit voor mij een apart geval. Een heel apart geval. Laat ik het maar zo zeggen; ik was in Frankrijk in een 'hypermarche', we waren op vakantie, ik had muziek nodig daar ik wel een walkman (jaren geleden, mind you) maar geen leuke cassettebandjes had en ik nog 2 weken vakantie uit moest zitten. Naast een belabberd aanbod viel mijn oog op
The Good, The Bad, and The Ugly en een intrigerende cover van
Arizona Dream (zonder ook maar enige kennis van de componist of film te hebben) en besloot op het laatste te gokken, totaal leeg van verwachtingen.
En trof, blij verrast, een beklemmend zwoel sfeertje aan, verkregen door zowel de score als songs die mij nog lang bijbleven. Vooral bij
In The Deathcar kreeg ik een heel apart, doordringend gevoel. Iggy Pop kende ik toevallig van de film Cry Baby waar mijn stiefzus dol op was.
Toch had ik toendertijd zeer weinig ervaring met het op waarde schatten van dit soort muziek en kon ik alleen op mijn gevoel afgaan, en bovendien luister ik al jaren niet meer naar cassettebandjes. Toch maar eens aan zien te komen op CD dan maar, al is het maar voor het opwekken van een jarenoud (inmiddels 9 bewogen jaren geleden) gevoel.